เมื่อพูดถึงเนื้อสัตว์ปีก คนส่วนใหญ่มักนึกถึงไก่หรือเป็ดเป็นอันดับแรก ทำให้ เนื้อห่าน มักถูกจัดอยู่ในกลุ่ม “พบได้น้อย ใช้น้อย” แต่หากพิจารณาด้านโภชนาการอย่างละเอียด จะพบว่าเนื้อห่านเป็นอาหารที่มีความพิเศษไม่น้อย

แม้จะจัดเป็นสัตว์ปีกเหมือนไก่และเป็ด แต่เนื้อห่านกลับมีคุณสมบัติแตกต่างอย่างชัดเจน โครงสร้างกรดไขมันของห่านใกล้เคียงกับน้ำมันพืช ขณะที่ปริมาณธาตุเหล็กกลับใกล้เคียงกับเนื้อแดง เรียกได้ว่าเป็นเนื้อสัตว์ที่ผสานจุดเด่นของทั้งเนื้อปีกและเนื้อสัตว์บกไว้ด้วยกัน

โครงสร้างไขมันที่น่าสนใจ

ไก่ เป็ด และห่าน ล้วนเป็นแหล่งโปรตีนคุณภาพสูง แต่เนื้อห่านมีไขมันมากกว่าไก่และเป็ดเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม ไขมันส่วนใหญ่จะสะสมอยู่ใต้หนัง หากเลาะหนังออก ส่วนเนื้อไม่ติดมันยังคงให้โปรตีนสูงโดยไม่เพิ่มไขมันมากเกินไป

จุดเด่นอยู่ที่ไขมันไม่อิ่มตัว โดยไขมันห่านมีกรดไขมันไม่อิ่มตัวสูงถึงประมาณ 66.3% และมีกรดไลโนเลนิกประมาณ 4% ซึ่งถือว่าสูงเมื่อเทียบกับเนื้อสัตว์หลายชนิด ด้วยเหตุนี้ ไขมันจากห่านจึงถูกประเมินว่าดีต่อระบบหัวใจและหลอดเลือด หากบริโภคในปริมาณที่เหมาะสม

ธาตุเหล็กสูง ไม่แพ้เนื้อแดง

แม้หลายคนจะจัดเนื้อห่านเป็น “เนื้อขาว” เพราะเป็นสัตว์ปีก แต่ในความเป็นจริง ปริมาณธาตุเหล็กกลับสูงอย่างน่าทึ่ง เนื้อห่าน 100 กรัม ให้ธาตุเหล็กประมาณ 3.8 มิลลิกรัม ช่วยลดความเสี่ยงภาวะโลหิตจางจากการขาดธาตุเหล็กในบางกลุ่มได้

ด้วยเหตุนี้ สีของเนื้อห่านจึงค่อนข้างเข้ม คล้ายเนื้อแดงมากกว่าสัตว์ปีกทั่วไป นอกจากนี้ เลือดห่านยังถือเป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์จากสัตว์ที่มีธาตุเหล็กสูงมาก โดยมีถึงประมาณ 37.7 มิลลิกรัมต่อ 100 กรัม

ซีลีเนียม จุดเด่นที่ไม่ควรมองข้าม

เนื้อห่านยังอุดมไปด้วยแร่ธาตุ เช่น สังกะสี และโดยเฉพาะ ซีลีเนียม ซึ่งมีประมาณ 17.68 ไมโครกรัมต่อ 100 กรัม ซีลีเนียมมีบทบาทสำคัญในการเสริมภูมิคุ้มกัน ต้านอนุมูลอิสระ ปกป้องเซลล์ และช่วยคงการทำงานของต่อมไทรอยด์ให้เป็นปกติ

อร่อย แต่อย่ารับประทานมากเกินไป

ไม่ว่าจะเป็นห่านย่าง ห่านต้ม ห่านผัด หรือห่านตุ๋น เนื้อห่านปรากฏอยู่ในอาหารท้องถิ่นหลายวัฒนธรรม และมีเสน่ห์เฉพาะตัวเสมอ

อย่างไรก็ตาม คำแนะนำด้านโภชนาการระบุว่า ปริมาณเนื้อสัตว์รวม (ทั้งเนื้อแดงและสัตว์ปีก) ไม่ควรเกิน 300–500 กรัมต่อสัปดาห์ สำหรับผู้ที่ชื่นชอบเนื้อห่านเป็นพิเศษ ก็ควรจำกัดไม่เกิน 500 กรัมต่อสัปดาห์ หรือประมาณน่องห่านขนาดกลาง 1 ชิ้น

ข้อควรระวังคือ เนื้อห่านมีพิวรีนค่อนข้างสูง โดยเนื้อห่าน 100 กรัม มีพิวรีนประมาณ 376.9 มิลลิกรัม จัดอยู่ในกลุ่มอาหารที่มีพิวรีนสูง ดังนั้น ผู้ที่อยู่ในช่วงโรคเกาต์กำเริบควรหลีกเลี่ยง

สรุป

เนื้อห่านเป็นอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูง ช่วยให้พลังงานและอาจส่งผลดีต่อระบบหัวใจ หากรับประทานอย่างเหมาะสมและเลือกให้เหมาะกับสุขภาพของแต่ละคน แม้จะไม่ใช่อาหารที่เหมาะกับทุกคน แต่สำหรับผู้ที่มีสุขภาพดี เนื้อห่านถือเป็นตัวเลือกที่ควรมีในเมนูอย่างพอดีและมีสติ