...พอเขาเดินเข้ามาในห้องโดยสารเท่านั้นแหละ ผมถึงกับทำกระเป๋าแล้วก็เสื้อแจ็คเก็ตหล่นลงพื้น

หัวใจเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ...

เพราะนักบินคนนั้น คือ "พ่อของผม"

พ่อที่ผมคิดว่า...เสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่ผมอายุ 9 ขวบ

"พ่อ..."


คำคำนั้นหลุดออกจากปากทั้งที่ผมไม่ได้เรียกมันมานานกว่า 20 ปี

น้ำตาผมไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

แต่พ่อกลับยืนอยู่ห่าง ๆ ไม่กล้าเดินเข้ามา

ดวงตาของเขาแดงก่ำไม่ต่างจากผม

"ลูก...โตขนาดนี้แล้วเหรอ"

ผมกำหมัดแน่น

"ไม่ใช่...พ่อผมตายไปแล้ว แม่บอกว่าพ่อตายในอุบัติเหตุเครื่องบินตก"

พ่อก้มหน้าลง ก่อนจะหยิบซองเอกสารเก่า ๆ ออกจากกระเป๋า

ข้างในเป็นสูติบัตรของผม รูปถ่ายครอบครัว และจดหมายหลายสิบฉบับที่ไม่เคยถูกเปิด

"พ่อเขียนหาลูกทุกปี...แต่ไม่เคยมีฉบับไหนส่งถึง"

ผมสั่นไปทั้งตัว

พ่อเล่าว่า...

วันที่พ่อกับแม่หย่ากัน ศาลให้แม่เป็นผู้ปกครอง

ไม่นานแม่ก็พาผมย้ายไปต่างจังหวัด เปลี่ยนทั้งเบอร์โทรและที่อยู่

ทุกครั้งที่พ่อส่งจดหมายหรือของขวัญวันเกิด มันถูกตีกลับทั้งหมด

หลายปีต่อมา พ่อพยายามตามหาผม แต่แม่บอกทุกคนว่า


"พ่อเด็กเสียชีวิตแล้ว อย่าพูดถึงอีก"

เพื่อให้ผมตัดใจและเริ่มต้นชีวิตใหม่

ผมทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา...

ผมเกลียดผู้ชายคนนี้

ผมโทษเขาที่ทอดทิ้งแม่

โทษเขาที่ไม่เคยมาหาผม

ทุกวันพ่อ ผมเห็นเพื่อนถ่ายรูปกับพ่อ แต่ผมทำได้แค่ยืนมอง

ผมเคยร้องไห้คนเดียวหลายครั้ง เพราะคิดว่าตัวเองไม่มีพ่อแล้ว

แต่ความจริง...

พ่อยังมีชีวิตอยู่ และไม่เคยหยุดตามหาผมเลย

พ่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

ในอัลบั้มรูปมีแต่รูปของผม

ตั้งแต่รูปตอนอนุบาล รูปเรียนจบ รูปรับปริญญา

ผมตกใจ

"พ่อเอารูปพวกนี้มาจากไหน"

พ่อยิ้มทั้งน้ำตา

"พ่อแอบขอจากครูเก่า จากญาติ จากเพื่อนของลูก...พ่ออยากรู้แค่ว่าลูกยังมีความสุขไหม"

"ทุกวันเกิดของลูก พ่อจะซื้อเค้กก้อนเล็ก ๆ จุดเทียนคนเดียว แล้วอธิษฐานให้ลูกปลอดภัย"

ผมทรุดลงนั่งร้องไห้

20 ปี...

ผมเกลียดคนผิดมาตลอด

ก่อนจะเดินออกจากเครื่อง พ่อเรียกผมไว้

"พ่อรู้ว่าลูกอาจยังให้อภัยพ่อไม่ได้...แต่พ่ออยากบอกแค่ว่า"

"...ไม่มีวันไหนเลย ที่พ่อหยุดรักลูก"

ผมเดินกลับไป...

กอดพ่อแน่นที่สุดเท่าที่เคยกอดใคร

เที่ยวบินต่อของผมออกไปแล้ว

แต่วันนั้น...

ผมได้ครอบครัวกลับคืนมา

และเพิ่งรู้ว่า...

บางครั้ง สิ่งที่พรากคนในครอบครัวออกจากกัน ไม่ใช่ความตาย

แต่คือ "คำโกหก" เพียงประโยคเดียว ที่ทำให้คนสองคนต้องเสียเวลากว่า 20 ปี กว่าจะได้พบกันอีกครั้ง