ฉันไม่ได้ต้องการที่ดินสักตารางเมตรเดียว แต่สิ่งที่ทำให้ฉันโกรธที่สุดหลังงานศพพ่อสามี กลับเป็นคำพูดของพี่สะใภ้

เมื่อไม่นานมานี้ ตอนที่ฉันไปตลาด ได้ยินคนรู้จักเล่าเรื่องหนึ่งที่ทำให้ฉันโกรธมาก

สามีของฉันเป็นลูกชายคนเล็ก หลังแต่งงาน พวกเราก็แยกออกมาอยู่เอง บ้านฝ่ายสามีมีพี่น้องหลายคน แต่มีเพียงพี่ชายคนโตกับพี่สะใภ้ที่อาศัยอยู่กับพ่อ ทุกคนต่างก็คิดกันโดยปริยายว่า บ้านและที่ดินในอนาคตก็คงตกเป็นของพวกเขา เพราะคนที่อยู่ดูแลย่อมได้สิทธิ์ ฉันเองก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นมากนัก และก็เป็นจริงอย่างที่คิด หลายปีก่อนฉันได้ยินว่าพ่อสามีโอนชื่อบ้านให้พวกเขาแล้ว ที่นาและสวนก็ยกให้ทั้งหมด

เหตุผลก็ง่ายมาก เพราะพวกเขาอยู่กับท่านมาหลายปี ดูแลท่านทุกวัน ฉันฟังแล้วก็ไม่ได้แปลกใจ และไม่ได้เสียใจที่ไม่ได้ส่วนแบ่งใด ๆ

จนกระทั่งพ่อสามีล้มป่วย

ในช่วงเดือนสุดท้ายของชีวิต ท่านอ่อนแรงลงอย่างชัดเจน ตอนแรกแค่เหนื่อยง่าย กินได้น้อย แล้วค่อย ๆ ต้องนอนพักมากขึ้น พี่ชายคนโตกับพี่สะใภ้อยู่ด้วยจึงดูแลหลัก ๆ แต่พวกเราก็พยายามแวะเวียนไปบ่อยที่สุด บางวันเลิกงานดึก ฉันก็ยังแวะไปดูว่าท่านกินโจ๊กได้กี่คำ กินยาแล้วหรือยัง

สามีฉันพาพ่อไปหาหมอหลายครั้งตอนที่พี่ชายไม่ว่าง ส่วนฉันก็ซื้อเสริมนม อาหารบำรุง หรือยาอะไรก็ตามที่มีคนแนะนำว่าดี ก็ตามหามาให้ หลายครั้งที่ฉันนั่งข้างเตียง นวดขาให้ท่าน สัมผัสได้ว่าผิวของท่านบางและเย็นลงทุกวัน ใจฉันก็หดหู่ไปด้วย

แล้วท่านก็จากไป

งานศพผ่านไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางบรรยากาศเศร้าหนักของครอบครัวที่เพิ่งสูญเสียคนสำคัญ ฉันคิดว่าแค่จัดพิธีครบ 49 วัน และงานครบรอบปีแรกให้เรียบร้อย หลังจากนั้นพี่ชายกับพี่สะใภ้คงเป็นคนจัดงานไหว้ทุกปีเอง

แต่ไม่นานมานี้ ตอนที่ฉันไปตลาด กลับได้ยินเรื่องหนึ่งที่ทำให้ฉันโกรธอย่างที่สุด

มีคนบอกว่าพี่สะใภ้พูดกับหลายคนว่า ที่พวกเราดูแลพ่อในช่วงสุดท้ายอย่างดี ก็เพราะแน่ใจว่าได้รับเงินก้อนหนึ่งจากท่านเป็นการส่วนตัว ถ้าไม่ได้ผลประโยชน์ จะดูแลขนาดนั้นทำไม

ทั้งที่ความจริง พวกเราไม่เคยได้รับเงินแม้แต่บาทเดียว หรือที่ดินสักตารางนิ้วเดียวจากท่าน สิ่งที่เราทำทั้งหมดเป็นเพราะความกตัญญู และบุญคุณที่ท่านให้กำเนิดและเลี้ยงดูสามีฉันมา แต่ในสายตาของพี่สะใภ้ กลับมองว่าเรามีผลประโยชน์แอบแฝง จึงมาดูแลตอนท่านป่วย

กลับถึงบ้าน ฉันไม่กล้าบอกสามี เพราะกลัวว่าเขาจะไปถึงบ้านพี่สะใภ้เพื่อทะเลาะกัน ทั้งที่พิธีครบ 49 วันของพ่อสามียังไม่ผ่านพ้นไปด้วยซ้ำ

ฉันไม่รู้จะอธิบายอย่างไรให้คนอื่นเลิกเข้าใจผิด ไม่รู้จะพูดอย่างไรให้พี่สะใภ้หยุดใส่ร้าย

แต่หลังจากเรื่องนี้ ฉันก็ได้เห็นชัดเจนแล้วถึงความเห็นแก่ตัวของพี่สะใภ้คนนี้