แวนพยายามซ่อนความเขินอายและความสับสนในใจไว้ แล้วเรื่องคืนนั้น... เธอจะทำอย่างไรกับผู้ชายที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งในคืนเข้าหอ?

ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลย เพราะทั้งบริษัท ทั้งละแวกบ้าน แม้แต่ในคลาสโยคะ ต่างก็รู้กันดีว่าแวนกับหวูเป็นเพื่อนสนิทที่เข้ากันได้อย่างที่สุด เข้ากันเสียจนชวนกันโสดมาจนอายุ 30 ปี

ความเข้าใจและความสนิทสนมระหว่างทั้งคู่มากเสียจนไม่มีใครคิดว่าพวกเขาจะเป็นแฟนกัน หวูเองก็เคยผ่านความรักมาหลายครั้ง ส่วนแวนยังไม่อาจลืมอดีตคนรักที่ทรยศก่อนวันแต่งงานไม่นาน แล้วทิ้งเธอไปใช้ชีวิตต่างประเทศ

แต่หากมีใครถาม แวนก็มักตอบเสมอว่า

"พวกเราเป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้น"

วันเกิดอายุครบ 30 ปีของแวน คนที่อยู่เคียงข้างเธอก็ยังมีเพียงครอบครัวและเพื่อนสนิทที่คบกันมานานกว่า 20 ปี

หลังจากแขกกลับกันหมดแล้ว แม่ของแวนก็พูดกับลูกสาวเบา ๆ

"แม่รู้ว่าลูกยังลืมเกี๋ยนไม่ได้ แต่เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้มันเป็นอดีตเถอะนะ ลูกก็อายุไม่น้อยแล้ว ถึงเวลามีครอบครัวได้แล้ว แม่ไม่ได้จะเร่งรัด แต่สุขภาพของพ่อ... ลูกก็รู้ดี ทุกคนเตรียมใจไว้แล้ว ถ้ารักษาดี ๆ พ่ออาจอยู่ได้อีกสัก 2–3 ปี แม่ไม่อยากให้ถึงวันที่พ่อหลับตาไปโดยยังไม่ได้อุ้มหลานเลย"

แวนเริ่มคิดว่า บางทีเธออาจหาผู้ชายสักคนมาแต่งงานให้พ่อแม่สบายใจ แล้วรีบมีลูก แต่จะไปหาใครดีล่ะ

"คนที่ตามหาอยู่ไกลสุดขอบฟ้า แต่จริง ๆ อยู่ใกล้แค่เอื้อม แม่คุยกับหวูแล้ว พ่อแม่เขาก็เห็นด้วย พวกลูกสองคนรีบคุยกันเถอะ รู้ใจกันขนาดนี้ ชีวิตคู่ต้องมีความสุขแน่นอน"

แวนนิ่งเงียบ ยอมรับการจัดการของแม่

บ้านของหวูอยู่ห่างจากบ้านแวนเพียงหนึ่งซอย แต่งงานกันแล้ว พ่อแม่ของเธอก็ยังไม่ต้องรู้สึกว่าเสียลูกสาวไป

งานแต่งจึงผ่านไปอย่างราบรื่น ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ

มีเพียงเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ยิ้มได้ไม่เต็มที่

ชีวิตก็เป็นแบบนี้ บางครั้งแค่เลือกสิ่งที่เหมาะสม ก็นับว่าดีพอแล้ว

เมื่อก่อนทั้งคู่ใช้ชีวิตกันอย่างสบาย ๆ บางครั้งก็เถียงกันเสียงดัง บางครั้งก็หยอกล้อ โอบไหล่กอดคอกันเป็นเรื่องปกติ แต่พอวันนี้กลายเป็นสามีภรรยา ต่างฝ่ายกลับรู้สึกแปลกไป

ทั้งสองนั่งเก้อเขินอยู่ในห้องหอ ท่ามกลางสายตาคาดหวังของผู้ใหญ่

ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา แวนกินข้าวที่บ้านหวูนับไม่ถ้วน รู้แม้กระทั่งว่าเข็มกับด้ายเก็บอยู่ในลิ้นชักช่องไหน

แต่คืนนี้... ความรู้สึกกลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง

"ผม... เอ่อ ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่า 'พี่' แล้วสินะ"

หวูยิ้มมองแวน ก่อนแกล้งภรรยาคนใหม่

"เราสองคนเคยแบกกันก็หลายครั้ง หยิกกันเป็นร้อยครั้ง แต่ไม่เคยจับมือกันเหมือนคนรักเลยนะ"

แวนผลักเขาเบา ๆ แล้วตอบ

"มีงานวิจัยบอกว่าคู่แต่งงานที่เคยเป็นเพื่อนสนิทกัน มีโอกาสมีความสุขถึง 70% หวังว่าจากนี้เราจะร่วมมือกันสร้างชีวิตที่ดีนะ"

เธอพยายามกลบเกลื่อนความประหม่าในใจ

แต่เรื่องของชีวิตคู่... คืนเข้าหอนี้ เธอจะทำอย่างไรกับผู้ชายที่เคยมองว่าเป็นเหมือนเพื่อนผู้หญิงมาตลอดหลายปี?

"เธอ... ไม่เสียใจใช่ไหมที่แต่งงานกับพี่?"

หวูถามด้วยสายตาอ่อนโยน แต่สีหน้าจริงจัง

เจ้าสาวหน้าแดง รีบหลบสายตา หวังเพียงว่าจะได้หลับเสียที

ทันใดนั้น หวูก็เริ่มถอดเสื้อ

แวนรู้สึกประหม่า เธอยังไม่พร้อมจะปรับตัวกับสถานการณ์นี้

เมื่อเห็นหน้าท้องซิกซ์แพ็กที่สาว ๆ หลายคนใฝ่ฝันอยากสัมผัส เธอถึงกับไม่กล้ามองตรง ๆ

เมื่อกระดุมเม็ดสุดท้ายถูกปลดออก หวูจับมือแวนไว้

"พี่อยากให้เธอดูอะไรอย่างหนึ่ง ดูจบแล้วก็หลับได้อย่างสบายใจ"

แวนมองอย่างประหลาดใจ เมื่อเห็นรอยสักเล็ก ๆ บนหน้าอกของเขา

มันไม่ได้ใหญ่ จึงไม่น่าแปลกที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน

หวูค่อย ๆ อธิบาย

"พี่สักมันในวันที่เธอเสียใจที่สุด วันที่เกี๋ยนทิ้งเธอไป เพื่อน ๆ ล้อว่าผู้ชายอะไรไปสักรูปผีเสื้อบนอก แต่ไม่มีใครรู้ว่า ผีเสื้อตัวนี้คือเธอ... อยู่ในหัวใจของพี่มาตลอด

ตั้งแต่วันนั้น พี่ก็ตั้งใจว่าจะอยู่ข้าง ๆ เธอ จนกว่าเธอจะยิ้มได้อีกครั้ง และลืมความเจ็บปวดทั้งหมด"

น้ำตาของแวนไหลอาบแก้ม

เธอชอบสัญลักษณ์ของผีเสื้อมาตลอด

ตอนคบกับเกี๋ยน เธอเคยเล่าให้หวูฟังว่า หลังแต่งงาน ทั้งคู่จะไปสักรูปผีเสื้อคู่กัน เพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งความรัก

แต่สุดท้าย...

แวนโผเข้ากอดหวู ร้องไห้เหมือนเด็กคนหนึ่ง

เธอไม่เคยรู้เลยว่า เขาแอบรักเธอมานานแล้ว

เพราะความเคารพในความรู้สึกของเธอ หวูจึงเลือกเก็บความรักนั้นไว้ในใจ และคอยอยู่เคียงข้างในฐานะเพื่อน เพื่อรักษามิตรภาพอันงดงามของทั้งคู่

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว

และความสุขที่อยู่ตรงหน้า... แวนตั้งใจว่าจะรักษามันไว้ให้ดีที่สุด.