ลุงประกาศยกมรดกกว่า 40 ล้าน ให้หลานชาย ทั้งครอบครัวดีใจลึก ๆ ผ่านไป 6 ปี ในวันที่ลุงเสียชีวิต กลับพบความจริงที่ขมขื่น

เว็บไซต์ SOHA ของเวียดนาม ได้เผยเรื่องราวของชายคนหนึ่ง ซึ่งลุงของเขาประกาศว่าได้เตรียมทำพินัยกรรมจะยกทรัพย์สินทั้งหมดให้หลานชาย มูลค่ากว่า 3 หมื่นล้านดอง (ประมาณ 40 ล้านบาท) หลังจากที่ลุงเสียชีวิต กระทั่งในวันที่ลุงจากไป ทั้งครอบครัวเพิ่งจะได้รู้ความจริงที่ทำเอาหัวร้อน

ผู้เป็นหลานชาย เล่าว่า ลุงของเขาเป็นชายที่ไม่มีภรรยาและลูกตลอดชีวิต ใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลและสนุกสนาน ก่อนหน้านี้ เมื่อเขายังแข็งแรง สามารถทำอะไรก็ได้ แต่เมื่อสุขภาพของลุงเริ่มแย่ ต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อยครั้ง ลุงจึงเริ่มตระหนักถึงความสำคัญของการมีคนอยู่ข้างเคียง

เขาจำได้ว่าช่วงนั้น ลุงมักโทรหาพ่อในตอนกลางคืน ร้องไห้และบ่นเรื่องความเหงาและความโดดเดี่ยว ทุกครั้งที่ลุงระบายความในใจ พ่อก็คอยปลอบโยน และหาทางพาครอบครัวไปเยี่ยมลุง ซื้อของเล็กน้อยให้ลุง เพื่อเป็นกำลังใจ

อาจเป็นเพราะความจริงใจของพ่อที่ทำให้ลุงรู้สึกดีขึ้น วันหนึ่งลุงเรียกครอบครัวเขามาแล้วประกาศว่า "วันหนึ่งลุงก็ต้องจากไป ทรัพย์สินของลุงยังอยู่ มันทำให้ลุงคิดถึงความสำคัญของคนในครอบครัว มันคือคนที่ลุงรักจริงๆ ลูกๆ คือครอบครัวของลุง ลุงมีเงินออมและบ้านนี้รวมแล้วมากกว่า 3 หมื่นล้านดอง (ประมาณ 40 ล้านบาท) หลังจากลุงจากไป ทั้งหมดนี้จะให้หลานชาย"

ตอนนั้นเขาตกใจ พ่อแม่ก็รู้สึกประหลาดใจไม่เชื่อหูตัวเอง สักพักพ่อก็ถามว่า "พี่พูดอะไรอยู่?" ลุงปัดมือแล้วไอเบาๆ ก่อนจะยืนยันว่า "พินัยกรรมลุงทำเสร็จแล้ว เก็บไว้ในตู้ ทุกคนเอาไปเถอะ เมื่อถึงตอนนั้นก็ตามพินัยกรรมได้เลย"

ทั้งหมดรับพินัยกรรมมา ซึ่งก็เป็นไปตามที่ลุงบอก หลังจากลุงจากไป ทรัพย์สินทั้งหมดจะตกเป็นของเขา เมื่อเปิดดูพินัยกรรม พ่อของเขาก็น้ำตาไหล "ไม่คิดว่าเขาจะคิดถึงเราแบบนี้มาก่อน ก่อนหน้านี้ผมยังพูดไม่ดีเกี่ยวกับเขาอยู่เลย" แม่ก็ถอนหายใจ "จริงๆ ค่ะ ตั้งแต่นี้ไปเราควรดีกับเขามากขึ้น"

จากวันนั้นเป็นต้นมา พ่อแม่ของเขาก็ดีต่อกับลุงมากขึ้น มักซื้อของขวัญให้ และในวันหยุดก็จะชวนลุงมาร่วมทานอาหาร เขาเองก็ทำดีต่อกับลุงเช่นกัน เพราะลุงมีน้ำใจให้กับครอบครัวของเขา

ซึ่งหลังจากนั้นก็ไม่รู้ใครเป็นคนบอกข่าว เมื่อญาติ ๆ ทุกคน และเพื่อนรู้ว่าลุงจะทิ้งทรัพย์สินทั้งหมดให้เขา แทบจะทันทีที่ข่าวนี้แพร่กระจาย ก็มีคนโทรหาครอบครัวเขา บอกว่าโชคดีจัง และเมื่อพบกันตามท้องถนน พวกเขาก็ถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ ราวกับว่ามันเป็นเรื่องใหญ่โต

ลุงไม่พูดอะไร แต่พ่อกลับรู้สึกอึดอัดใจ ก่อนหน้านี้พ่อดีต่อกับลุงจากความรักของพี่น้อง แต่ตอนนี้เมื่อรู้ว่าลุงจะมอบทรัพย์สมบัติมหาศาลให้เขา ความใส่ใจของครอบครัวเราต่อเขากลับดูเหมือนมีเป้าหมาย ทำให้เราดูเหมือนกำลังคอยหวังอะไรจากลุง

พ่อทนคำพูดที่เกิดขึ้นไม่ได้ จึงเริ่มไม่ใส่ใจลุงมากนัก แต่ยังโทรถามไถ่ และบางครั้งก็มอบของขวัญให้ลุง

ด้วยการดูแลของครอบครัว สุขภาพของลุงก็เริ่มดีขึ้นมาก และเขาก็กลับไปทำกิจกรรมที่เขาชอบอีกครั้ง ขณะที่พ่อทำงานหนักเพื่อหาเงินให้เขาเพื่อแต่งงาน ลุงกลับใช้เวลาไปกับการท่องเที่ยว ช้อปปิ้ง และเพลิดเพลินกับชีวิต

การใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยของลุงทำให้แม่ไม่พอใจ เธอคิดว่าลุงได้สัญญาไว้ว่าจะทิ้งทรัพย์สินให้เขา แต่กลับใช้จ่ายอย่างไม่รู้คุณค่าก็เกินไป พ่อได้ยินก็เลยตำหนิแม่ว่า "นั่นคือเงินของเขา เขาจะใช้จ่ายยังไงก็เป็นสิทธิ์ของเขา อย่าพูดมั่วๆ" พ่อแม่จึงมีปากเสียงกันใหญ่โต แต่สุดท้ายก็จบไป ตอนนั้นเขาไม่คิดอะไรมาก ไม่แคร์เกี่ยวกับทรัพย์สมบัติของลุง แต่รู้สึกดีใจที่ลุงได้ค้นพบความสุขในการใช้ชีวิตเหมือนเดิม

ตอนจบที่ไม่คาดคิด

หลายปีต่อมา ครอบครัวของเขาสามารถซื้อบ้านและรถได้สำเร็จ เขาก็แต่งงาน ลุงยังคงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ถึงแม้บางครั้งสุขภาพจะมีปัญหา แต่โดยรวมแล้วลุงมีความสุขมาก ส่วนเรื่องการใช้จ่ายฟุ่มเฟือยของลุง แม่ไม่สนใจอีกต่อไป เพราะเวลาผ่านไปหลายปี ไม่มีใครรู้ว่าลุงยังเก็บคำมั่นว่าจะมอบทรัพย์สินให้เขาหรือไม่

ตั้งแต่ลุงทำพินัยกรรมมาจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมา 6 ปี ลูกชายของเขาเริ่มเข้าโรงเรียนอนุบาลแล้ว ลุงยังใช้ชีวิตอย่างสบายๆ แต่ในช่วงนี้ ลุงกลับเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมอย่างกะทันหัน ลุงไม่กินดื่มอย่างเต็มที่เหมือนก่อน ไม่ออกไปเที่ยวหรือช้อปปิ้งอีก แต่กลับอยู่บ้านเงียบๆ

การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ครอบครัวของเขารู้สึกแปลกใจมาก หลังจากนั้นพ่อจึงไปสอบถามลุงว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า ลุงยิ้มแล้วตอบว่า "อ้าว ก็มีพินัยกรรมแล้วนี่นา ทุกอย่างหลังจากนี้จะเป็นของหลานชาย ลุงไม่สามารถใช้จ่ายฟุ่มเฟือยได้อีก ต้องประหยัดเพื่อหลาน" เมื่อได้ยินเช่นนี้ พ่อรู้สึกซาบซึ้งใจมาก กลับถึงบ้าน เขาจึงนำผ้าห่มใหม่ไปให้ลุง พร้อมบอกว่าไม่ควรให้ลุงต้องอยู่ในสภาพขาดแคลน

ครอบครัวของเขาก็หันมาใส่ใจและดูแลลุงอย่างเดิม และยังเอาใจใส่มากขึ้น เพราะลุงเองก็ไม่ลังเลที่จะใช้เงินเพื่อประหยัดให้เขา หากเรายังไม่ดีต่อลุง ก็จะรู้สึกผิด ไม่ใช่แค่พ่อแม่ แม้แต่เขาก็ไปเยี่ยมลุงบ่อยๆ ทุกครั้งที่ไปก็ให้เงินลุง เพื่อให้ลุงใช้จ่ายอย่างสบายใจ

อย่างไรก็ตาม อายุที่มากขึ้นและสุขภาพที่ไม่ดีจากการใช้ชีวิตที่เคยฟุ่มเฟือย ทำให้สุขภาพของลุงยิ่งแย่ลง จนถึงจุดที่ลุงไม่สามารถลงจากเตียงได้ พ่อจึงตัดสินใจพาลุงมาอยู่ที่บ้านเพื่อดูแล

ในช่วงเวลาที่อยู่ที่บ้านของเขา ลุงไม่ต้องเผชิญกับความขัดสนอะไร หลังจากนั้นเมื่ออาการของลุงหนักขึ้น จึงพาลุงไปโรงพยาบาล น่าเสียดายที่อาการของลุงหนักเกินไป การรักษาทั้งหมดกลายเป็นเรื่องไร้ความหวัง ภายในไม่ถึง 2 สัปดาห์ ลุงก็เสียชีวิต

หลังจากจัดการงานศพให้ลุงเสร็จเรียบร้อย ครอบครัวของเขาไปที่บ้านลุงแล้วพบกับบัตร ATM 1 ใบ ผลการตรวจสอบยอดเงินทำให้ทั้งบ้านถึงกับอึ้ง เพราะมีเงินอยู่แค่ 280,000 ดองเท่านั้น (ประมาณ 365 บาท) ทั้งหมดต่างตกใจคิดว่าอาจจะเช็กบัตรผิด แต่เมื่อค้นทั่วทั้งบ้าน กลับเจอแค่เหรียญเล็กน้อย ไม่มีของมีค่าอะไรอีกแล้ว

ครอบครัวจึงตั้งใจจะขายบ้านของลุงเพื่อหาเงิน แต่เมื่อสอบถามกลับพบว่าบ้านถูกจำนองเพื่อกู้เงินมานานแล้ว พินัยกรรมที่ลุงมอบให้เมื่อปีนั้น กลายเป็นแค่กระดาษไร้ค่า พ่อของเขาถึงทรุดนั่งลงกับพื้น และพูดว่า "พี่ครับ แม้ว่าเราจะเป็นญาติกัน แต่ทำไมพี่ถึงหลอกเราได้แบบนี้?"

ตอนแรกเขาคิดว่าลุงทำพินัยกรรมเพื่อมอบทรัพย์สินทั้งหมดให้เขาด้วยความหวังดี แต่แท้จริงแล้ว นั่นเป็นแค่กลยุทธ์ "สู้มือเปล่า" ของลุง ใช้คำพูดเล็กน้อยเพื่อแลกกับความใส่ใจและการดูแลจากครอบครัวเขามาหลายปี การสูญเสียเงินไม่ใช่เรื่องที่ครอบครัวเขารู้สึกเสียดาย แต่สิ่งที่ทำให้ปวดใจที่สุดคือการถูกคนในครอบครัวหลอกลวง แม้ในช่วงสุดท้ายของชีวิต ลุงยังคงตั้งกับดักให้ด้วยการแสดงออกที่เจ็บปวด