ตั้งท้องได้ลูกสาว สามีไม่ใส่ใจ ภรรยาต้องต้มแกงมะละกอกินทุกวัน และจุดจบอันแสนเจ็บปวดในวันคลอด…
เมื่อการตั้งครรภ์เข้าสู่เดือนที่ 5 ครอบครัวฝ่ายสามีบังคับให้เธอไปอัลตราซาวด์เพื่อตรวจดูเพศของเด็กในท้อง และเมื่อรู้ผลว่าเป็นเด็กผู้หญิง ทันทีที่ผลออกมา ครอบครัวสามีก็เปลี่ยนท่าที หันมาถากถาง ดูถูก และทำร้ายจิตใจมายอย่างไม่เหลือชิ้นดี
การแต่งงานตั้งแต่อายุเพียง 19 ปี เป็นการตัดสินใจที่เสี่ยงมากสำหรับมาย แต่เธอไม่มีทางเลือก เพราะเธอท้องก่อนแต่ง และครอบครัวฝ่ายสามีก็เป็นคนเข้มงวด ไม่ชอบเธออยู่แล้ว ชีวิตการเป็นสะใภ้ของมายจึงเต็มไปด้วยความทุกข์ สามีอายุมากกว่าเธอ 5 ปี แต่กลับยังเอาแต่ใจตัวเอง ชอบเที่ยวเล่น ไม่สนใจครอบครัว และเฉยชาต่อภรรยาอย่างน่าใจหาย ทำให้มายต้องอยู่บ้านอย่างโดดเดี่ยวแทบทุกวัน
เมื่อรู้ว่าเด็กในท้องเป็นผู้หญิง แม่สามีก็ใช้มายหนักขึ้น ดุด่าใส่สารพัด แถมยังนินทาพ่อแม่ของมายต่อหน้าเธออีกด้วย ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ พวกเขาไม่ยอมให้มายกินข้าวร่วมโต๊ะ ไม่ให้กินกับข้าวใด ๆ เหลือไว้ให้เพียงข้าวสวยหนึ่งชาม พร้อมคำพูดเย็นชา
“คลอดลูกผู้หญิง ไม่จำเป็นต้องบำรุงหรอก”
การกินอยู่ที่ขาดสารอาหารทำให้มายผอมซูบ ไม่มีเงินจะซื้ออาหารเอง เห็นเพียงต้นมะละกอในสวนที่ออกลูกดก แต่ไม่มีใครในบ้านแตะต้อง มายจึงเด็ดมะละกอมาทำอาหารกินทุกวัน ไม่ว่าจะต้ม แกง นึ่ง ผัด ทำซ้ำไปมาเพื่อให้พอมีสารอาหารบ้าง ตั้งแต่เดือนที่ 5 เธอกินแต่มะละกอจนแทบเอียน แต่ก็ยังฝืนกินเพื่อให้มีแรงเลี้ยงลูกในท้อง
ใกล้ถึงกำหนดคลอด มายเตรียมของใช้ไปโรงพยาบาลไว้ล่วงหน้า เพราะรู้ดีว่าไม่มีใครในบ้านจะสนใจหรือดูแลเธอ เธอจึงต้องพึ่งพาตัวเองทุกอย่าง แต่ก่อนวันคลอดจริง 12 วัน มายเกิดอาการปวดท้องรุนแรง คิดว่าตัวเองเจ็บท้องคลอด จึงขอให้สามี แม่สามี และน้องสามีพาไปโรงพยาบาล แต่ไม่มีใครสนใจ แม่สามีโยนเงินให้เธอ 7,000 ดอง พร้อมพูดว่า
“ออกไปนั่งรถเมล์เอาเองสิ!”
กลั้นน้ำตาแห่งความเจ็บปวด มายไปที่ป้ายรถเมล์ โชคดีที่มีคนใจดีช่วยพาเธอส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน หลังตรวจอาการ แพทย์ถามหาญาติ มายได้แต่ส่ายหน้า ก่อนยื่นเบอร์โทรศัพท์ของสามีให้แพทย์
“คุณรีบมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ ภรรยาและลูกของคุณอาการวิกฤตมาก”
แต่คำตอบที่แพทย์ได้รับกลับเย็นชาอย่างที่สุด
“ช่างมันเถอะ เมียตายก็หาใหม่ได้ เด็กผู้หญิงไร้ค่า จะไปสนใจทำไม”
แพทย์และพยาบาลส่ายหน้าด้วยความระอา ก่อนพยายามช่วยทำคลอดอย่างสุดความสามารถ แต่เมื่อเด็กคลอดออกมา เด็กกลับไม่รอด มีน้ำหนักเพียง 1.4 กิโลกรัม ใครเห็นก็อดสงสารไม่ได้ แม้มายจะเจ็บปวดจนแทบหมดสติ แต่เธอยังฝืนถามแพทย์
“ลูกของฉัน…ปลอดภัยไหมคะ?”
แพทย์พยักหน้า มายจึงถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะหมดสติไป
เมื่อฟื้นขึ้นมา มายเห็นครอบครัวฝ่ายสามียืนอยู่ในโรงพยาบาล ทุกคนร้องไห้ สีหน้าเศร้าสลด
“ทำไมทุกคนร้องไห้คะ? ลูกของฉันอยู่ไหน?”
แม่สามีร้องไห้สะอื้น
“มาย…แม่ขอโทษ แม่ผิดไปแล้ว เด็กเป็นผู้ชาย แต่แม่กลับไม่ใส่ใจ กลั่นแกล้งเธอกับลูก หมอบอกว่าเพราะเธอกินแต่มะละกอเป็นเวลานาน ขาดสารอาหาร เด็กเลยเสียชีวิตในท้องตั้งแต่ก่อนคลอดแล้ว แม่ขอโทษจริง ๆ…”
“ลูกฉัน…ลูกของฉัน…”
มายกรีดร้องราวกับเสียสติ การสูญเสียลูกบนเตียงคลอด เกิดจากความเย็นชาและโหดร้ายของครอบครัวสามี หลังออกจากโรงพยาบาล มายอุ้มร่างลูกกลับไปฝังที่บ้านพ่อแม่ ไม่ให้ใครจากฝั่งสามีเห็นลูกเป็นครั้งสุดท้าย และไม่กลับไปเหยียบบ้านหลังนั้นอีกเลย
เพราะความอยากได้หลานชาย และการรังเกียจเด็กผู้หญิง ได้ผลักดันเธอและลูกมาสู่จุดจบอันโหดร้าย มายไม่มีวันให้อภัยคนเหล่านั้น และความเสียใจนี้จะติดตามพวกเขาไปตลอดชีวิต จากการปฏิบัติต่อลูกสะใภ้ราวกับไม่ใช่มนุษย์คนหนึ่งเลย