มื้ออาหารที่ไม่มีใครนั่งกิน

เย็นวันหนึ่งในเดือนกุมภาพันธ์ คุณนิดา ชาวจังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย กลับถึงบ้านหลังเลิกงานดึก ก็ได้กลิ่นหมูพะโล้หอมอบอวลไปทั่วบ้าน

บนโต๊ะอาหารมีอาหารสี่อย่างถูกปิดไว้ด้วยชามสีขาวอย่างเรียบร้อย ยังอุ่นอยู่เหมือนเพิ่งทำเสร็จ

ใต้ชามมีข้อความเขียนด้วยลายมือว่า

"นิดา อาหารยังอุ่นอยู่ อย่าลืมกินนะ — พ่อ"

นี่ไม่ใช่ครั้งแรก

เกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ภาพแบบนี้เกิดขึ้นทุกวัน ทั้งที่เธอบอกพ่อสามีแล้วว่า สามี คุณเอกชัย เดินทางไปทำงานต่างจังหวัดหลายสัปดาห์ ส่วนเธอต้องทำงานล่วงเวลาจนกลับบ้านค่ำเป็นประจำ

พ่อสามียิ้มแล้วตอบเพียงว่า

"พ่อผ่านมาทางนี้พอดี"

แต่นิดารู้ดีว่า จากบ้านของพ่อมาถึงบ้านเธอต้องต่อรถหลายต่อ ใช้เวลากว่าชั่วโมงครึ่ง

ช่วงนั้น ชีวิตคู่ของเธอก็เงียบเหงาไม่ต่างจากอากาศปลายฤดูหนาว

ความสงสัยเริ่มขึ้น เมื่อเธอพบต่างหูมุกข้างหนึ่งอยู่ในห้องนอน ซึ่งไม่ใช่ของเธอ

เธอเริ่มคิดว่าสามีอาจพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในบ้าน

แต่สิ่งที่ทำให้เธอสงสัยยิ่งกว่า คือพ่อสามียังคงมาทำอาหารทุกวัน ราวกับไม่เห็นสิ่งผิดปกติ

เธออดคิดไม่ได้ว่า

หรือพ่อกำลังช่วยลูกชายปกปิดบางอย่าง

หลังจากลังเลอยู่หลายวัน นิดาจึงติดตั้งกล้องวงจรปิดขนาดเล็กไว้บนชั้นหนังสือในห้องรับแขก

ความจริงที่กล้องบันทึกไว้

บ่ายวันถัดมา นิดาเปิดดูภาพจากกล้อง

พ่อสามีเดินเข้าบ้านเหมือนทุกวัน แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้เข้าครัวทันที

เขาหยุดอยู่หน้าประตู ตรวจดูรองเท้า มองออกไปนอกหน้าต่าง และเงยหน้าดูนาฬิกาบนผนังเป็นระยะ

เหมือนกำลังรอเวลาอะไรบางอย่าง

ตลอดเกือบหนึ่งชั่วโมง เขาจดบันทึกลงในสมุดเล่มเล็กอย่างละเอียด ก่อนจะหยิบเอกสารเกี่ยวกับทรัพย์สินขึ้นมาดู ซึ่งมีลายเซ็นของลูกชายอยู่ด้วย

จากนั้น นิดาได้ยินเขาพูดเบา ๆ ว่า

"ลูกคนนี้ ทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง"

ในวินาทีนั้น เธอจึงเข้าใจว่า พ่อสามีไม่ได้ช่วยปิดบังความผิดของลูกชาย แต่กำลังรวบรวมหลักฐานบางอย่างเพื่อปกป้องเธอ

ตกเย็น เอกชัยกลับมาพร้อมหญิงสาวคนหนึ่ง ทั้งสองพูดคุยกันเรื่องเอกสารและทรัพย์สิน

เอกชัยชะงักทันทีเมื่อเห็นพ่อ

"พ่อ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

พ่อสามียกจานหมูพะโล้ออกจากครัว แล้วพูดเรียบ ๆ

"มากินข้าวก่อน"

เอกชัยเริ่มไม่พอใจ

"พ่อกลับบ้านไปเถอะ ผมมีธุระ"

พ่อสามีวางจานลงบนโต๊ะ ก่อนหันไปพูดกับหญิงสาวว่า

"บ้านหลังนี้มีเจ้าของอยู่แล้ว"

เอกชัยเดินเข้ามาโต้เถียง แต่พ่อสามีหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาอ่านทีละหน้า

"วันที่ 8 กุมภาพันธ์ พาลูกสาวคนนี้มาที่บ้าน"

"วันที่ 11 กุมภาพันธ์ นำเอกสารออกจากบ้าน"

"วันนี้ เตรียมจัดการเรื่องเอกสารอีกใช่ไหม"

สีหน้าของเอกชัยเปลี่ยนไปทันที เขาพยายามแย่งสมุดบันทึก ระหว่างนั้นเกิดการยื้อกันจนพ่อสามีล้มกระแทกมุมโต๊ะ

ก่อนหมดแรง เขาตะโกนไปทางชั้นหนังสือ

"หลักฐานอยู่ในก้อนสบู่ นิดา แจ้งตำรวจได้เลย"

เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าลูกสะใภ้ติดกล้องไว้

มื้ออาหารที่ไม่ได้ทำไว้เพื่อกิน

เมื่อคุณนิดากลับถึงบ้าน ห้องทั้งห้องอยู่ในสภาพรกรุงรัง

สามีพร้อมหญิงสาวได้ออกไปแล้ว

พ่อสามีนั่งอยู่กับพื้น มีเลือดไหลที่หน้าผาก แต่ยังถือก้อนสบู่ที่ซ่อนแฟลชไดรฟ์ไว้ด้านในแน่น

เขาเล่าว่า ลูกชายพยายามจัดการเรื่องทรัพย์สิน และเขาแกล้งทำเป็นคนแก่ที่แวะมาทำอาหารทุกวัน เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าบ้านหลังนี้ยังมีคนคอยดูแลอยู่เสมอ

อาหารที่ทำทุกวัน ไม่ได้มีไว้เพื่อรอใครกลับมากิน

แต่เป็นวิธีเงียบ ๆ ที่เขาใช้ปกป้องลูกสะใภ้

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หลักฐานทั้งหมดถูกส่งให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

เอกชัยนั่งก้มหน้าอยู่ในห้องสอบสวน ขณะที่พ่อสามีนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในชุดทำงานตัวเดิม

ก่อนเดินออกจากห้อง เขาพูดเพียงสองประโยค

"พ่อสอนลูกชายได้ไม่ดีพอ"

ก่อนหันไปบอกลูกสะใภ้ว่า

"จากนี้ไป พ่อขอมีลูกสาวเพิ่มอีกหนึ่งคน"

หนึ่งปีต่อมา คุณนิดารับพ่อสามีมาอยู่ด้วยกัน

แม้ความทรงจำของเขาจะเริ่มเลือนรางลง แต่ทุกเย็น เขายังคงเข้าครัว จัดอาหารสี่อย่างวางบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบเหมือนเดิม

นิดาเพิ่งเข้าใจว่า บางคนแม้ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน แต่กลับเป็นคนที่คอยปกป้องและมอบความอบอุ่นให้เราได้มากที่สุดในชีวิต