ผมชื่อ กั๋วชิ่ง อายุ 53 ปี ในสายตาของญาติและเพื่อนฝูง ผมเป็นลูกเขยที่ดี

เมื่อ 8 ปีก่อน แม่ยายของผมถูกลูกชายคนโตและภรรยาไม่พอใจ พวกเขาไม่ต้องการให้แม่อาศัยอยู่ด้วย ผมในฐานะลูกเขยจึงตัดสินใจพาแม่ยายมาอยู่ที่บ้านและดูแลท่าน

ตลอด 8 ปีที่ผ่านมา ผมดูแลแม่ยายเหมือนแม่แท้ ๆ ไม่เคยปฏิบัติกับท่านไม่ดีเลย แม่ยายเองก็ช่วยงานบ้านเสมอ ท่านมีเงินบำนาญเดือนละประมาณ 2 ล้านด่ง และมักนำเงินไปซื้อของใช้ในบ้าน เช่น น้ำปลา เกลือ น้ำมันพืช แม้ว่าผมจะไม่เคยร้องขอ

ผมตั้งใจจะดูแลท่านไปจนถึงบั้นปลายชีวิต แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ผมรู้สึกผิดหวังอย่างมาก

สาเหตุทั้งหมดเริ่มจาก เงินชดเชยเวนคืนที่ดิน

บ้านเดิมของแม่ยายอยู่ในหมู่บ้านชานเมือง ปีที่แล้ว พื้นที่ดังกล่าวถูกเวนคืนเพื่อพัฒนาโครงการ ทำให้แม่ยายได้รับเงินชดเชยรวมกว่า 3 พันล้านด่ง

หลังได้รับเงิน แม่ยายเพียงบอกว่านำไปฝากธนาคาร แต่ไม่เคยบอกว่าจะจัดสรรอย่างไร

ทั้งผมและภรรยาคิดว่า อย่างน้อยครอบครัวของเราน่าจะได้รับส่วนแบ่งบ้าง เพราะแม่อาศัยอยู่กับเรามาหลายปี

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ แม่ยายกลับยกเงินทั้งหมดให้ลูกชายคนโตและภรรยา หากพวกเขาไม่เอาไปเล่าให้คนอื่นฟัง เราก็คงไม่มีวันรู้

วันนั้น ผมถามแม่ตรง ๆ ว่า

"แม่ครับ ภรรยาผมก็เป็นลูกของแม่เหมือนกัน ทำไมถึงไม่ได้รับอะไรเลย หลายปีที่ผ่านมาแม่อยู่กับพวกเรา แล้วทำไมเงินทั้งหมดถึงให้พี่ชายคนเดียว แบบนี้ยุติธรรมหรือครับ"

แม่ตอบว่า

"พวกเธอทั้งคู่มีงานประจำ รายได้ก็ดี อีกหน่อยก็มีเงินบำนาญ แต่ลูกชายคนโตไม่มีงานมั่นคง ค่าใช้จ่ายในบ้านส่วนใหญ่ต้องพึ่งภรรยา แม่ไม่อยากให้เขาลำบาก อีกอย่าง ลูกสาวแต่งงานออกไปแล้ว เปลี่ยนทะเบียนบ้านไปอยู่บ้านสามี ไม่ใช่คนในบ้านนี้แล้ว เงินก้อนนี้จึงไม่จำเป็นต้องแบ่ง"

คำพูดเหล่านั้นทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกสาดน้ำเย็นใส่หัว

จริงอยู่ที่ชีวิตของเราดีกว่าพี่ชายของภรรยา แต่ทุกอย่างเกิดจากความขยันของเราเอง ขณะที่เขาไม่ค่อยขวนขวายในการทำงาน และไม่ควรหวังพึ่งคนอื่นตลอดไป

ก่อนหน้านี้ แม่เคยอาศัยอยู่กับลูกชายคนโต ต้องช่วยเลี้ยงวัว ปลูกผัก และนำเงินเก็บทั้งหมดให้ครอบครัวเขาใช้ เมื่อหลานโตขึ้น เขาก็ไม่ต้องการแม่อีก ทั้งยังทำให้แม่ลำบาก จนสุดท้ายไล่แม่ออกจากบ้าน

เพราะเห็นแม่น่าสงสาร ผมจึงรับท่านมาอยู่ด้วย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ค่าอาหาร เสื้อผ้า ที่พัก และค่าใช้จ่ายต่าง ๆ เราเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด แม้แม่จะใช้เงินบำนาญซื้อของใช้ในบ้านบ้าง แต่ผมก็ยังให้เงินค่าขนมทุกเดือน

ภรรยาของผมซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้แม่เป็นประจำ และทุกครั้งที่ไปเที่ยวก็พาแม่ไปด้วย

ตรงกันข้าม ลูกชายคนโตและภรรยาแทบไม่เคยมาดูแลแม่ แม้แต่ตอนเจ็บป่วย ก็มีเพียงผมกับภรรยาที่ออกทั้งแรงและเงิน

แม่เองก็มักบ่นว่า

"เลี้ยงลูกชายไปก็เท่านั้น ลูกสาวกับลูกเขยยังดูแลดีกว่า"

แต่เมื่อถึงเรื่องทรัพย์สิน แม่กลับยกทุกอย่างให้ลูกชายโดยไม่ลังเล และไม่เคยปรึกษาพวกเราเลย

ผมจึงพูดกับแม่ว่า

"ถ้าแม่คิดว่าลูกสาวแต่งงานแล้วไม่ใช่คนในบ้าน แล้วทำไมแม่ถึงอยู่กับพวกเรามาตลอด 8 ปี ในเมื่อเป็นอย่างนั้น พวกเราก็คงไม่มีหน้าที่ต้องดูแลแม่ใช่ไหม"

ภรรยาผมเองก็พูดกับแม่ว่า

"แม่ลำเอียงกับพี่มาตั้งแต่เด็ก ทุกเรื่องดี ๆ แม่คิดถึงแต่พี่ บ้านที่พี่อยู่ก็แม่เป็นคนซื้อให้ ตอนที่แม่ถูกไล่ออกจากบ้าน หนูก็ไม่เคยคิดเรื่องเก่า ๆ แต่วันนี้ ถ้าแม่เห็นหนูเป็นคนนอก งั้นแม่ก็กลับไปอยู่กับลูกชายที่แม่รักเถอะ ให้เขาเป็นคนดูแลแม่"

พูดจบ ภรรยาหันมาบอกผมว่า

"ไปช่วยแม่เก็บของ แล้วพาแม่กลับไปบ้านพี่กันเถอะ"

ผมกับภรรยาจึงช่วยกันเก็บสัมภาระ และพาแม่ไปส่งที่บ้านลูกชายคนโต

เมื่อไปถึง ทั้งคู่ยังยิ้มต้อนรับ แต่พอเห็นแม่พร้อมกระเป๋าเดินทาง สีหน้าก็เปลี่ยนทันที

ลูกชายคนโตถามว่า

"พวกเธอหมายความว่ายังไง ทำไมพาแม่มาที่นี่"

ภรรยาผมตอบสั้น ๆ ว่า

"ถึงเวลาที่พี่ต้องดูแลแม่แล้ว"

พี่สะใภ้รีบพูดว่า

"แม่อยู่กับพวกเธอก็ดีอยู่แล้ว ทำไมไม่ปรึกษาพวกเราก่อน บ้านเราก็เล็ก ไม่มีที่อยู่"

ผมจึงตอบกลับทันทีว่า

"แม่เพิ่งให้เงินชดเชยเวนคืนที่ดินตั้งเยอะ ถ้าบ้านเล็กก็ซื้อหลังใหม่สิ ในเมื่อรับเงินจากแม่ไปมากขนาดนั้น ก็อย่าหนีความรับผิดชอบ"

แต่พี่สะใภ้ยังโต้ว่า

"แม่จะแบ่งทรัพย์สินอย่างไรก็เป็นสิทธิของแม่ แต่ลูกสาวก็ยังมีหน้าที่เลี้ยงดูแม่ยามแก่"

ผมไม่อยากโต้เถียงต่อ จึงพูดในสิ่งที่ต้องพูดแล้วพาภรรยากลับ

หลังจากนั้น ลูกชายคนโตมาหาเราหลายครั้ง บอกว่าแม่อยู่บ้านเขาแล้วไม่มีความสุข และขอให้เรารับแม่กลับไป

ผมตอบเพียงว่า

"ถ้าอยากให้เรารับแม่กลับ ก็แบ่งเงินชดเชยครึ่งหนึ่งมา ถ้าไม่ได้ ก็ไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก"

แน่นอนว่าเขาไม่ยอม เพราะให้ความสำคัญกับผลประโยชน์มากที่สุด เมื่อรู้ว่าเปลี่ยนใจเราไม่ได้ เขาก็ไม่มาที่บ้านเราอีกเลย

ต่อมา เราได้ยินข่าวว่าแม่อยู่บ้านลูกชายแล้วไม่มีความสุข ถูกตำหนิและต่อว่าบ่อยครั้ง แม้จะไม่ได้ถูกทำร้ายร่างกาย แต่ก็ต้องทนกับแรงกดดันทุกวัน

แม้ผมจะรู้สึกสงสาร แต่ก็ไม่เคยคิดจะรับแม่กลับมา เพราะนี่คือผลจากการตัดสินใจของท่านเอง

สำหรับผม พ่อแม่อาจมีความรักลูกไม่เท่ากันได้ แต่ควรมีความยุติธรรมอยู่ในใจ เพราะหากลำเอียงมากเกินไป สุดท้ายความสัมพันธ์ในครอบครัวก็อาจแตกร้าว และหลายครั้งที่ลูกไม่กตัญญู ก็เป็นผลมาจากการที่พ่อแม่ปฏิบัติต่อลูกอย่างไม่เท่าเทียมเช่นกัน.