กลยุทธ์อันชาญฉลาดของลูกสะใภ้คนนี้ทำให้เธอได้รับการปรบมือดังกึกก้องจากบรรดาผู้หญิงคนอื่นๆ

ฟองไม่เคยเป็นที่ชื่นชอบของแม่สามีเลย เพราะแม่สามีเชื่อเสมอว่าครอบครัวของฟองไม่ได้มีฐานะทางสังคมเท่าเทียมกัน ยิ่งไปกว่านั้น การที่ฟองตั้งครรภ์ก่อนแต่งงานยิ่งทำให้แม่สามีไม่พอใจมากขึ้นไปอีก โดยแม่สามีถึงกับคิดว่านี่เป็นวิธีที่ฟองจะใช้เพื่อเข้าไปอยู่ในครอบครัวที่มีฐานะดี

เนื่องจากเธอตั้งครรภ์และใกล้คลอด ฟองจึงไม่สามารถไปทำงานได้ เธอต้องอยู่บ้านเป็นแม่บ้าน

ทุกอย่างในครอบครัวสามีของฟองถูกตัดสินใจโดยแม่สามีมาโดยตลอด เงินเดือนของสามีก็ถูกส่งให้แม่สามีเป็นประจำเหมือนก่อนแต่งงาน ส่งผลให้ฟองไม่ได้มีฐานะทางการเงินที่ดีเลย ตรงกันข้าม เธอต้องพึ่งพาแม่สามีอย่างมาก

ทุกวันแม่สามีจะให้เงินฟองไปตลาด บอกเธอว่าควรซื้ออะไรและควรใช้เงินอย่างไร ฟองเชื่อฟังเสมอโดยไม่กล้าโต้แย้ง มีบางวันที่เธอตั้งครรภ์และอยากกินอาหารแปลกๆ แต่แม่สามีไม่อนุญาต เธอจึงต้องกลั้นความอยากกินเอาไว้

เช้านี้ เช่นเดียวกับทุกวัน แม่สามีของฟองให้เงินเธอไปซื้อของที่ตลาด เป็นของใช้เหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ให้มากกว่าปกติถึงสองเท่า ฟองรู้สึกงงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถามแม่สามี

เวลาเกือบ 10 โมงเช้าแล้วที่ฟองกลับถึงบ้าน แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าทำให้อากาศร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว เสื้อของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ยิ่งไปกว่านั้น การตั้งครรภ์ทำให้ฟองรู้สึกเหนื่อยล้ามาก อย่างไรก็ตาม เธอรีบขนของลงจากมอเตอร์ไซค์และนำเข้าไปในบ้าน จากนั้นก็เริ่มเตรียมอาหารเย็น

หลังจากเตรียมอาหารกลางวันเสร็จ เธอก็ขึ้นไปเชิญพ่อแม่สามี ทันใดนั้นสามีของเธอก็กลับจากที่ทำงาน ฟองจึงรีบขึ้นไปเตรียมเสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนก่อนลงมาทานอาหารกับครอบครัว

เมื่อทุกคนนั่งลงที่โต๊ะแล้ว แม่สามีของฟองก็พูดขึ้นว่า “ วันนี้ฉันให้เงินฟอง 500,000 ดองไปตลาด แต่ดูเหมือนว่าธนบัตรสองใบจะติดกัน เพราะตอนที่ฉันนับดูแล้ว ธนบัตรหายไปหนึ่งใบ จริงหรือเปล่าจ๊ะ?”

เมื่อได้ยินคำถามของแม่สามี ฟองก็รีบตอบว่า"ใช่ ถูกต้องค่ะ"

 

แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอ เธอจึงทำหน้าบึ้งและพูดอย่างมีความหมายว่า"สรุปคือ คุณรู้แต่ไม่บอกฉันเหรอ? หรือคุณคิดว่าฉันไม่รู้และเก็บเป็นความลับไว้เอง? บ้านหลังนี้สร้างมาเพื่อให้คุณไม่ขาดแคลนอะไรเลย ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นล่ะ?"

สามีของฟองจึงพูดขึ้นเพื่อปกป้องภรรยาว่า " ไม่ครับแม่ เธอคงกำลังยุ่งกับการทำอาหารอยู่ เลยยังไม่ได้เอามาให้แม่ครับ"

แต่เธอยืนยันว่าฟองตั้งใจจะ "กลืนกิน" เงินนั้นไป: " โอ้ พระเจ้า ใครจะไปรู้ล่ะ เธอทำได้ทุกอย่าง วิธีที่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ไม่ใช่เรื่องไร้เดียงสา บางทีเธออาจจะค่อยๆ ยักยอกเงินจากครอบครัวสามีเพื่อเอาไปบ้านพ่อแม่ของเธอด้วยซ้ำ?"

เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่น่าฟังจากผู้หญิงคนนั้น พ่อตาของฟองก็รู้สึกไม่พอใจเช่นกัน: "เธอกำลังโวยวายเรื่องเงิน 500,000 ดอง ราวกับว่ามันเป็นเงิน 5 ล้านหรือ 500 ล้านดอง"

"วันนี้เป็นธนบัตร 500,000 ดอง แต่ถ้าวันหลังมันกลายเป็นจำนวนเงินที่มากกว่านี้ล่ะ?" -แม่สามีของฟองพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก

 

โชคดีที่ฟองคิดไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าคนโลภอย่างแม่สามีคงไม่ให้เงินกับคนผิดหรอก ดังนั้นฟองจึงแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเพื่อดูว่าแม่สามีตั้งใจจะทำอะไร สุดท้ายแล้วแผนการก็จบลง ปรากฏว่าแม่สามีตั้งใจจะกล่าวหาว่าเธอโลภและแอบใช้เงินไปโดยไม่ได้รับอนุญาต

ฟองแสร้งทำเป็นสะอื้นไห้ “ ฉันกล้าเอาเงินแม่ไปได้ยังไง แม่บอกว่าเอาแค่ใบเดียว ฉันไม่เคยเอาสองใบเลย ฉันวางธนบัตรที่เหลือไว้ใต้กระจกข้างหนังสือที่แม่กำลังอ่านอยู่ ฉันรีบทำอาหารเย็น และพ่อกับแม่ก็อยู่ข้างบน ฉันเลยไม่มีเวลาเอามาให้แม่ ฉันตั้งใจจะบอกแม่หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว แต่แม่เข้าใจผิด”

เมื่อรู้ตัวว่าทำผิดพลาดไปแล้ว แม่สามีของฟองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก พ่อสามีและสามีของเธอพยายามแก้ไขสถานการณ์โดยขอให้ทุกคนทานอาหารเย็นราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ตลอดมื้ออาหาร แม้ว่าฟองจะดูร่าเริง แต่ภายในใจเธอกลับรู้สึกเศร้าและขุ่นเคืองอย่างมาก

หลังอาหาร ขณะที่ทุกคนในครอบครัวนั่งดื่มชาอยู่ด้วยกัน ฟองก็พูดว่า " หนูรู้ว่าตั้งแต่เป็นลูกสะใภ้ หนูทำอะไรไม่ค่อยได้เรื่อง ทำให้แม่ไม่สบายใจ หนูเลยอยากขออนุญาตกลับไปบ้านพ่อแม่สักสองสามวัน เพื่อให้ท่านช่วยแนะนำหนูค่ะ"

บ่ายวันนั้น ฟองเก็บกระเป๋าเดินทางและไปบ้านพ่อแม่ของเธอ โดยไม่สนใจคำคัดค้านของสามีและพ่อสามี ไม่ว่าเธอจะพยายามอดทนมากแค่ไหน เธอก็ทนแม่สามีที่เอาแต่ตำหนิเธอไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ฟองกำลังจะคลอดลูก เธอต้องการเวลาพักผ่อนและดูแลตัวเอง ไม่ใช่ไปเป็น "แม่บ้าน" คอยทำความสะอาด ทำอาหาร และซักผ้าทุกวันในบ้านสามี

การที่ฟองกลับไปบ้านแม่ของเธออย่างกะทันหัน ยิ่งทำให้เกิดข่าวลือในหมู่เพื่อนบ้านเกี่ยวกับนิสัยที่ยากลำบากของแม่สามี ซึ่งallegedly บังคับให้ลูกสะใภ้ต้อง "หนีเอาชีวิตรอด"

เพื่อยุติข่าวลือ แม่สามีและสามีของเธอจึงต้องไปบ้านพ่อแม่ของฟองเพื่อพาเธอกลับบ้าน แต่ฟองปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เธอสะอื้นไห้ “ ฉันอดทนกับความลำบากที่นั่นได้ทุกอย่าง แม้ว่าคุณจะห้ามฉันกินอะไรก็ตาม แต่ความคิดที่ว่าคุณคอยบ่นฉันทุกวันเพราะฉันทำให้ฉันรู้สึกแย่มาก คุณแก่แล้วและต้องการพื้นที่พักผ่อน แต่ฉันกลับเป็นคนที่รบกวนคุณ ฉันจะอยู่บ้านดีกว่า ถ้าสามีฉันคิดถึงฉันและลูก เขาก็มาเยี่ยมได้ ถ้าคุณคิดถึงหลาน คุณก็มาเล่นที่บ้านได้”

 

แม่สามีรู้ว่าฟองกำลังตำหนิเธออย่างอ้อมๆ เรื่องที่ปฏิบัติต่อเธอไม่ดี แต่เพราะเธอต้องรักษาศักดิ์ศรีต่อหน้าญาติๆ และเพื่อนบ้าน เธอจึงลดน้ำเสียงลงว่า " เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้โทษคุณเลย มันเป็นแค่ความเข้าใจผิด มาอยู่นี่สิ ฉันจะดูแลคุณกับหลาน คุณกำลังจะคลอดแล้ว จะกังวลและย้ายไปมาแบบนี้ทำไม"

เมื่อรู้ว่าแม่สามีใจอ่อนลงแล้ว ฟองจึงไม่สร้างปัญหาอีกต่อไป เธอเดินตามแม่สามีและสามีกลับบ้าน แต่นับจากนั้นเป็นต้นมา เมื่อใดก็ตามที่แม่สามีพยายามหาเรื่องหรือสอดส่องเรื่องส่วนตัวของเธอ ฟองก็จะแสร้งทำเป็นไม่พอใจและเดินกลับไปบ้านพ่อแม่ของเธอ

และนับตั้งแต่ฟองกลับบ้าน แม่สามีก็ปฏิบัติต่อเธออย่างอ่อนโยนมากขึ้น เพราะรู้ว่าฟองนั้น "ไม่ใช่คนที่ควรไปยุ่งด้วย" ยิ่งไปกว่านั้น ที่บ้านเธอก็ประพฤติตัวดี ไม่เคยเถียง และมีความสามารถขยันหมั่นเพียร ดังนั้นจะมีเหตุผลอะไรที่จะต้องลงโทษเธอ?