ฉันฟังแล้วรู้สึกจุกในอกอย่างบอกไม่ถูก และไม่เข้าใจว่าทำไมในใจจึงเริ่มเกิดความรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกเอาเปรียบ

ฉันแต่งงานมาได้สี่ปี และอาศัยอยู่ร่วมกับพ่อสามี ท่านเป็นคนเงียบขรึม สุภาพ และไม่เคยขึ้นเสียงกับใครเลย ตั้งแต่เกษียณอายุ ฉันคิดมาตลอดว่าท่านคงเหงาและไม่มีอะไรทำ จึงชอบเดินวนอยู่ในบ้านเพื่อคลายความเบื่อ แต่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่า เวลาว่างเหล่านั้นจะนำปัญหามาสู่ทั้งครอบครัว

ในช่วงแรก ๆ ท่านเพียงแค่ขอยืมเงินไม่กี่ร้อยบาท โดยบอกว่าเป็น “ค่าบทกวีของชมรม” หรือบางครั้งก็ขอยืมเงินหลายพันบาทเพื่อ “ร่วมกิจกรรมกับชมรมเพื่อนเก่า” ฉันรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรมาก ในฐานะลูกสะใภ้ หากปฏิเสธก็ดูไม่เหมาะสม แต่หากบอกสามีก็กลัวว่าเขาจะลำบากใจ

แล้วมันก็กลายเป็นความเคยชิน พ่อสามีขอเงิน ฉันก็ให้ ฉันปลอบใจตัวเองว่า เงินให้ผู้สูงอายุไว้ใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ คงไม่มากมายอะไร

แต่หลังจากนั้น จำนวนครั้งที่ท่านขอเงินก็ถี่ขึ้นเรื่อย ๆ วันหนึ่งขณะที่ฉันกำลังทำอาหารอยู่ ท่านมายืนอยู่ตรงประตูห้องครัวและพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า

“หนู...ยังมีเงินย่อยอยู่ไหม? ให้พ่อสักหน่อยได้ไหม”

ฉันได้ยินแล้วรู้สึกจุกในอก และไม่เข้าใจว่าทำไมจึงเริ่มรู้สึกเหมือนกำลังถูกเอาเปรียบ

ในขณะที่ฉันกำลังสับสนและไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร แม่บ้านกลับขอลาออกอย่างกะทันหัน ก่อนจากไป เธอดึงฉันออกไปที่ระเบียง หลบสายตาและพูดด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบว่า

“คุณควรระวังพ่อสามีของคุณเอาไว้นะ ฉันพูดจริง ๆ”

ฉันยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ เธอก็รีบเดินจากไป สีหน้าของเธอในตอนนั้นตามหลอกหลอนฉันไปตลอดทั้งคืน

เมื่อฉันเปิดลิ้นชักในห้องของพ่อสามี ฉันแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง สิ่งที่เห็นคือใบจำนำ ใบโอนเงิน และรายชื่อบัญชีในกลุ่ม “ลงทุนรับเงินคืนทุกวัน”

ฉันรู้สึกหนาววาบขึ้นมาทันที และตระหนักได้ว่า พ่อสามีกำลังถูกชักจูงเข้าไปในเกมออนไลน์ที่สูญเสียเงิน

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันตกใจยิ่งกว่านั้น ไม่ใช่ว่าท่านเสียเงินไปเท่าไร แต่เป็นสมุดเล่มหนึ่งของแม่บ้านที่ปะปนอยู่ในกองเอกสาร ข้างในมีการบันทึกไว้อย่างชัดเจนว่า เธอให้พ่อสามียืมเงินถึงสี่ครั้ง รวมเป็นเงินเกือบหนึ่งหมื่นบาท

เมื่อฉันถามความจริงจากแม่บ้าน เธอตอบว่า

“ถ้าฉันไม่ให้ยืม เขาจะบอกคุณกับสามีว่าฉันขโมยเงิน”

ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที รู้สึกแน่นหน้าอกอย่างบอกไม่ถูก ที่แท้แม่บ้านลาออกเพราะถูกกดดันจนหมดหนทาง และที่แท้ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันไม่เคยรู้เลยว่ากำลังมีอะไรเกิดขึ้นในบ้านของตัวเอง

คืนนั้นฉันคิดอยู่นาน ฉันสงสารพ่อสามีจริง ๆ แต่ความสงสารไม่ได้หมายความว่าจะต้องมองข้ามทุกอย่าง ท่านเหงา ถูกชักจูง และปกปิดเรื่องทั้งหมดไว้เพราะศักดิ์ศรี แต่ความอ่อนแอของท่านกลับทำให้คนอื่นต้องเจ็บปวด และทำให้ฉันเริ่มรู้สึกระแวดระวังแม้แต่ในห้องครัวที่ฉันใช้ทำอาหารทุกวัน

สุดท้าย ฉันตัดสินใจเปิดใจคุยกับสามี ไม่ใช่เพื่อกล่าวโทษพ่อ แต่เพื่อหาทางแก้ไขร่วมกัน

สามีนิ่งเงียบอยู่นาน ราวกับไม่เชื่อว่าพ่อผู้เคร่งครัดและน่าเคารพของเขาจะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้

ในที่สุด เราจึงตกลงกันว่า

• ปิดบัญชีออนไลน์ทั้งหมดของพ่อ

• ไม่ให้เงินสดแก่พ่ออีกต่อไป

• ไปพบแม่บ้านเพื่อขอโทษและคืนเงินให้เธอ

• สมัครให้พ่อเข้าร่วมชมรมผู้สูงอายุ เพื่อให้ท่านมีสถานที่ทำกิจกรรมที่สร้างสรรค์และมีสังคมที่ดี

แต่จนถึงตอนนี้ พวกเรายังไม่รู้ว่าจะพูดคุยและทำความเข้าใจกับพ่ออย่างไรดี ฉันกลัวว่าผู้สูงอายุอาจคิดมาก ตีความไปต่าง ๆ นานา และอาจทำอะไรที่สุดโต่ง

ฉันควรทำอย่างไรดี?