ทึ่ง! จดหมายเมื่อ 57 ปีก่อนของเด็กหญิงวัย 11 ขวบ ทำนายอนาคตได้อย่างแม่นยำ

เรื่องราวการย้อนเวลาอันน่าประหลาดใจนี้เกิดขึ้นเมื่อ ปีเตอร์ เบคเคอร์ตัน (Peter Beckerton) ช่างซ่อมและหุ้มเบาะเฟอร์นิเจอร์วัย 67 ปี ในเมืองปีเตอร์โบโรห์ (Peterborough) ประเทศอังกฤษ ได้ค้นพบจดหมายฉบับหนึ่งที่ซุกซ่อนอยู่หลังเบาะโซฟาเก่าในระหว่างที่เขากำลังทำงานบูรณะเฟอร์นิเจอร์ตามปกติ

จดหมายฉบับดังกล่าวถูกเขียนขึ้นเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1969 (พ.ศ. 2512) โดยเด็กหญิงวัย 11 ขวบคนหนึ่ง (ซึ่งหากเธอยังมีชีวิตอยู่จนถึงปัจจุบันจะมีอายุประมาณ 68 ปี) เนื้อหาในจดหมายเป็นการเขียนเรียงความส่งครู (ซึ่งมีรอยปากกาตรวจจากคุณครูเขียนกำกับไว้ว่า "ดีมาก" หรือ "Good") โดยเป็นการจินตนาการถึงชีวิตและเทคโนโลยีของโลกอนาคตในปี ค.ศ. 1980

สิ่งที่ทำให้ผู้คนตื่นเต้นและประหลาดใจอย่างมาก คือความคิดสร้างสรรค์ของเด็กหญิงในยุคนั้นที่สามารถทำนายเทคโนโลยีในชีวิตประจำวันของโลกยุคปัจจุบันได้อย่างแม่นยำอย่างเหลือเชื่อ ตัวอย่างเช่น:

เทคโนโลยีวิดีโอคอล (VDO Call): เธอเขียนบรรยายไว้ว่า "ใน ค.ศ. 1969 โทรศัพท์จะมีลักษณะเป็นกล่องสี่เหลี่ยมและมีหูโทรศัพท์วางอยู่ด้านบน แต่ในอนาคต มันยังคงเป็นหูโทรศัพท์อยู่เหมือนเดิม เพียงแต่เราจะสามารถมองเห็นคู่สนทนาได้ เพราะมีหน้าจอที่แสดงภาพของพวกเขา มันจะคล้ายๆ กับโทรทัศน์ขนาดเล็ก" ซึ่งในยุคที่โทรศัพท์บ้านยังเป็นระบบแป้นหมุน จินตนาการเรื่องการคุยโทรศัพท์แบบเห็นหน้ากันจึงเป็นเรื่องที่ล้ำยุคมาก

ประตูอัตโนมัติ: เธอจินตนาการถึงบ้านเรือนที่ติดตั้ง "ประตูไฟฟ้า" ที่สามารถเปิดออกได้เองโดยอัตโนมัติเพียงแค่กดปุ่ม ซึ่งในปัจจุบันสิ่งนี้กลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่เราพบเห็นได้ทั่วไปตามสนามบิน โรงพยาบาล หรือห้างสรรพสินค้า

หน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่: เธอยังคาดการณ์ถึงการควบคุมการทำงานของโทรทัศน์และหน้าจอรับชมที่มีขนาดใหญ่ขึ้นมากจากยุค 60s

อย่างไรก็ตาม ใช่ว่าการคาดการณ์ทั้งหมดของเธอจะเกิดขึ้นจริงในปัจจุบัน เพราะเธอยังจินตนาการไปถึงเรื่องอาหารการกินในอนาคตไว้ว่า: "สิ่งเดียวที่เราต้องเคี้ยวและกินคือหมากฝรั่ง คุณอาจจะคิดว่าเรามีอาหารกินไม่พอ แต่คุณคิดผิดแล้วล่ะ เพราะหมากฝรั่งนี้ก็คืออาหารนั่นเอง" (คล้ายกับหมากฝรั่งมื้ออาหารในภาพยนตร์ชื่อดังอย่าง Charlie and the Chocolate Factory) และเธอยังเขียนจินตนาการภาพตัวเองในอนาคตว่าจะเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้วและทำงานอยู่ในธนาคาร

เนื่องจากจดหมายฉบับนี้ไม่ได้ลงลายมือชื่อระบุตัวตนผู้เขียนเอาไว้ หลังจากปีเตอร์อ่านจบและรู้สึกทึ่งอย่างมาก เขาจึงนำมันกลับบ้านไปให้ โรซา เบคเคอร์ตัน (Rosa Beckerton) ภรรยาของเขาดู ซึ่งต่อมาโรซาได้ตัดสินใจนำจดหมายฉบับนี้ไปเผยแพร่ต่อสาธารณะผ่านทางโซเชียลมีเดียและสื่อต่างๆ ด้วยความหวังว่า จะสามารถตามหาตัวเด็กหญิงผู้เขียนจดหมายในวันนั้น เพื่อส่งมอบความทรงจำอันล้ำค่าในวัยเยาว์ที่ถูกตัดขาดและสูญหายไปนานเกือบ 60 ปีนี้คืนกลับไปสู่มือของเธออีกครั้ง