เป็นเวลาสามเดือนที่เกลือ 900 ซอง และชายชราทำซ้ำๆ เพียงอย่างเดียว ทำให้เจ้าของร้านเกิดความสงสัย
ชายชราซื้อเกลือ 900 ซอง ตลอดระยะเวลา 3 เดือน
เช้าตรู่ ขณะที่ร้านสะดวกซื้อเล็กๆ บริเวณเชิงตึกอพาร์ตเมนต์เปิดทำการ คุณหวัง เจ้าของร้านจากมณฑลเสฉวน ประเทศจีน ยืนนิ่งอยู่หน้าชั้นวางเกลือที่เกือบว่างเปล่า เป็นเวลากว่าสามเดือนแล้วที่ลูกค้าคนพิเศษคนหนึ่งมาซื้อของซ้ำแล้วซ้ำเล่า นั่นคือ คุณจาง ผู้ซึ่งอาศัยอยู่คนเดียวในตึก และทุกครั้งที่เขามา เขาจะซื้อเพียงแค่เกลือเท่านั้น
บางวันเขาจะซื้อเกลือสามหรือห้าซอง บางวันเขาก็จะซื้อเป็นโหลรวมกันแล้วปริมาณเกลือทั้งหมดก็สูงถึง 900 ซองซึ่งเป็นจำนวนที่แม้แต่เจ้าของร้านก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ
ไม่ใช่แค่เพราะปริมาณเกลือที่ขายได้มากผิดปกติเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะสายตาว่างเปล่าของชายชราทุกครั้งที่เขายืนอยู่หน้าเครื่องคิดเงิน ทุกครั้งก็จะเป็นสองประโยคเดิมๆ ซ้ำๆ เหมือนแผ่นดิสก์ติดขัด:
"ลุงตรวง ซื้อเกลืออีกแล้วเหรอ?"
"ใช่ ซื้อเกลือมาด้วย เพื่อเอาไว้ดองผักให้เด็ก"
คำถามสองข้อเดิม ๆ เสมอ แต่ครั้งถัดไปที่ฉันกลับมา เขากลับถามราวกับว่าเขาไม่เคยซื้ออะไรจากฉันมาก่อนเลย
เจ้าของร้านสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ ตำรวจจึงพังประตูเข้าไปในบ้าน
ความวิตกกังวลของนางหวังถึงขีดสุดเมื่อเธอตรวจสอบโกดังและพบว่าเหลือเกลือเพียงไม่กี่ถัง หลังจากครุ่นคิดอยู่หลายวัน เธอก็โทรแจ้งตำรวจท้องถิ่น
เจ้าหน้าที่หลี่เต๋ามาถึงทันทีและขึ้นไปที่อพาร์ตเมนต์ของนายจางบนชั้นสาม เขาเคาะประตูหลายครั้งแต่ไม่มีใครตอบ เพื่อนบ้านคนหนึ่งออกมาด้วยสีหน้าบึ้งตึงและกล่าวว่าพวกเขาไม่เห็นชายชราคนนั้นอยู่บนระเบียงหลายวันแล้วซึ่งเป็นที่ที่เขามักจะยืนจัดเก็บข้าวของทุกวัน
โดยไม่ลังเล เจ้าหน้าที่ตัดสินใจพังประตูเข้าไป
ห้องของชายชราไม่ได้รกไปด้วยขยะ แต่เกลือถูกกองสูงจากพื้นไปจนถึงขอบหน้าต่าง เกือบจะกินพื้นที่ทั้งหมดของห้อง (ภาพ: โซฮู)
ทันทีที่ประตูเปิดออก ทุกคนก็ตกตะลึง
ห้องไม่ได้รกไปด้วยขยะ แต่เกลือถูกกองสูงจากพื้นถึงขอบหน้าต่าง เกือบจะกินพื้นที่ทั้งหมดของห้อง มีที่ว่างให้คนเพียงคนเดียวเบียดตัวผ่านได้เท่านั้น
ข้างโซฟา นายเจื่องนั่งพิงกำแพง มือถือใบประกาศนียบัตรเก่าๆ สีเหลืองซีดใบหนึ่ง เขียนว่า "นักเรียนดีเด่น – เจื่อง มินห์" เป็นใบประกาศนียบัตรของลูกชายเขาเมื่อหลายปีก่อน
เขามองกระดาษแผ่นนั้นพลางพึมพำว่า "ลูกฉันชอบผักดอง...ผักดองพร้อมดองแล้ว รอจนกว่าลูกฉันจะกลับบ้าน..."
"ลุงจาง สบายดีไหมครับ?" หลี่เต๋าเดินเข้ามาถามด้วยเสียงเบา
ชายชราค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง และหลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามว่า:
"คุณเป็นใคร? คุณรู้ไหมว่าลูกฉันไปไหน? ฉันเพิ่งดองผักที่ลูกชอบกินเสร็จ..."
เมื่อถูกถาม ชายชราดูงุนงง เขาจำไม่ได้ว่าทำไมถึงมีเกลือมากมายในบ้าน รู้แต่เพียงว่าเขาซื้อมาเพื่อทำอาหารจานผักที่ลูกชายชอบเขาเชื่อว่าลูกชายจะกลับมาในไม่ช้า
นายตรวงเป็นพ่อม่ายมาหลายปีแล้วและอาศัยอยู่คนเดียว ลูกชายทำงานอยู่ไกลบ้านและแวะมาหาบ้างเป็นครั้งคราว เมื่อตำรวจติดต่อมา ลูกชายก็ตกใจ เขาบอกว่าเกือบหกเดือนแล้วที่พ่อของเขาพูดซ้ำๆ แบบเดิม แต่ทุกครั้งเขาก็ยืนยันว่าตัวเองสบายดี
ไม่มีใครคาดคิดว่าเบื้องหลังการโทรศัพท์สั้นๆ เหล่านั้น คือบ้านที่เต็มไปด้วยเกลือ และพ่อชราที่รอคอยอย่างเงียบๆ
คืนนั้นเอง ลูกชายลาหยุดงานและจองตั๋วกลับบ้าน เมื่อเข้าไปในบ้านและเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ยืนนิ่งพูดไม่ออกอยู่นาน
เมื่อ "การรอให้เด็กๆ กลับบ้าน" กลายเป็นความหมกมุ่น
หลังจากเข้ารับการตรวจร่างกาย แพทย์วินิจฉัยว่าชายชราผู้นี้เป็นโรคสมองเสื่อมระยะเริ่มต้น แพทย์กล่าวว่าหากได้รับการรักษาและดูแลอย่างทันท่วงที โรคก็จะลุกลามช้าลง
นับจากนั้นเป็นต้นมา ผู้คนในละแวกนั้นมักเห็นพ่อกับลูกชายเดินจูงมือกันช้าๆ ในลานบ้าน พ่อจะเล่าเรื่องการดองผักซ้ำๆ และลูกชายก็จะฟังอย่างอดทน เช่นเดียวกับที่พ่อรอคอยลูกชายอย่างอดทนมาเป็นเวลาหลายเดือน
ตั้งแต่นั้นมา ชาวบ้านในละแวกนั้นจึงมักเห็นพ่อกับลูกชายเดินจูงมือกันอย่างช้าๆ ในลานบ้าน (ภาพ: โซฮู)
หลายคนมักพูดว่า "ฉันอยากตอบแทนความกรุณาของพ่อแม่ แต่พวกท่านจากไปแล้ว" แต่ก็มีความเจ็บปวดบางอย่างที่เกิดขึ้นเร็วกว่านั้น เมื่อพ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ และเราอาจไม่รู้ตัวว่าได้ห่างเหินจากโลกที่เล็กลงเรื่อยๆ ของพวกท่านไปแล้ว
พ่อแม่ไม่จำเป็นต้องให้ลูกประสบความสำเร็จหรือร่ำรวย บางครั้งสิ่งที่พวกเขารอคอยก็แค่เพียงมื้ออาหารที่คุ้นเคย และลูกกลับบ้านตรงเวลา
และบางครั้ง เมื่อประตูพังลง คนเราจึงจะตระหนักว่าการรอคอยนั้นยาวนานเกินไปแล้ว

