ท่ามกลางการขับขี่ที่เร่งรีบและการส่งอาหารที่แทบไม่มีเวลาหยุดพัก มีไรเดอร์บางคนที่ไม่ได้แบกเพียงแค่คำสั่งซื้อบนหลัง แต่ยังแบกเรื่องราวชีวิตที่ทำให้ผู้ฟังต้องนิ่งเงียบไปด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ

อาชีพส่งอาหารถือเป็นหนึ่งในอาชีพที่สะท้อนวิถีชีวิตของเมืองยุคใหม่ได้อย่างชัดเจน ต้องทำงานแข่งกับเวลา เต็มไปด้วยแรงกดดัน และทุกนาทีมีความหมาย เบื้องหลังชุดยูนิฟอร์มและรถมอเตอร์ไซค์ที่วิ่งไปมานั้น มีเรื่องราวการต่อสู้ชีวิตและสภาพความเป็นอยู่ที่แตกต่างกันออกไป บางคนเลือกอาชีพนี้เพราะมีรายได้ยืดหยุ่น บางคนเพราะไม่จำเป็นต้องมีวุฒิการศึกษา และบางคนก็เพราะ...ไม่มีทางเลือกอื่น

เรื่องราวของหญิงสาวที่เกิดในปี 2001 คนนี้ คือหนึ่งในนั้น

ไม่นานมานี้ คลิปวิดีโอสัมภาษณ์สั้น ๆ ของไรเดอร์สาวคนหนึ่งขณะยืนพักดื่มน้ำริมถนนในช่วงพักกลางวัน ได้กลายเป็นกระแสบนโซเชียลมีเดียของจีนอย่างรวดเร็ว

เธอดูอ่อนเยาว์มาก ใบหน้ายังมีความสดใสแบบวัยรุ่น แต่เมื่อเริ่มพูดคุย กลับเผยให้เห็นความเข้มแข็งและความเป็นผู้ใหญ่เกินวัยอย่างน่าประหลาดใจ

เธอเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว และในช่วงเวลาที่ถูกสัมภาษณ์นั้น เธอมีอายุเพียง 21 ปีเท่านั้น พร้อมกับทำงานหาเลี้ยงชีพด้วยอาชีพส่งอาหาร

หญิงสาวนามสกุลเฉิน เกิดในปี 2001

เมื่อถูกถามว่าทำไมถึงเลือกทำงานเป็นไรเดอร์ส่งอาหาร เสี่ยวเฉินยิ้มก่อนตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า ค่าแรงขั้นต่ำในเมืองอันชิ่ง มณฑลอันฮุย อยู่ที่ประมาณ 3,000-4,000 หยวนต่อเดือน ขณะที่การส่งอาหารสามารถสร้างรายได้ถึง 7,000-8,000 หยวนต่อเดือน

แต่เหตุผลสำคัญยิ่งกว่านั้นคือ

“ฉันสามารถพาลูกไปด้วยได้”

คำตอบนี้ทำให้ผู้สัมภาษณ์ถึงกับอึ้ง

“ลูกที่ว่า หมายถึงน้องชายหรือน้องสาวเหรอ?”

เธอตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่นว่า

“ลูกแท้ ๆ ของฉันค่ะ”

เสี่ยวเฉินแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อย ซึ่งถือเป็นเรื่องที่พบได้บ่อยในบ้านเกิดของเธอที่มณฑลเจียงซี

ในปี 2019 ขณะที่เธออายุเพียง 18 ปี สามีของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ขณะนั้นลูกสาวของทั้งคู่มีอายุเพียงประมาณ 5-6 เดือนเท่านั้น

ไม่ถึงหนึ่งเดือนหลังจากได้รับเงินชดเชยจากอุบัติเหตุ แม่สามีกลับขอให้เธอและลูกสาวออกจากบ้าน

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เสี่ยวเฉินยังสามารถยิ้มได้เมื่อนึกถึงสามีที่จากไป

แต่เมื่อเอ่ยถึงลูกสาวตัวน้อยและช่วงเวลาที่ถูกขับไล่ออกจากบ้านที่เคยเรียกว่า “ครอบครัว” เธอกลับก้มหน้าลงเงียบ ๆ

“ในบ้านเกิดของฉัน มีแต่ลูกชายเท่านั้นที่ถูกมองว่าเป็นผู้สืบสกุล”

เธอกล่าวเบา ๆ

ไม่มีคำบ่น

ไม่มีคำตำหนิ

เสี่ยวเฉินเพียงพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ผู้คนจำนวนมากรู้สึกจุกในอก

“ถ้าตอนนี้ไม่ยอมลำบาก แล้วจะลำบากตอนไหน? ฉันเพิ่งอายุ 21 ปี นี่แหละคือเวลาที่ต้องพยายาม”

ในช่วงแรกของการทำงานส่งอาหาร เธออุ้มลูกวัยเพียงครึ่งปีไว้ที่อก ขณะขับรถส่งอาหารก็ต้องคอยกล่อมลูกให้หลับไปด้วย

เมื่อลูกโตขึ้นอีกเล็กน้อย กลางวันเธอฝากลูกไว้ที่ห้องเช่าหรือฝากคนรู้จักช่วยดูแล ส่วนตอนเย็นและกลางคืน แม่ลูกก็ออกไปวิ่งงานด้วยกัน

บางครั้งต้องส่งอาหารในอาคารที่ไม่มีลิฟต์ ต้องเดินขึ้นหลายชั้น

เธอเพียงหัวเราะแล้วพูดว่า

“ถ้าคนหนุ่มสาวไม่เดินขึ้น แล้วใครจะเดินล่ะ”

ครั้งหนึ่งเธอเคยย้ายจากบ้านเกิดมาทำงานที่เมืองอันชิ่ง เพราะพ่อแม่ไม่เห็นด้วยที่เธอจะพาลูกติดตัวมาด้วย

“พวกท่านรักฉัน คิดว่าฉันยังอายุน้อย และอนาคตอาจมีชีวิตแบบอื่นได้”

เสี่ยวเฉินกล่าว

แต่สำหรับเธอแล้ว

“เมื่อเลือกที่จะมีลูก ก็ต้องรับผิดชอบ”

“การที่ลูกอยู่ข้าง ๆ ฉัน นั่นแหละคือชีวิตที่ฉันต้องการ”

ตลอดสองปีที่ทำงานเป็นไรเดอร์ เสี่ยวเฉินได้พบกับผู้คนใจดีมากมาย

ในวันที่ไม่มีใครช่วยดูแลลูก เธอมักฝากลูกสาวไว้ที่ร้านแมคโดนัลด์แห่งหนึ่งที่คุ้นเคย ซึ่งพนักงานในร้านยินดีช่วยดูแลเด็กน้อยให้

บนโซเชียลมีเดีย เธอมักแบ่งปันเรื่องราวชีวิตประจำวันของแม่ลูกคู่นี้อยู่เสมอ ปัจจุบันบัญชีของเธอมีผู้ติดตามมากกว่า 140,000 คนแล้ว

หลังจากคลิปวิดีโอถูกเผยแพร่ออกไปอย่างกว้างขวาง เสี่ยวเฉินได้โพสต์ข้อความบน Weibo ว่า

“ขอบคุณทุกคนสำหรับกำลังใจ”

“ตราบใดที่ลูกสาวของฉันแข็งแรง ปลอดภัย มีความสุข และไม่ถูกใครรังแก ฉันก็รู้สึกว่าทุกอย่างที่ทำคุ้มค่าแล้ว”

“ฉันอาจไม่มีเงื่อนไขชีวิตที่ดีนัก แต่ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ลูกมีชีวิตที่ดีกว่าฉัน”

ความฝันในตอนนี้ของหญิงสาววัย 21 ปีนั้นเรียบง่ายมาก

เธออยากมีบ้านหลังเล็ก ๆ สักหลัง ที่แม่ลูกจะได้อยู่ด้วยกันอย่างอบอุ่น

อยากส่งลูกเรียนจนจบมหาวิทยาลัย

“ไม่เหมือนฉันที่แต่งงานเร็วเกินไป”

เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

เรื่องราวของเสี่ยวเฉินทำให้ผู้คนจำนวนมากมองอาชีพไรเดอร์ส่งอาหารในมุมใหม่

งานที่หลายคนมองว่ามีเพียงความเร่งรีบและแรงกดดัน แท้จริงแล้วกลับเป็นเสาหลักในการดำรงชีวิตของคนหนุ่มสาวจำนวนไม่น้อย

ท่ามกลางการจราจรอันวุ่นวายของเมืองใหญ่ มีไรเดอร์บางคนที่กำลังวิ่งอยู่บนท้องถนน ไม่ใช่เพียงเพื่อส่งอาหารให้ถึงมือลูกค้า

แต่เพื่ออนาคตอันเล็ก ๆ ที่กำลังรอพวกเขาอยู่ข้างหน้าเสมอ.