เจอสามีเก่าที่ทำงานเป็นพนักงานขาย ฉันตั้งใจถามจี้และพูดจาดูถูกเขาต่อหน้าคนอื่น แต่คืนนั้นเมื่ออ่านข้อความจากเขา ฉันถึงกับนิ่งงัน

วันนั้นฉันแวะไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านใหม่ แค่ต้องการฆ่าเวลา เพราะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ สามีปัจจุบันของฉันต้องไปทำงานต่างจังหวัด ส่วนลูกก็ไปค้างบ้านคุณยาย ฉันเลยเดินดูของไปเรื่อย ๆ จากโซนเสื้อผ้าไปโซนเครื่องใช้ไฟฟ้า

ขณะที่เดินผ่านโซนเครื่องใช้เพื่อสุขภาพ ฉันก็หยุดชะงักทันที ที่บูธขายเก้าอี้นวด มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังก้มจัดป้ายราคาอยู่ แค่เห็นด้านข้างฉันก็จำเขาได้ทันที

คนนั้นคือ ฮึง สามีเก่าของฉัน

เราหย่ากันมานานกว่า 6 ปีแล้ว ครั้งสุดท้ายที่พบกันคือวันที่ศาล ตอนที่เซ็นเอกสารหย่าแล้วต่างคนต่างแยกทางกัน ตั้งแต่นั้นมาก็แทบไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ในความทรงจำของฉัน ฮึงเคยเป็นคนที่มีศักดิ์ศรีสูง ทำงานด้านวิศวกรรมในบริษัทใหญ่ มักพูดถึงโปรเจกต์ เครื่องจักร และแผนอนาคตเสมอ

ฉันไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้เห็นเขายืนขายเก้าอี้นวดในห้าง

ฉันยืนมองเขาอยู่ไกล ๆ สักพัก ฮึงดูผอมลง ผิวคล้ำขึ้น ผมตัดสั้นธรรมดา เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นฉัน เขาก็ชะงักไปไม่กี่วินาที

ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกหยิ่งหรือความไม่พอใจที่ยังค้างคาอยู่จากการหย่าร้าง ฉันจึงเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ของเขา

ฉันนั่งลงบนเก้าอี้นวดตัวใหญ่ที่สุด แล้วถามว่า
.

“ตัวนี้ราคาเท่าไหร่?”

ฮึงมองฉัน สีหน้าดูอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็ยังตอบราคาและเริ่มอธิบายฟังก์ชันของสินค้าอย่างสุภาพ

ฉันพยักหน้า แล้วถามต่อไม่หยุด

“มีรับประกันไหม?”
“นวดแรงพอหรือเปล่า?”
“ดูใหญ่เทอะทะจัง”
“หนังนี่ของแท้หรือเปล่า?”

ฉันถามต่อเนื่อง บางครั้งก็ลองกดปุ่มแล้วทำหน้าบึ้ง บอกว่านวดไม่แรง ไม่คุ้มราคา แพงเกินไป

พนักงานขายคนอื่น ๆ แถวนั้นเริ่มหันมามอง ฮึงยืนอธิบายทุกคำถามอย่างใจเย็น แต่ฉันเห็นว่าหูของเขาเริ่มแดงขึ้น

ฉันรู้ว่าเขาทั้งโกรธและอาย แต่ฉันก็ยังไม่หยุด

หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็ลุกขึ้น ก่อนจะเดินออกไปยังพูดทิ้งท้ายแบบกึ่งล้อเล่นว่า

“งานแบบนี้คงเหนื่อยน่าดูนะ”

ฮึงไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ แล้วหลบสายตาไปทางอื่น ฉันเดินออกมาพร้อมความรู้สึกแปลก ๆ ในใจ ทั้งสะใจและบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ก่อนจะเดินเล่นต่ออีกพักหนึ่งแล้วกลับบ้าน

คืนนั้น หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ โทรศัพท์ของฉันก็สั่นขึ้น

มีข้อความจากเบอร์แปลก

ฉันเปิดอ่าน

“ขอโทษนะที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจตอนที่เราเจอกันวันนี้”

แค่อ่านประโยคแรก ฉันก็รู้ทันทีว่าเป็นเขา

ฉันยังอ่านต่อ

“ผมรู้ว่าเธอตั้งใจแกล้งผมต่อหน้าเพื่อนร่วมงาน บางทีเธออาจยังโกรธผมอยู่ ผมไม่โทษเธอหรอก แต่อยากบอกบางอย่างที่ไม่เคยพูดมาก่อน”

ฉันเริ่มรู้สึกแปลกใจ

ข้อความถัดไปปรากฏขึ้น

“ตอนที่เราหย่ากัน ผมไม่ได้พูดความจริง จริง ๆ แล้วตอนนั้นผมตกงานก่อนหน้านั้นแล้ว บริษัทลดพนักงาน ผมปิดบังเธอไว้เพราะไม่อยากให้เธอกังวล หลังจากนั้นผมก็ทำงานหลายอย่าง กว่าจะมาลงตัวที่นี่”

ฉันนั่งนิ่งมองหน้าจอโทรศัพท์

ฮึงส่งข้อความมาอีกประโยค

“ผมแค่อยากให้เธอรู้ว่า ตอนที่เราจบกัน มันไม่ใช่เพราะผมดูถูกเธอหรือไม่สนใจชีวิตแต่งงานของเรา แต่เพราะผมก็มีปัญหาที่ไม่กล้าพูดออกมา ด้วยศักดิ์ศรีของผู้ชาย”

ฉันอ่านซ้ำข้อความเหล่านั้นอยู่นาน ก่อนจะวางโทรศัพท์ลง

ความรู้สึกสะใจเมื่อช่วงบ่ายหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ตอนนี้ฉันได้แต่นั่งคิดว่า

ถ้าวันนี้ฉันไม่เดินเข้าไปที่บูธเก้าอี้นวดนั้น บางทีฉันอาจไม่มีวันเข้าใจเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมชีวิตแต่งงานของเราถึงจบลง