ฝ่าฝืนคำเตือนครอบครัว ย้ายไปอยู่กับ “ชายคนรักวัยพ่อ” สุดท้ายหญิงสาวต้องเจอกับจุดจบที่ไม่คาดคิด

ตั้งแต่วันนั้น ฉันมีความสุขมากขึ้น เราสนิทกันมากกว่าเดิม เขาพาฉันไปกินข้าว ไปเที่ยวทุกสุดสัปดาห์ และดูหนังด้วยกันเหมือนคู่รักทั่วไป ใคร ๆ ก็ดูออกว่าฉันกำลังมีความรัก ตั้งแต่เพื่อนร่วมงานไปจนถึงแม่ของฉัน

ฉันเพิ่งเรียนจบและได้เข้าทำงานในบริษัทออกแบบตกแต่งภายใน ที่นั่นฉันได้พบกับ “อนันต์” เขาเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดและเป็นหัวหน้าโดยตรงของฉัน ปีนี้เขาอายุ 45 ปีแล้ว แต่ดูมีพลังเหมือนชายหนุ่มวัยยี่สิบ สำหรับฉัน เขาเป็นเจ้านายที่ร่าเริง คล่องแคล่ว ใคร ๆ ก็ชื่นชอบ เขายังโสด เวลาใครถามเรื่องครอบครัว เขามักหัวเราะแล้วบอกว่าไม่จำเป็น อยู่คนเดียวก็มีความสุขดี

เขามักใช้เวลาว่างสอนงานฉันอย่างตั้งใจ บางครั้งเรานั่งทำโปรเจกต์ด้วยกันจนถึงสองทุ่ม ฉันเคยแซวว่าเขาเอาแต่สอนฉัน ไม่ยอมไปทำความรู้จักผู้หญิงคนอื่น ระวังจะโสดไปตลอดชีวิต เขาไม่โกรธ กลับแซวตอบว่า “งั้นเธอก็คบกับพี่สิ” แม้จะรู้ว่าเขาพูดเล่น แต่ฉันก็รู้ตัวว่าตกหลุมรักเขาไปแล้วโดยไม่รู้ตัว

ด้วยความไร้เดียงสาของวัยสาวและความรู้สึกที่ลึกซึ้งขึ้นทุกวัน ฉันตัดสินใจทักไปสารภาพรักกับเขา หลังจากนั้นเขานัดฉันคุยหลังเลิกงาน และบอกว่าเราไม่ควรรักกันในที่ทำงาน อีกทั้งเขาก็อายุมากกว่าฉันมาก แต่ตอนนั้นฉันไม่สนใจอุปสรรคใด ๆ ยืนยันว่าจะตามจีบเขา เขาเพียงยิ้ม ไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ แล้วดึงฉันเข้าไปกอด อ้อมกอดของเขาอบอุ่นจนฉันมั่นใจในความรักของตัวเอง

จากนั้นเรายิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้น เขาพาฉันไปเที่ยว ไปกินข้าว และใช้เวลาร่วมกันเหมือนคู่รักทั่วไป แม่เริ่มสงสัยและถามว่าฉันกำลังคบกับใคร ตอนแรกฉันเลี่ยงตอบ แต่สุดท้ายก็ยอมรับว่ากำลังคบใครบางคน และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมจะพาไปแนะนำกับครอบครัว แม่ดีใจ แต่ก็เตือนให้ฉันระวังตัว อย่าไว้ใจใครจนมอบทั้งชีวิตให้เขา

วันหนึ่งแม่เข้ามาเก็บของในห้อง ขณะที่ฉันออกไปข้างนอก แล็ปท็อปของฉันยังเปิดอยู่ แม่เห็นบทสนทนาระหว่างฉันกับอนันต์ จึงรู้ว่าฉันกำลังคบกับหัวหน้าที่อายุมากกว่าฉันถึง 20 ปี แม่รอฉันกลับมาและถามความจริง ฉันยอมรับตรง ๆ ว่ารักเขามาก แม่ห้ามฉันยุ่งกับผู้ชายอายุมากที่ยังไม่มีครอบครัว แต่ฉันไม่ฟัง คิดว่าแม่หัวโบราณและเข้มงวดเกินไป ด้วยความดื้อรั้น ฉันเก็บของออกจากบ้านทันที แม้แม่จะห้ามอย่างไร

ฉันย้ายไปอยู่กับเขา เราใช้ชีวิตเหมือนสามีภรรยา ก่อนหน้านั้นฉันก็ได้มอบความสาวให้เขาไปแล้ว ตั้งแต่เริ่มคบกัน ดังนั้นเมื่ออยู่ด้วยกัน เราแทบจะแยกจากกันไม่ได้ ฉันเพิกเฉยต่อสายโทรศัพท์จากแม่และครอบครัว แต่ถึงเขาจะอยู่ข้างฉันเสมอ เขาก็ไม่เคยพูดถึงอนาคตร่วมกัน ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนยืนอยู่บนขอบเหวที่ไม่มั่นคง

สองเดือนหลังจากออกจากบ้าน ฉันพบว่าตัวเองตั้งครรภ์ คิดว่านี่อาจทำให้เขาผูกพันกับฉันมากขึ้น แต่เมื่อบอกข่าว เขากลับเย็นชา บอกให้ฉันไปเอาเด็กออก เพราะเขามองฉันเป็นเพียงความสนุก และว่าฉันไร้เดียงสาเกินไป ฉันช็อก ร้องไห้อ้อนวอนให้เขาอย่าทอดทิ้งแม่ลูก แต่เขากลับมองฉันด้วยสายตาดูแคลนและไล่ออกจากอพาร์ตเมนต์

ฉันลากกระเป๋ากลับบ้านด้วยความอับอาย รู้สึกผิดกับแม่ ครอบครัว และตัวเอง ฉันเล่าทุกอย่างให้แม่ฟัง คิดว่าแม่จะดุอย่างหนัก แต่แม่เพียงถอนหายใจอย่างหมดแรง แม่ไม่ดุด่าอีก บางทีในช่วงเวลาที่ฉันหายไป แม่อาจตระหนักว่าการตำหนิมีแต่จะผลักไสฉันให้ไกลออกไป หากแม่ดุฉันในช่วงเวลาที่ฉันต้องการแม่ที่สุด ฉันอาจทำร้ายตัวเองได้ทุกเมื่อ

ตอนนี้ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน สงสารลูกในท้องที่ถูกพ่อแท้ ๆ ปฏิเสธ สงสารแม่ที่เลี้ยงดูฉันมาแต่ฉันไม่เชื่อฟัง และสงสารตัวเองที่หลงเดินเข้าสู่หล่มโคลนที่ยากจะก้าวออกมาได้