สิ่งที่ลอเรนประสบในช่วงเวลา 24 นาทีของภาวะตายทางคลินิกนั้น แตกต่างจากประสบการณ์เฉียดตายของคนอื่นอย่างสิ้นเชิง หลังจากเหตุการณ์นั้น เธอไม่กลัวความตายอีกต่อไป

สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากมนุษย์เสียชีวิตยังคงเป็นประเด็นที่ถกเถียงกันมาโดยตลอด พร้อมกับสมมติฐานมากมายเกี่ยวกับประสบการณ์เฉียดตาย หลายคนเชื่อว่าช่วงเวลานั้นมักเกี่ยวข้องกับแสงสว่างจ้า อุโมงค์ลึกลับ หรือความรู้สึกเหมือนออกจากร่างกาย แต่เรื่องราวของผู้หญิงที่เคยอยู่ในภาวะตายทางคลินิกนานถึง 24 นาที กลับนำเสนออีกมุมมองหนึ่งที่ทำให้ผู้คนจำนวนไม่น้อยประหลาดใจ

ลอเรน คาแนเดย์ ผู้รอดชีวิตจากภาวะหัวใจวายรุนแรงที่บ้านในสหรัฐอเมริกา ได้เล่าถึงสิ่งที่เธอรู้สึกเมื่อหัวใจหยุดเต้นเกือบครึ่งชั่วโมง เรื่องราวของเธอถูกเปรียบเทียบกับเนื้อหาในภาพยนตร์ไซไฟเรื่อง “The Lazarus Effect” แต่สำหรับลอเรน นั่นคือความทรงจำจริงที่เปลี่ยนมุมมองต่อชีวิตของเธอไปโดยสิ้นเชิง

ตามคำบอกเล่าของลอเรน เธอเกิดภาวะหัวใจวายอย่างกะทันหันและเข้าสู่ภาวะตายทางคลินิก สามีของเธอได้ทำการปั๊มหัวใจช่วยชีวิตทันที ก่อนที่เจ้าหน้าที่แพทย์จะมาถึงและดำเนินการช่วยชีวิตต่อ แม้จะได้รับการช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน แต่ต้องใช้เวลาเกือบ 30 นาที แพทย์จึงสามารถทำให้หัวใจของเธอกลับมาเต้นอีกครั้ง

ต่างจากภาพจำของประสบการณ์เฉียดตาย ลอเรนบอกว่าเธอไม่ได้เห็นแสงสีขาว ไม่ได้เดินผ่านอุโมงค์ และไม่ได้รู้สึกเหมือนมองเห็นร่างของตัวเองจากภายนอก สิ่งเดียวที่เธอจำได้คือความรู้สึกสงบอย่างลึกซึ้งที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

“ฉันจำได้แค่ความรู้สึกสงบอย่างที่สุด ความสงบนั้นยังคงอยู่กับฉันอีกหลายสัปดาห์หลังจากฟื้นขึ้นมา” ลอเรนกล่าว เธออธิบายว่าความรู้สึกนี้ทรงพลังมาก จนทุกครั้งที่ต้องเผชิญกับความยากลำบากในชีวิต เพียงนึกถึงช่วงเวลานั้นก็ช่วยให้เธอกลับมารู้สึกสงบได้ บางครั้งเธอยังกลับไปยังสถานที่ที่เธอล้มลง เพื่อเผชิญหน้ากับประสบการณ์พิเศษนั้นอีกครั้ง

หลังเหตุการณ์ดังกล่าว ลอเรนไม่กลัวความตายอีกต่อไป แม้เธอจะไม่เห็นภาพใด ๆ ในช่วงที่หัวใจหยุดเต้น แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวหรือกังวล ประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้เธอเปลี่ยนมุมมองเกี่ยวกับเส้นแบ่งระหว่างชีวิตและความตายอย่างสิ้นเชิง

เธอเชื่อว่าเหตุการณ์ด้านสุขภาพครั้งนี้ได้แบ่งชีวิตของเธอออกเป็นสองช่วงอย่างชัดเจน คือก่อนและหลังภาวะหัวใจวาย “ฉันรู้สึกว่าชีวิตแรกของฉันจบลงในเดือนกุมภาพันธ์ และเมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันก็เริ่มต้นชีวิตที่สอง” เธอกล่าว ตั้งแต่นั้นมา เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเดิมอีกต่อไป แม้คนอื่นจะบอกว่าเธอดูแข็งแรงดี แต่เธอกลับรู้สึกแปลกแยก เพราะความรู้สึกภายในเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ปัจจุบัน ลอเรนใช้ชีวิตร่วมกับเครื่องกระตุ้นหัวใจไฟฟ้าที่ฝังอยู่ในหน้าอก ซึ่งเธอมองว่าเป็น “เครื่องเตือนใจตลอดเวลา” ว่าเธอเคยเข้าใกล้เส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตายมากเพียงใด

แม้ว่าช่วงเวลานั้นจะเป็นบททดสอบใหญ่สำหรับครอบครัวของเธอ แต่ลอเรนยังคงจดจำเกือบครึ่งชั่วโมงที่หมดสติด้วยความรู้สึกเชิงบวก เมื่อฟื้นขึ้นมา เธอไม่สามารถจำเหตุการณ์ในสัปดาห์ก่อนเกิดหัวใจวายได้ และยังจำช่วงเวลาหลังจากนั้นในโรงพยาบาลได้เพียงเล็กน้อย

นอกจากนี้ เธอยังเคยมีปัญหาในการพูดและเขียน แต่แพทย์ได้ยืนยันอย่างรวดเร็วว่าเธอไม่ได้มีความเสียหายทางสมองถาวร และยังคงมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์

เรื่องราวของลอเรนยังคงได้รับความสนใจ เพราะมันตั้งคำถามสำคัญเกี่ยวกับประสบการณ์เฉียดตาย ซึ่งวิทยาศาสตร์ยังคงพยายามอธิบาย สำหรับเธอ ช่วงเวลา “เสียชีวิต 24 นาที” ไม่ใช่ความทรงจำที่น่ากลัว แต่เป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เธอมองชีวิตในมุมมองใหม่อย่างสิ้นเชิง