แม่สามีอยู่กับลูกชายคนโต เงินก็ให้ลูกสะใภ้คนโตดูแลหมด แต่พอต้องการซื้ออะไรกลับโทรหาฉันทุกครั้ง

ช่วงหลังมานี้ ทุกครั้งที่เห็นเบอร์ของแม่สามีโทรเข้ามา ฉันรู้สึกใจหายและกังวลทุกครั้ง

แม่สามีของฉันอาศัยอยู่กับลูกชายคนโตและลูกสะใภ้คนโต บ้านของพวกเขากว้างขวางกว่าและฐานะดีกว่าครอบครัวของฉันมาก ดังนั้นการที่แม่เลือกอยู่กับพวกเขาก็ถือเป็นเรื่องสมเหตุสมผล

ทุกเดือน เงินบำนาญและเงินช่วยเหลือของพ่อสามีที่เสียชีวิตแล้ว จะเป็นลูกชายคนโตที่เป็นผู้รับและจัดการค่าใช้จ่ายต่างๆ ให้แม่

แต่เรื่องที่ทำให้ฉันไม่เข้าใจก็คือ ทุกครั้งที่แม่ต้องการซื้ออะไร ไม่ว่าจะเป็นยา นม เสื้อผ้า หรือแม้แต่กระเป๋าใบใหม่สำหรับไปเที่ยว แม่กลับโทรมาหาฉัน ไม่ใช่ลูกสะใภ้คนโต

ตอนแรกฉันคิดว่าแม่อาจเกรงใจลูกสะใภ้คนโต จึงเลือกโทรหาฉันแทน ด้วยความสงสาร ฉันจึงพยายามจัดเวลาไปซื้อของให้แม่ทุกครั้ง

แม่มักพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเสมอว่า

"ซื้อไปก่อนนะ เดี๋ยวแม่จะบอกให้พี่สะใภ้โอนเงินคืนให้"

แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ลูกสะใภ้คนโตไม่เคยคืนเงินให้ฉันแม้แต่บาทเดียว หรือบางทีแม่อาจไม่เคยบอกเธอเลยก็ได้

ครั้งหนึ่งแม่ขอให้ฉันซื้อเครื่องวัดความดันราคาเกือบ 2 ล้านดอง ทั้งที่ตอนนั้นครอบครัวของฉันกำลังประหยัดค่าใช้จ่ายอย่างหนัก

ฉันลังเลอยู่หลายวัน แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจซื้อให้ เพราะคิดว่าคนแก่จำเป็นต้องดูแลสุขภาพ

แม่ดีใจมากเมื่อได้รับเครื่องวัดความดัน และยังชมฉันต่อหน้าคนอื่นว่า

"หนูใส่ใจแม่มากกว่าลูกสะใภ้คนโตอีก"

ฉันได้ยินแล้วไม่รู้ว่าควรรู้สึกดีใจหรือเสียใจกันแน่

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป สองสัปดาห์ผ่านไป ก็ยังไม่มีใครพูดถึงเรื่องคืนเงิน

ฉันเองก็ไม่กล้าทวง

สามีรู้เรื่องแล้วก็เพียงถอนหายใจ ก่อนพูดว่า

"ช่างเถอะ ถือว่าเราซื้อให้แม่ก็แล้วกัน"

แต่ความจริงแล้ว สำหรับครอบครัวของเรา เงินไม่กี่ล้านดองไม่ใช่จำนวนเล็กน้อยเลย

สามีทำงานช่างไฟ รายได้ไม่แน่นอน ส่วนฉันขายของออนไลน์เล็กๆ น้อยๆ ลูกสองคนก็กำลังอยู่ในวัยเรียน ค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนแทบไม่เคยพอ

แต่ถึงอย่างนั้น ทุกๆ ไม่กี่วัน หรือทุก 1-2 สัปดาห์ แม่ก็จะโทรมาอีก

บางครั้งให้ช่วยซื้อยาบำรุงข้อ

บางครั้งให้ช่วยซื้อรองเท้าแตะ เพราะลูกสะใภ้คนโตไม่มีเวลาไปตลาด

และทุกครั้ง แม่ก็จะพูดประโยคเดิม

"เดี๋ยวแม่จะบอกให้พี่สะใภ้โอนเงินคืนให้นะ"

ฉันได้ยินประโยคนี้จนจำขึ้นใจ

แต่สุดท้ายคนที่รับภาระก็ยังเป็นครอบครัวของฉัน

สิ่งที่ทำให้ฉันอึดอัดใจที่สุดคือ แม่ไม่ได้ขาดเงินเลย

เงินบำนาญและเงินช่วยเหลือรายเดือนของแม่รวมกันก็ถือว่าไม่น้อย

ยังไม่รวมรายได้ของลูกชายคนโตที่ทำธุรกิจค่อนข้างประสบความสำเร็จ

แต่เงินทั้งหมดอยู่ในการดูแลของลูกสะใภ้คนโต ขณะที่ทุกครั้งที่แม่อยากได้อะไร กลับเป็นฉันที่ได้รับโทรศัพท์

หลายครั้งฉันคิดว่า บางทีแม่อาจไม่เคยพูดเรื่องคืนเงินกับลูกสะใภ้คนโตจริงๆ

แต่ฉันก็ไม่กล้าถาม เพราะไม่อยากถูกมองว่าเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยเรื่องเงินกับแม่สามี และยิ่งไม่อยากให้สามีต้องลำบากใจระหว่างพี่น้อง

ช่วงหลังมานี้ ทุกครั้งที่โทรศัพท์ดังและเป็นชื่อของแม่ ฉันมักรู้สึกกังวล

กลัวว่าแม่จะขอให้ช่วยซื้ออะไรอีก ในขณะที่ฉันไม่มีความสามารถจะปฏิเสธ

บางวันฉันถึงกับแกล้งไม่รับสาย แล้วก็กลับมารู้สึกผิดทีหลัง

ฉันเพียงไม่เข้าใจว่า

ในเมื่อเงินของแม่อยู่กับพี่ชายและพี่สะใภ้

ทำไมแม่ไม่ขอให้พวกเขาซื้อของให้

ทำไมจึงเหมือนเป็นหน้าที่ของฉันเสมอ

หรือว่านี่คือวิธีที่แม่ต้องการให้พวกเราตอบแทนบุญคุณของท่าน?