แทนที่จะฝืนตัวเองให้เข้าสู่กิจวัตรที่เครียด ลองเรียนรู้ที่จะผ่อนคลาย ชะลอความเร็ว และปล่อยวางการแข่งขันที่ไม่จำเป็น

มาสแลช นักจิตวิทยาสังคมชาวอเมริกัน เคยเสนอแนวคิดเรื่อง "ภาวะหมดไฟในการทำงาน" ซึ่งอธิบายถึงสภาวะความเหนื่อยล้าทางอารมณ์ จิตใจ และร่างกาย ที่เกิดจากความเครียดเรื้อรัง ราวกับว่าพลังงานทั้งหมดได้หมดไปแล้ว

นี่เป็นสถานการณ์ที่พบได้ทั่วไปในหมู่คนทำงานจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่กระหายการยอมรับมากเกินไป พวกเขาตั้งความคาดหวังไว้สูงเกินไปสำหรับตนเอง พยายามพิสูจน์ตัวเองอยู่ตลอดเวลา จนสุดท้ายก็ติดอยู่ในวังวนของความขัดแย้งภายในที่ไม่สิ้นสุด

ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเหนื่อยล้ามากขึ้นเท่านั้น ยิ่งทุ่มเทมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งท้อแท้ง่ายขึ้นเท่านั้น

แทนที่จะฝืนตัวเองให้จมอยู่กับกิจวัตรที่เครียด ลองเรียนรู้ที่จะผ่อนคลาย ชะลอความเร็วลง และปล่อยวางการแข่งขันที่ไม่จำเป็น แล้วงานของคุณจะง่ายขึ้นและดำเนินไปอย่างราบรื่นยิ่งขึ้น

ภาพประกอบ

01

อย่าโมโหใส่เจ้านายของคุณ

เมื่อถานเป่ยเริ่มทำงานที่สถานีโทรทัศน์ครั้งแรก เขาถูกผู้บังคับบัญชาตำหนิอยู่บ่อยครั้งเรื่องขาดประสบการณ์ในการเป็นพิธีกรรายการ ผู้บังคับบัญชาตัดสินว่าสไตล์การเป็นพิธีกรของเขานั้นดูไม่มีชีวิตชีวา และการแสดงออกของเขาก็ไม่สอดคล้องกัน

หลังจากเหตุการณ์เช่นนั้นหลายครั้ง เขารู้สึกว่าผู้บังคับบัญชาจงใจทำให้เรื่องต่างๆ ยากลำบากสำหรับเขา ความไม่พอใจก่อตัวขึ้นในใจเขา "ทุกวันผมอยากจะลาออก" เขาเล่า

หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาตัดสินใจอยู่กับบริษัทต่อไปและพิสูจน์ความสามารถของตนเองด้วยการกระทำ หลังเลิกงานในแต่ละวัน เขามักจะอยู่ต่อในห้องบันทึกเสียงเพื่อดูคนอื่นบันทึกเสียง

เมื่อเผชิญกับสิ่งที่ไม่เข้าใจ เขาจะขอความช่วยเหลือจากผู้บังคับบัญชาอย่างกระตือรือร้น โดยไม่เคยประมาทงานเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้รับมอบหมายจากผู้บังคับบัญชาเลย

หลังจากพยายามอย่างต่อเนื่องด้วยวิธีนี้มาสักระยะ ทักษะทางวิชาชีพของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างมาก

ความก้าวหน้าของตันโบยดึงดูดความสนใจของผู้บังคับบัญชา และส่งผลให้เขาได้รับโอกาสมากขึ้น

ผมมักพูดว่า สิ่งที่ไม่จำเป็นที่สุดในที่ทำงานคือความปรารถนาที่จะได้รับการยกย่องจากผู้อื่นอยู่เสมอ และการมีความมั่นใจในตัวเองสูงเกินไป

เมื่อหัวหน้างานวิจารณ์ทัศนคติในการทำงานของคุณ แทนที่จะโต้เถียง คุณควรไตร่ตรองและมองหาวิธีปรับปรุง

หากเจ้านายปฏิเสธข้อเสนอของคุณ แทนที่จะรู้สึกผิด คุณสามารถปรับปรุงและเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของคุณได้

ไม่ว่าคุณจะทำงานที่ไหน โปรดจำไว้เสมอว่า คำวิจารณ์และการตำหนิควรช่วยเสริมสร้างความสามารถของคุณ ไม่ใช่บั่นทอนตัวตนของคุณ

เมื่อคุณสามารถควบคุมอารมณ์ ความโกรธ และอดทนต่อคำวิจารณ์จากหัวหน้าในที่ทำงานได้ คุณก็จะสามารถทำงานทุกอย่างได้อย่างมีประสิทธิภาพโดยธรรมชาติ

ภาพประกอบ

02

อย่าเปรียบเทียบตัวเองกับเพื่อนร่วมงาน

หลังจากเรียนจบใหม่ๆ ฉันได้งานที่หนังสือพิมพ์แห่งหนึ่ง

ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น มีบัณฑิตจบใหม่เกือบสิบคนเข้ามาร่วมงานกับบริษัท พวกเราทุกคนทำงานแบบเดียวกันทุกวัน อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็ตระหนักว่าส่วนใหญ่เอาแต่ผัดวันประกันพรุ่ง ขี้เกียจ และที่จริงแล้ว พวกเขาทำงานน้อยกว่าหกชั่วโมงต่อวัน

ในขณะเดียวกัน ฉันเป็นคนเดียวที่มุ่งมั่นกับการทำงานอย่างแท้จริง ทั้งการค้นคว้าข้อมูล การเขียนบทความ และการวางแผน ทุกวันฉันทำงานมากกว่า 10 ชั่วโมงต่อวัน

ฉันบ่นกับเพื่อนว่า "ฉันทำงานหนักกว่าคนอื่นเยอะ แต่เงินเดือนฉันกลับไม่ดีไปกว่าคนอื่นเลย มันไม่ยุติธรรมเลย"

เพื่อนของฉันตอบกลับมาอย่างไม่คาดคิดว่า "คุณคิดผิด ที่จริงแล้ว คุณกับเพื่อนร่วมงานกำลังแข่งขันกันเองต่างหาก งานมีจำกัด ถ้าคุณทำมากกว่า คุณก็จะสะสมประสบการณ์ได้เร็วขึ้นและเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ถ้ามองในมุมนี้ คุณกำลัง 'แย่ง' โอกาสของพวกเขาอยู่ต่างหาก"

คำพูดเหล่านั้นทำให้ฉันกลับมาสู่ความเป็นจริง

นับจากนั้นเป็นต้นมา ฉันก็ไม่กังวลอีกต่อไปว่าเพื่อนร่วมงานจะทำงานมากหรือน้อยกว่ากัน แต่หันมาจดจ่ออยู่กับงานและเส้นทางอาชีพของตัวเองเพียงอย่างเดียว

ในอีกหลายปีต่อมา ฉันได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นบรรณาธิการบริหาร โดยใช้ประโยชน์จากการพัฒนาของสื่อดิจิทัลในการเริ่มต้นธุรกิจของตัวเอง และรายได้ของฉันก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว

และบรรดาเพื่อนร่วมงานที่ขี้เกียจเมื่อหลายปีก่อน พวกเขาตามฉันไม่ทันอีกต่อไปแล้ว

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาในการนำทีม ผมได้พบกับพนักงานหลากหลายประเภท และพบว่าโดยทั่วไปแล้วพวกเขาแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม:

กลุ่มคนที่มักทำงานในลักษณะตั้งรับ โดยมีทัศนคติว่า "คนอื่นมาสายได้ ทำไมฉันจะมาสายไม่ได้ล่ะ?" หรือ "คนอื่นขี้เกียจ ฉันก็ขี้เกียจเหมือนกัน"

อีกกลุ่มหนึ่งเชื่อว่าแก่นแท้ของการทำงานคือการสร้างคุณค่าให้กับตนเอง พวกเขาไม่สนใจผู้อื่นและมุ่งเน้นแต่การพัฒนาตนเองเท่านั้น

ผู้ที่อยู่ในกลุ่มที่สองมีแนวโน้มที่จะก้าวหน้าในอาชีพการงานได้มากกว่า

แก่นแท้ของการทำงานมีเพียงสองความหมาย คือ การหาเงินและการตระหนักถึงคุณค่าในตนเอง

คุณทำงานให้กับบริษัท แต่ผลตอบแทนทั้งหมดเป็นของคุณ

หากคุณเพียงแค่เดินตามฝูงชน คุณจะไม่มีวันประสบความสำเร็จอะไรเลยนอกจากความหยุดนิ่ง ในทางกลับกัน หากคุณรู้จักที่จะไม่สนใจความล่าช้าของสิ่งรอบข้าง และพัฒนาความสามารถของตนเองอย่างต่อเนื่อง คุณก็จะก้าวหน้าและประสบความสำเร็จได้เองโดยธรรมชาติ

ภาพประกอบ

03

อย่าแข่งขันกับตัวเอง

นักจิตวิทยาคนหนึ่งได้ทำการทดลองที่น่าสนใจ

เขาขอให้กลุ่มคนลองร้อยเข็มปักผ้า โดยเสนอรางวัลต่างๆ เพื่อกระตุ้นให้พวกเขาทำภารกิจให้สำเร็จ

ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่า ยิ่งพวกเขาปรารถนารางวัลมากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งจดจ่ออยู่กับการร้อยเข็มมากขึ้นเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ความตึงเครียดที่มากเกินไปนี้ทำให้มือของพวกเขาสั่น ส่งผลให้ล้มเหลว

นักจิตวิทยาเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า "ปรากฏการณ์การร้อยเข็ม": ยิ่งคุณพยายามมากเท่าไหร่ โอกาสที่จะทำผิดพลาดก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

เรื่องนี้ก็เป็นจริงในที่ทำงานเช่นกัน เมื่อคุณทุ่มเทอย่างเต็มที่โดยปราศจากความสมดุล ผลลัพธ์ที่ได้อาจตรงกันข้ามกับสิ่งที่คุณหวังไว้

นักเขียนชื่อ อา ติง เคยเล่าเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนคนหนึ่งในหนังสือของเธอ

เพื่อนของเธอเป็นคนบ้างาน ทำงานมากกว่าสิบชั่วโมงต่อวัน นอกจากการกินและการนอนแล้ว เธอยังเขียนรายงาน พบปะลูกค้า วางแผนงาน และอื่นๆ อีกมากมายตลอดเวลา เธอจึงยุ่งจนไม่มีเวลาให้กับตัวเองเลย

ในฐานะผู้จัดการแผนก เธอควรจะรู้วิธีการมอบหมายงานให้ลูกน้อง แต่เนื่องจากขาดความไว้วางใจในตัวพวกเขา เธอจึงต้องการควบคุมดูแลทุกรายละเอียดด้วยตนเองเสมอ

ถ้าแผนงานไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง เธอก็จะแก้ไขเองทั้งหมด เธอไม่กล้าที่จะมอบหมายงานสำคัญให้คนอื่น

ปริมาณงานค่อยๆ เพิ่มขึ้น และการทำงานล่วงเวลากลายเป็นเรื่องปกติ

ที่น่าประหลาดใจคือ ผลงานของเธอไม่เพียงแต่ไม่ดีขึ้นเท่านั้น แต่สุขภาพของเธอยังทรุดโทรมลงอีกด้วย ความเครียดเรื้อรังและการรับประทานอาหารที่ไม่สม่ำเสมอส่งผลให้เกิดปัญหาเกี่ยวกับกระเพาะอาหารและแม้กระทั่งภาวะซึมเศร้าเล็กน้อย

จำไว้ว่าคุณกำลังจะไปทำงานในสำนักงาน ไม่ได้ไปทำสงคราม คุณไม่จำเป็นต้องเครียดตลอดเวลา

การรักษาสภาพจิตใจที่สงบและผ่อนคลายเท่านั้นที่จะช่วยให้คุณมีพลังงานอย่างต่อเนื่อง ก้าวหน้าต่อไป และสร้างความมั่นคงในอาชีพการงานได้

ผู้เขียนหนังสือ *A Deliberate Pause* ก็ได้แบ่งปันประสบการณ์ของเขาเช่นกัน

ในช่วงปีแรกที่เธอทำงานในบริษัทขนาดใหญ่ เธอเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและแรงจูงใจ แต่เมื่องานเริ่มซ้ำซากจำเจทุกวัน เธอก็เริ่มทำทุกอย่างโดยอัตโนมัติ โดยไม่แสวงหาความท้าทายใหม่ๆ อีกต่อไป

ความกระตือรือร้นในตอนแรกค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า

เธอทำตามคำแนะนำของเจ้านาย โดยตัดสินใจเลิกทุ่มเทเวลาให้กับงานอย่างเต็มที่ และหันมาใช้เวลาว่างทำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้เธอมีความสุขแทน

ที่น่าประหลาดใจคือ ประสิทธิภาพการทำงานของเธอไม่ได้ลดลง แต่กลับเพิ่มขึ้น ชีวิตก็ง่ายขึ้นและสดใสขึ้นด้วย

ภาพประกอบ

ในที่ทำงาน ผู้ที่ไม่รู้จักหยุดพักและเติมพลัง จะพบว่าตนเองประสบความสำเร็จได้ยาก

เมื่อคุณไปทำงาน คุณไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไปเกี่ยวกับเจ้านายหรือเพื่อนร่วมงาน เพราะจุดประสงค์ของการทำงานก็คือการหาเงินนั่นเอง ในขณะเดียวกัน คุณก็ไม่ควรทำงานจนหมดแรง เพราะท้ายที่สุดแล้ว การทำงานเป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิต ไม่ใช่ความสุขทั้งหมดของคนเรา

ไม่ว่าคุณจะทำงานที่ไหน หากคุณไม่ยึดติดกับความสัมพันธ์ในที่ทำงานมากเกินไป หรือไม่หมกมุ่นอยู่กับงานจนเกินไป คุณจะพบว่าเส้นทางอาชีพของคุณจะราบรื่นขึ้นเรื่อยๆ