พ่อตาไม่มีบำนาญ แต่ใช้เงินสบายทุกเดือน ความจริงที่รู้ทำให้ฉันถึงกับอึ้ง

ธีม:
ขนาดตัวอักษร:
24px

พ่อตาไม่มีบำนาญ แต่ใช้เงินสบายทุกเดือน ความจริงที่รู้ทำให้ฉันถึงกับอึ้ง

ตั้งแต่แต่งงานเข้าบ้านสามีมา ฉันมีเรื่องหนึ่งคาใจมาตลอด แต่ไม่เคยกล้าถามตรงๆ
พ่อตาของฉันไม่มีเงินบำนาญ เรื่องนี้ทุกคนในบ้านรู้ดี แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกเดือนท่านถึงใช้เงินได้ค่อนข้างสบาย บางครั้งก็ซื้ออาหารบำรุง บางครั้งก็ชวนเพื่อนไปกินข้าว หรือบางทีก็หยิบเงินให้หลานชายโดยไม่ต้องคิดหน้าคิดหลัง


Bố chồng không có lương hưu nhưng tháng nào cũng tiêu thoải mái, sự thật khiến tôi ngã ngửa- Ảnh 1.


ฉันเคยคิดว่าท่านคงมีเงินเก็บจากเมื่อก่อน หรือไม่ก็ลูกๆ ช่วยกันดูแล
แต่สามีบอกว่าเขาไม่ได้ให้เงินสม่ำเสมอ พี่ชายของสามีก็ช่วยได้แค่บางส่วน แม่สามีก็เสียไปนานแล้ว ทุกอย่างจึงตกอยู่ที่ลูกๆ

ความสงสัยนั้นติดอยู่ในใจฉันอยู่นาน จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่งโดยบังเอิญ

วันนั้นฉันกลับถึงบ้านเร็วกว่าปกติ เห็นพ่อตานั่งอยู่หน้าชานบ้าน คุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดจากท่าทีเงียบขรึมที่เคยเห็น
ฉันไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง แต่ประโยคหนึ่งทำให้ฉันหยุดชะงัก:

“กูจะอายุเกือบ 70 แล้ว ยังมีคนดูแลตั้งแต่หัวจรดเท้า”

ท่านหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เป็นเสียงหัวเราะของคนที่รู้สึกภูมิใจจริงๆ


6 tháng "nằm ổ", bố chồng chăm sóc tôi chu đáo hơn mẹ đẻ


ตกเย็น ระหว่างกินข้าว พ่อตาก็เล่าเองอย่างสบายใจ
ท่านบอกว่ามี “แฟนสาว” คนหนึ่ง อายุอ่อนกว่าพอสมควร ทำธุรกิจ
ทั้งสองรู้จักกันผ่านเพื่อน แค่คุยกันถูกคอ อยู่ด้วยแล้วสบายใจ
ฝ่ายหญิงมักให้เงินท่านใช้เป็นค่าขนม บางทีก็ไม่กี่ล้าน บางทีก็มากกว่านั้น บอกว่าให้ท่านใช้สบายๆ จะได้ไม่ต้องยื่นมือขอเงินลูกๆ

สิ่งที่ทำให้ฉันอึ้งไม่ใช่เรื่องที่พ่อตามีแฟน
ท่านเป็นหม้ายมานาน ถ้าคิดตามเหตุผล เรื่องนี้ก็ไม่ผิดอะไร
แต่เป็นท่าทีที่ท่านเล่า — เต็มไปด้วยความภูมิใจ และความเป็นธรรมชาติ

ท่านตบอกตัวเองแล้วพูดประโยคหนึ่งที่ฉันจำไม่ลืม
“แก่แล้วแต่ยังมีคนดูแล ไม่ใช่ใครๆ จะได้แบบนี้นะ”

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารตอนนั้นค่อนข้างอึดอัด
สามีก้มหน้ากินข้าวเงียบๆ ไม่พูดอะไร
ส่วนฉันก็ไม่รู้ว่าควรแสดงปฏิกิริยาอย่างไร
ในหัวเต็มไปด้วยความรู้สึกปะปนกัน ทั้งตกใจ เขิน อึดอัดเล็กน้อย และความสงสารบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

คืนนั้นพอนอนคิดทบทวน ฉันถึงเข้าใจว่าเหตุใดพ่อตาจึงมีเงินใช้ตลอด
ทำไมท่านถึงไม่ลังเล หรือแม้แต่รู้สึกภูมิใจ
สำหรับท่าน มันไม่ใช่แค่ “เงิน” แต่คือความรู้สึกว่าตัวเองยังมีคุณค่า ยังมีคนต้องการ

ฉันไม่กล้าตัดสินว่าถูกหรือผิด
เพียงแต่เห็นช่องว่างขนาดใหญ่ในมุมมองของแต่ละวัย
เรื่องศักดิ์ศรี เรื่องการให้และการรับในความสัมพันธ์
คนรุ่นฉันรู้สึกไม่มั่นคง ขณะที่คนแก่แบบท่านกลับมองว่านี่คือความสุข

ความจริงนี้ไม่ได้ทำให้ครอบครัวแตกแยก
แต่ทำให้ฉันมองพ่อตาในมุมที่ต่างออกไป
และทำให้เข้าใจว่า บางเรื่องถ้าไม่ถาม เราอาจใช้ชีวิตอยู่กับสมมติฐานที่ต่างจากความจริงโดยสิ้นเชิง

และตอนนี้ ฉันยังต้องเผชิญกับความจริงอีกอย่างหนึ่ง—
เสียงนินทาจากคนนอก เพื่อนบ้าน ที่พูดกันว่าพ่อตาฉันแก่แล้วแต่ยังมีผู้หญิงเลี้ยงดู
ฉันควรทำอย่างไรดี?

บทความในหมวดหมู่เดียวกัน