สำหรับคุณแม่ที่เลี้ยงดูลูกเล็ก การเลือกอาศัยอยู่ในอาคารชุดมีข้อดีหลายประการ ประการแรก การอาศัยอยู่บนชั้นเดียวทำให้ดูแลเด็กๆ ได้ง่ายขึ้นและลดภาระในการทำความสะอาด ประการที่สอง คือสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ที่มีให้ เช่น ซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านขายยา สนามเด็กเล่น ฯลฯ ซึ่งทั้งหมดอยู่ใกล้แค่เอื้อม เพียงแค่ขึ้นลิฟต์ไปไม่ไกล

ด้วยเหตุผลเหล่านี้เองที่ทำให้หลายครอบครัวตัดสินใจเช่าหรือซื้ออพาร์ตเมนต์เพื่ออยู่อาศัย อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างย่อมมีสองด้าน การอาศัยอยู่ในอาคารอพาร์ตเมนต์นั้นสะดวกสบาย แต่ก็มีปัญหาที่น่ารำคาญมากมายเช่นกัน

จ่ายค่าเช่าอพาร์ตเมนต์เกือบสิบล้านดองต่อเดือน แต่แทบจะไม่มีคืนไหนที่ได้พักผ่อนอย่างสงบเลย

นี่คือเรื่องราวของนางสาวถุยหลิน (อายุ 35 ปี) ปัจจุบัน ครอบครัวของนางสาวถุยหลินเช่าอพาร์ทเมนต์ 2 ห้องนอน ขนาดประมาณ 79 ตารางเมตร ในเขตแทงซวน ในราคาค่าเช่า 9.5 ล้านดงต่อเดือน ไม่รวมค่าบริหารจัดการ ค่าบริการ และค่าไฟฟ้าและค่าน้ำ

"ตอนนี้ค่าเช่าโดยทั่วไปสูงมาก ด้วยงบประมาณของเรา เราสามารถเช่าได้แค่ห้องพักแบบพื้นฐานเท่านั้น และฉันเข้าใจว่าด้วยเงินที่จำกัด เราคงคาดหวังอะไรมากไม่ได้ แต่มันก็ไม่สะดวกในหลายๆ ด้านจริงๆ"

“ตึกของเรามีเด็กเยอะมาก ส่วนใหญ่เป็นครอบครัวที่เช่าห้องอยู่ ถึงแม้จะไม่ใช่ตึกหรู แต่ก็มีสนามเด็กเล่นอยู่ชั้นล่างของตึก แต่ไม่มีใครยอมให้ลูกไปเล่นเลย ทุกเย็น พวกเขาก็ปล่อยให้เด็กๆ วิ่งเล่นกันในทางเดิน ส่งเสียงดัง เล่นฟุตบอล เล่นซ่อนหา ฯลฯ และตึกก็เก็บเสียงได้ไม่ดี เสียงดังมากจนน่าตกใจ ฉันกับสามีแทบไม่ได้พักผ่อนเลย เด็กๆ ก็ไม่มีสมาธิเรียนหนังสือด้วย เป็นแบบนี้ทั้งวันธรรมดาและวันหยุดสุดสัปดาห์ เราเคยร้องเรียนกับทางอาคารแล้ว แต่ก็แค่ครั้งสองครั้ง แล้วทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม”คุณทุยหลินถอนหายใจ

ทู ตรัง (อายุ 29 ปี) ก็มีความรู้สึกคล้ายกัน เธอถึงกับพูดตรงๆ ว่า การเช่าอพาร์ทเมนต์นั้นน่าหงุดหงิดกว่าการเช่าห้องเสียอีก!

เรื่องราวมีอยู่ว่าก่อนแต่งงาน ธู ตรัง เช่าห้องสตูดิโออพาร์ตเมนต์อยู่ห้องหนึ่ง ตามที่เธอเล่า อาคารที่เธอเช่านั้นส่วนใหญ่เป็นคนทำงานประจำ มีนักเรียนหรือคู่รักที่มีลูกเล็กๆ ไม่มากนัก ดังนั้นสภาพแวดล้อมในการอยู่อาศัยจึงค่อนข้างเงียบสงบและไม่ค่อยมีใครมารบกวน

หลังจากแต่งงานกัน แม้ว่าทั้งคู่จะยังไม่มีลูก แต่ธู่จางและสามีตัดสินใจเช่าอพาร์ตเมนต์ เพราะห้องสตูดิโอที่พวกเขาอาศัยอยู่นั้นเล็กเกินไป และนั่นคือจุดเริ่มต้นของปัญหา

"ฉันคิดว่าตอนที่ฉันอยู่คนเดียว ค่าเช่าบ้านเดือนละ 5.5 ล้านดง ตอนนี้เราเป็นคู่กันแล้ว เราจะได้เก็บเงินได้มากขึ้นและเช่าอพาร์ทเมนต์ที่กว้างขวางกว่าเดิม อพาร์ทเมนต์ที่เราเช่าอยู่ตอนนี้มีพื้นที่ 62 ตารางเมตร และค่าเช่าเดือนละ 8 ล้านดง"

“สิ่งอำนวยความสะดวกไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่ฉันกับสามีต่างก็ไม่ค่อยชอบเข้าสังคม และที่นี่เกือบทุกวันหยุดเป็นข้อบังคับสำหรับทุกบ้าน ตัวอย่างเช่น วันเด็ก เรายังไม่มีลูกจึงไปไม่ได้ เรามีส่วนร่วมในทุกกิจกรรม ไม่เคยขาด แต่ถ้าเราไม่ไป ก็จะมีคนมาที่บ้านและกดกริ่งเพื่อเตือนให้เราเข้าร่วม มันเป็นแบบนี้ทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ตลอดทั้งปี และมันเริ่มน่ารำคาญแล้ว”ทู ตรัง กล่าว

เมื่อพูดถึงความไม่สะดวกสบายของการอาศัยอยู่ในอาคารอพาร์ตเมนต์ราคาประหยัด ทั้งทู ตรัง และทู ลินห์ ต่างมีความเห็นตรงกันว่า มันไม่ได้ร้ายแรงจนทนไม่ได้ แต่ในระยะยาวแล้ว...มันยากที่จะทนได้!

เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาทั้งวัน สิ่งที่พวกเขาต้องการก็คือความสงบและเงียบสงบที่บ้าน หรือในวันหยุดสุดสัปดาห์ เพื่อพักผ่อนหรือทำกิจกรรมที่ชื่นชอบ แต่การถูกปฏิเสธแม้กระทั่งเสรีภาพในการเลือกขั้นพื้นฐานเช่นนี้ ก็เป็นเรื่องที่น่าหดหู่ใจอย่างแท้จริง

เดินหน้าต่อไป หรือยอมรับ?

หลังจากอาศัยอยู่ในอพาร์ทเมนต์ราคาประหยัดมาสี่ปี ธูยลินห์และสามีวางแผนที่จะเช่าบ้านชั้นล่าง เนื่องจาก "กลัวอพาร์ทเมนต์มากเกินไป" เมื่อเทียบกับราคาค่าเช่าอพาร์ทเมนต์ในปัจจุบัน ครอบครัวของพวกเขาสามารถเช่าบ้านสองห้องนอนได้อย่างสบายๆ แม้ว่าพวกเขายังคงต้องการอาศัยอยู่ในบ้านชั้นเดียว แต่พวกเขาทนเสียงกรีดร้องของเด็กๆ ในตอนกลางคืนและเงาที่กระทบประตูเป็นครั้งคราวไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจที่จะไม่พักอาศัยในอพาร์ทเมนต์อีกต่อไป

“เพื่อนและเพื่อนร่วมงานหลายคนของฉันก็อาศัยอยู่ในอพาร์ทเมนต์ แต่พวกเขามีงบประมาณสูงกว่าจึงสามารถเช่าอพาร์ทเมนต์หรูได้ ครอบครัวของฉันไม่มีเงินมากพอที่จะจ่ายค่าเช่าหลายสิบล้านดอง ดังนั้นเราจึงต้องเช่าบ้านชั้นล่าง แม้ว่าเราจะยังชอบอยู่บนชั้นเดียวก็ตาม ในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา ฉันย้ายไปอยู่อพาร์ทเมนต์สามแห่ง และฉันก็เจอปัญหาทุกที่ อาจเป็นเพราะฉันมีเงินไม่มาก”ทุยลินห์เล่าด้วยน้ำเสียงกึ่งพูดกึ่งเล่นกึ่งจริงจัง

ในขณะเดียวกัน ทู ตรัง และสามีของเธอกลับใช้วิธีที่แตกต่างออกไป พวกเขาไม่ได้ย้ายบ้าน และไม่ได้รู้สึกว่าต้องตอบรับคำเชิญไปงานสังคมต่างๆ พวกเขาเพียงแค่ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดและยืนหยัดในจุดยืนของตนเอง ซึ่งนั่นแหละคือทางออก!

“ตอนนั้น ฉันทะเลาะกับคนจากทีมบริหารอย่างรุนแรง โดยอธิบายว่าฉันกับสามียังไม่มีลูก และการที่เราร่วมสนับสนุนก็เป็นสัญญาณที่ดีของการที่เราทุ่มเทให้กับงาน ไม่มีใครมีสิทธิ์บังคับให้เราเข้าร่วมกิจกรรม จนกระทั่งฉันพูดตรงๆ แบบนั้นไปสามหรือสี่ครั้ง พวกเขาก็หยุดโทรมา ฉันรู้ว่าฉันโดนวิจารณ์เยอะ แต่ฉันก็แค่ไม่สนใจ ถ้าฉันยังคงยอมตามใจพวกเขาต่อไป มันก็จะยิ่งทำให้ฉันเสียเปรียบ ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์ที่จะทำแบบนั้น”ทู ตรัง กล่าว