ในขณะที่โทรศัพท์ดังแจ้งเตือนคำสั่งซื้อใหม่ไม่ขาดสาย หวังเจียห่าว (Wang Jiahao) ค่อย ๆ เปิดซองสีแดงที่บรรจุจดหมายตอบรับเข้าศึกษาจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งอย่างระมัดระวัง

ช่วงเวลาแห่งความสำเร็จของเขาไม่ได้เกิดขึ้นท่ามกลางพิธีเชิดชูเกียรติหรือในชุดนักเรียน หากแต่เกิดขึ้นในขณะที่เขายังคงสวมชุดไรเดอร์ส่งอาหารสีฟ้าคู่กาย และกำลังทำงานตามปกติ

คลิปวิดีโอที่บันทึกภาพขณะหวังเจียห่าวเปิดจดหมายตอบรับได้รับความสนใจอย่างรวดเร็วบนสื่อสังคมออนไลน์ของจีน เมื่อเพื่อนร่วมงานเห็นชื่อมหาวิทยาลัยปักกิ่งในจดหมาย ทุกคนต่างส่งเสียงแสดงความยินดีด้วยความตื่นเต้น

ด้วยคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย 631 คะแนน ชายหนุ่มจากอำเภอผิงลู่ มณฑลซานซี ได้รับการตอบรับเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ซึ่งถือเป็นหนึ่งในสถาบันการศึกษาที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศจีน

กลางวันส่งอาหาร กลางคืนยังคงทบทวนบทเรียน

ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนของหวังเจียห่าวแตกต่างจากเพื่อนรุ่นเดียวกันจำนวนมาก ขณะที่หลายคนเลือกเดินทางท่องเที่ยวหรือพักผ่อนหลังผ่านการสอบอันหนักหน่วง เขากลับใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำงานส่งอาหาร

ตารางชีวิตประจำวันของเขาถูกแบ่งออกเป็นสองช่วงหลัก ตั้งแต่เวลา 10.00–14.00 น. และ 17.00–20.00 น. เป็นเวลาทำงานส่งอาหาร โดยเฉลี่ยวันละประมาณ 7 ชั่วโมง และบางวันสามารถส่งได้มากถึง 52 ออเดอร์

หลังกลับถึงบ้าน แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน เขายังคงใช้เวลาอีกประมาณ 3 ชั่วโมงในทุกค่ำคืนเพื่อทบทวนความรู้ระดับมัธยมศึกษาและเตรียมตัวสำหรับการเรียนในมหาวิทยาลัย

หวังเจียห่าวเล่าว่า ในวันที่ได้รับจดหมายตอบรับ เขากำลังนำส่งเมนูปลาดองผักกาดอยู่พอดี ก่อนจะได้รับโทรศัพท์จากบิดา ซึ่งตื่นเต้นจนพูดติด ๆ ขัด ๆ และบอกข่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าลูกชายสอบติดมหาวิทยาลัยปักกิ่งแล้ว

คืนนั้น หลังจากส่งออเดอร์สุดท้ายเสร็จสิ้น เขาตั้งใจเลือกสวมชุดไรเดอร์ที่สะอาดที่สุดเพื่อบันทึกวิดีโอเปิดจดหมายตอบรับร่วมกับเพื่อนร่วมงาน ท่ามกลางเสียงปรบมือและคำแสดงความยินดี ความฝันของเด็กหนุ่มจากชนบทก็กลายเป็นจริง

ตลอดช่วงการศึกษาในระดับมัธยม หวังเจียห่าวเป็นหนึ่งในนักเรียนที่มีผลการเรียนโดดเด่นของโรงเรียนมาโดยตลอด ครูประจำชั้นต่างชื่นชมว่าเขาเป็นคนขยัน อดทน และมีความมุ่งมั่นสูง

ในช่วงฤดูหนาว เมื่อห้องเรียนไม่มีระบบทำความร้อน เขามักพกถุงประคบร้อนไปด้วยเพื่อช่วยให้สามารถนั่งทำแบบฝึกหัดต่อได้ ส่วนในวันหยุดสุดสัปดาห์ ขณะที่เพื่อนหลายคนกลับบ้านพักผ่อน เขามักอยู่ในห้องสมุดจนถึงเวลาปิดทำการ

ต้องการแบ่งเบาภาระของพ่อแม่

สิ่งที่สร้างความประทับใจให้กับผู้คนไม่ได้มีเพียงผลการเรียนที่ยอดเยี่ยม แต่ยังรวมถึงความรับผิดชอบและความเป็นผู้ใหญ่เกินวัยของเขา

บิดาของหวังเจียห่าวทำงานผูกเหล็กในไซต์ก่อสร้าง ส่วนมารดารับจ้างทำงานชั่วคราว และครอบครัวยังต้องดูแลคุณย่าที่มีอายุมากอีกด้วย

หลังการสอบเข้ามหาวิทยาลัยสิ้นสุดลง เขาไม่ได้ใช้เวลาพักผ่อนเหมือนคนอื่น แต่รีบไปสอบใบขับขี่และสมัครงานเป็นพนักงานส่งอาหารทันที

เขากล่าวว่าต้องการหารายได้เพิ่มเติมเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระทางการเงินของครอบครัว โดยคำนวณว่าหากทำงานอย่างสม่ำเสมอตลอดช่วงปิดเทอมสองเดือน จะสามารถเก็บเงินได้มากกว่า 10,000 หยวน หรือประมาณ 36 ล้านบาทเวียดนาม ซึ่งเพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่ในภาคการศึกษาแรก

“การส่งอาหารหนึ่งวันสามารถสร้างรายได้มากกว่า 200 หยวน แต่พ่อแม่ของผมต้องทำงานหนักในไซต์ก่อสร้างตลอดทั้งวันจึงจะได้เงินประมาณ 150 หยวน เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว งานของผมถือว่าสบายกว่ามาก” เขากล่าว

แม้จะได้รับคำชื่นชมว่าเป็นนักเรียนหัวกะทิ แต่หวังเจียห่าวยังคงวางตัวอย่างถ่อมตน เขามองว่าตนเองยังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องเรียนรู้

เมื่อถูกถามถึงเป้าหมายในอนาคต เขาตอบว่าในระยะสั้นต้องการตั้งใจเรียนในสาขาวิชาที่เลือกให้ดีที่สุด ส่วนในระยะยาว เขาหวังว่าจะได้เป็นแพทย์และกลับไปช่วยเหลือผู้คนในบ้านเกิดของตน

เรื่องราวที่สร้างแรงบันดาลใจ

ชื่อเสียงที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้หลายคนมองหวังเจียห่าวเป็นสัญลักษณ์แห่งแรงบันดาลใจ แต่สิ่งที่น่าชื่นชมที่สุดอาจไม่ใช่คะแนนสอบหรือการได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำ

เขาไม่เคยมองว่างานส่งอาหารเป็นเรื่องน่าอาย และไม่เคยคิดว่าการสอบติดมหาวิทยาลัยปักกิ่งจะทำให้ตนเองแตกต่างจากแรงงานทั่วไป

ในทางตรงกันข้าม เขาเชื่อว่าช่วงเวลาที่ต้องขี่รถส่งอาหารท่ามกลางแดดและฝนตลอดฤดูร้อน ทำให้เขาเข้าใจความเหน็ดเหนื่อยของพ่อแม่ และเห็นคุณค่าของเงินทุกบาทที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของตนเอง

ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษามองว่า เรื่องราวของนักเรียนจากมณฑลซานซีรายนี้สะท้อนให้เห็นอีกครั้งว่าการศึกษาเป็นหนึ่งในเครื่องมือสำคัญที่ช่วยเปลี่ยนแปลงอนาคตของคนรุ่นใหม่ได้

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้หวังเจียห่าวโดดเด่นไม่ใช่เพียงผลการเรียน แต่ยังรวมถึงความรับผิดชอบ ความกตัญญู และความพยายามที่จะก้าวผ่านอุปสรรคในชีวิต

อีกไม่นาน ไรเดอร์วัย 18 ปีคนนี้จะก้าวผ่านประตูมหาวิทยาลัยปักกิ่งในฐานะนักศึกษาใหม่ แต่ช่วงเวลาที่ต้องทำงานส่งอาหารในฤดูร้อนอันร้อนระอุ คงจะกลายเป็นหนึ่งในความทรงจำอันทรงคุณค่าที่สุดในชีวิตของเขา

ดังเช่นคำพูดที่เขาเคยกล่าวไว้ว่า

“ชีวิตอาจไม่ได้ง่ายเสมอไป แต่ตราบใดที่เรายังคงก้าวเดินไปข้างหน้า ทุกสิ่งย่อมดีขึ้นได้ในสักวันหนึ่ง”