ฉันตัดสินใจไม่ใส่เครื่องเทศลงในอาหารเพื่อประชดสามี แต่ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว เขาก็ยังโกรธและไม่ยอมอ่อนข้อ

ฉันรู้ว่าเมื่อคุณอ่านข้อความนี้ หลายคนอาจคิดว่าฉันพูดเกินจริง แต่ความจริงก็คือ มีเพียงคนที่อยู่ข้างในผ้าห่มเท่านั้นที่จะรู้ว่ามีหมัดอยู่ในนั้นหรือไม่ ทุกคนบอกว่าฉันโชคดีที่ได้อยู่บ้านดูแลลูกๆ เพราะฉันไม่มีแรงกดดันเรื่องการหาเงิน พูดตามตรง ฉันอยากทำงานจริงๆ ตราบใดที่ฉันสามารถหาเงินได้อย่างสุจริต ฉันยินดีรับงานอะไรก็ได้

ฉันกับสามีแต่งงานกันมาเกือบสองปีแล้ว ก่อนหน้านี้ ตอนที่เราทั้งคู่ยังทำงานอยู่ เขาค่อนข้างให้เกียรติฉันมาก อาจเป็นเพราะตอนนั้นฉันยังไม่ได้พึ่งพาเขาเรื่องการเงินมากนัก ทุกอย่างเลยง่ายกว่า แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ยังทะเลาะกันเรื่องค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันอยู่ดี

ตอนที่ลูกคนแรกเกิด ฉันเตรียมเสื้อผ้าทุกชิ้นและแม้แต่ของใช้เล็กๆ น้อยๆ ทุกอย่างอย่างกระตือรือร้น เพราะสามีไม่ว่าง ฉันเลยไปซื้อของเองแล้วค่อยจัดทุกอย่างที่บ้าน พอเขาเห็นฉันซื้อเสื้อผ้า เปล และของเล่น เขาก็แสดงอาการหงุดหงิดออกมาอย่างเห็นได้ชัด ตอนแรกเขาก็แค่บ่นๆ สองสามครั้ง แต่พอรู้ว่าค่าใช้จ่ายทั้งหมด 12 ล้านดอง เขาก็เริ่มโมโหขึ้นมาทันที

ตอนที่ฉันคลอดลูก สามีลังเลที่จะลงทะเบียนห้องส่วนตัวให้ฉัน พอเห็นความลังเลของเขา แม่ของฉันจึงเสนอที่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดให้ หลังจากนั้นสามีของฉันจึงขอเปลี่ยนไปอยู่ห้องส่วนตัว

ฉันไม่ได้ปิดบังอะไร ฉันเล่าให้เธอฟังทุกอย่าง (ภาพประกอบ)

บริษัทของฉันปิดตัวลงสองเดือนหลังจากที่ฉันคลอดลูก สถานการณ์นั้นยากลำบากมาก ฉันจึงต้องอยู่บ้านดูแลลูก และวางแผนจะหางานทำเมื่อลูกโตขึ้น โชคร้ายที่ฉันได้โอนเงินค่าลาคลอดให้สามีไปเก็บไว้ในธนาคารแล้ว ส่งผลให้ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของเราตลอดสองเดือนที่ผ่านมามาจากเงินเดือนของสามีทั้งหมด

ตอนนี้สามีฉันไม่มีงานนอกเวลาเลย ค่าใช้จ่ายทั้งหมดจึงขึ้นอยู่กับเงินเดือนอันน้อยนิดของเขา ดังนั้นเขาจึงบังคับให้ฉันประหยัดทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ มีแค่เราสองคนกับลูกน้อยวัย 4 เดือน แต่เขาบังคับให้ฉันใช้เงิน 3 ล้านดองไปกับอาหาร เดือนที่แล้วฉันน้ำนมไม่พอ ต้องซื้อนมผงให้ลูก ทำให้เราใช้จ่ายเกินงบไป

วันนั้นฉันขอเงินเพิ่ม และสามีก็จ้องมองฉันด้วยความโกรธ บอกว่าฉันกำลังใช้เงินฟุ่มเฟือย เพราะฉันซื้อนมผงให้ลูกอยู่แล้ว ฉันเลยโมโหและหยุดขอเงินไป ไม่กี่วันต่อมา แม่สามีมาเยี่ยมหลาน เธอเอาอาหารมาจากบ้านเกิดให้ ฉันเลยไม่ต้องไปตลาด ส่วนเครื่องเทศนั้น ฉันก็ไม่ได้ซื้อเพิ่มตอนที่มันหมด (ฉันอยากจะทำเป็นเรื่องใหญ่ แม้ว่าฉันจะยังมีเงินเก็บอยู่บ้างก็ตาม)

ด้วยความที่เป็นผู้หญิงที่มีประสบการณ์ แม่สามีจึงเรียกฉันไปคุยส่วนตัวและถามว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันไม่ใส่เกลือในซุปมาหลายวันแล้ว และทำไมฉันกับสามีถึงทำตัวเย็นชาต่อกัน ฉันไม่ได้ปิดบังอะไรและเล่าให้เธอฟังทุกอย่าง หลังจากได้ยินเรื่องทั้งหมด แม่สามีก็โวยวายกับลูกชายของเธออย่างหนัก จากนั้นเธอก็แนะนำให้ฉันกลับไปบ้านเกิดสักพัก เพื่อแบ่งเบาภาระของสามีและให้เธอช่วยดูแลลูก ฉันยังลังเลอยู่ การอยู่ในเมืองนั้นยากลำบากก็จริง แต่ฉันก็กลัวความขัดแย้งระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้หากกลับไปอยู่ชนบท ใครพอจะให้คำแนะนำได้บ้างไหมคะ