นักวิทยาศาสตร์จากสถาบันวิจัยทางการแพทย์แฮร์รี เพอร์กินส์ และมหาวิทยาลัยเวสเทิร์นออสเตรเลีย ประเทศออสเตรเลีย ค้นพบว่าส่วนประกอบชนิดหนึ่งในพิษผึ้งมีฤทธิ์ทำลายเซลล์มะเร็ง

โดยใช้น้ำพิษจากผึ้งและตัวต่อจำนวน 312 ตัว นักวิทยาศาสตร์ได้ทดสอบผลของพิษผึ้งต่อมะเร็งเต้านมหลายชนิด รวมถึงมะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาทีฟ (Triple-negative breast cancer) ซึ่งเป็นชนิดที่ตรวจไม่พบตัวรับเอสโตรเจน โปรเจสเตอโรน และตัวรับ HER2 อีกทั้งยังเป็นชนิดที่พบได้น้อยและรักษาได้ยากที่สุด

ผลการศึกษาที่เผยแพร่ในวารสารนานาชาติ NPJ Precision Oncology ระบุว่า พิษผึ้งสามารถทำลายเซลล์มะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาทีฟและชนิดที่มี HER2 เป็นบวกได้อย่างรวดเร็ว โดยไม่ส่งผลกระทบต่อเซลล์ปกติ

สารออกฤทธิ์สำคัญในพิษผึ้งคือ “เมลิททิน” (melittin) ซึ่งเป็นสารพิษที่สามารถทำลายเนื้องอกหลายชนิด เช่น มะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมา มะเร็งปอด มะเร็งรังไข่ และมะเร็งตับอ่อน เมลิททินเป็นองค์ประกอบหลักของพิษผึ้ง คิดเป็นประมาณ 40-60% ของน้ำหนัก และเป็นโมเลกุลที่ทำให้เกิดความเจ็บปวดเมื่อถูกผึ้งต่อย

ดร. เซียรา ดัฟฟี จากสถาบันวิจัยทางการแพทย์แฮร์รี เพอร์กินส์ กล่าวว่า งานวิจัยนี้มีเป้าหมายเพื่อศึกษาคุณสมบัติต้านมะเร็งของพิษผึ้งและสารเมลิททินต่อเซลล์มะเร็งเต้านมชนิดต่าง ๆ

เธอกล่าวเพิ่มเติมว่า พิษผึ้งและเมลิททินสามารถลดความสามารถในการอยู่รอดของเซลล์มะเร็งเต้านมชนิดทริปเปิลเนกาทีฟและชนิด HER2 บวกได้อย่างมีนัยสำคัญและรวดเร็ว โดยพิษดังกล่าวมีความรุนแรงอย่างมาก

นักวิทยาศาสตร์พบว่า เมลิททินสามารถทำลายเยื่อหุ้มเซลล์มะเร็งได้ภายใน 60 นาที และยังสามารถลดสัญญาณเคมีที่เกี่ยวข้องกับการเจริญเติบโตและการแบ่งตัวของเซลล์มะเร็งได้ภายใน 20 นาที

ดร. ดัฟฟี อธิบายว่า พวกเขาได้ศึกษาว่าพิษผึ้งและเมลิททินส่งผลต่อเส้นทางการส่งสัญญาณของเซลล์มะเร็งอย่างไร และพบว่าสามารถยับยั้งกระบวนการดังกล่าวได้อย่างรวดเร็ว

ศาสตราจารย์ปีเตอร์ คลิงเคน นักวิทยาศาสตร์ประจำมหาวิทยาลัยเวสเทิร์นออสเตรเลีย กล่าวว่า การค้นพบนี้น่าตื่นเต้นอย่างยิ่ง และแสดงให้เห็นว่าเมลิททินสามารถรบกวนกลไกการส่งสัญญาณภายในเซลล์มะเร็งเต้านม เพื่อลดการเพิ่มจำนวนของเซลล์ได้ ถือเป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของสารจากธรรมชาติที่อาจนำมาใช้ประโยชน์ทางการแพทย์

ในช่วงแรกของการศึกษา นักวิจัยได้เก็บพิษจากผึ้งในเมืองเพิร์ธ ซึ่งถือเป็นหนึ่งในสายพันธุ์ที่แข็งแรงที่สุดในโลก จากนั้นจึงเปรียบเทียบกับพิษผึ้งจากไอร์แลนด์ อังกฤษ และพิษของตัวต่อ

ผลพบว่า พิษผึ้งสายพันธุ์ยุโรปในออสเตรเลีย ไอร์แลนด์ และอังกฤษ ให้ผลต่อเซลล์มะเร็งเต้านมในลักษณะเดียวกัน ขณะที่พิษของตัวต่อไม่สามารถทำลายเซลล์ได้ แม้ใช้ในความเข้มข้นสูง

ในอนาคต นักวิทยาศาสตร์จะศึกษาวิธีการนำส่งสารเมลิททินอย่างเป็นทางการ รวมถึงประเมินความเป็นพิษ ปริมาณที่เหมาะสม และขนาดสูงสุดที่ร่างกายสามารถทนได้.