มะลิเป็นสะใภ้คนโตของครอบครัวคุณป้าสมศรี ตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานกับก้อง แม่สามีก็บอกกับเธอว่า

"บ้านเราเป็นตระกูลใหญ่ แล้วลูกก็เป็นสะใภ้คนโต ต้องรู้จักวางตัวและดูแลหน้าตาของครอบครัว งานทำบุญอุทิศส่วนกุศลหรือรวมญาติก็มีปีละไม่กี่ครั้ง ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน ก็อย่าให้พ่อแม่เสียหน้า"

มะลิกับก้องทำงานและใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ แต่ทุกครั้งที่บ้านสามีมีงานทำบุญ งานรวมญาติ หรือพิธีสำคัญ เธอไม่เคยได้รับอนุญาตให้ขาด แม้หลายครั้งจะต้องลางานเพื่อเดินทางกลับต่างจังหวัดก็ตาม

ขณะนั้นมะลิกำลังตั้งครรภ์ได้ 6 เดือน แม้ช่วงแพ้ท้องจะเหนื่อยและอ่อนเพลีย เธอก็ยังต้องเดินทางไกลเกือบ 100 กิโลเมตรกลับบ้านสามีอยู่เสมอ ก้องสงสารภรรยาและบอกว่าไม่จำเป็นต้องกลับก็ได้ แต่แม่ของเขากลับโทรมาตามให้เธอไปทุกครั้ง

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา เป็นวันทำบุญครบรอบการจากไปของคุณย่าของก้อง ตั้งแต่ต้นสัปดาห์ แม่ของเขาก็โทรมาย้ำให้ทั้งสองรีบจัดเวลาเดินทางกลับบ้าน

ก้องพยายามพูดแทนภรรยา แต่ไม่เป็นผล แม่พูดเสียงดังผ่านโทรศัพท์ว่า

"ท้อง ไม่ได้ป่วยจนลุกไม่ไหว สมัยก่อนคนแก่ยังทำไร่ทำนาจนใกล้คลอดกันทั้งนั้น แม่ยังเจ็บท้องคลอดลูกตอนกำลังไปเก็บมันสำปะหลังเลย ยิ่งขยับตัวทำงานก็ยิ่งคลอดง่าย อย่าเอาแต่นั่งเฉย ๆ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มะลิจึงรีบตอบตกลง เพราะไม่อยากให้แม่ลูกมีปัญหากันเพราะตัวเอง

พอถึงบ้าน เธอแทบไม่มีเวลาพัก ต้องรีบเข้าครัวช่วยเตรียมอาหารสำหรับงานทำบุญ จนเกือบสองทุ่ม ญาติฝั่งอาของก้องสองคนจึงเข้ามาช่วย แต่ทั้งคู่บอกว่าต้องดูแลลูกเล็ก จึงช่วยเพียงเล็กน้อย

สุดท้ายมะลิต้องเป็นคนทำอาหารสำหรับโต๊ะเลี้ยงนับสิบโต๊ะเพียงลำพัง เหงื่อท่วมตัว แต่ทั้งญาติและพ่อแม่สามีกลับเหมือนไม่มีใครสังเกตเห็น

เที่ยงวัน อาหารจึงเสร็จ ญาติทุกคนมาพร้อมหน้า มะลินั่งลงกินข้าวอย่างเหนื่อยล้า แต่กินได้เพียงไม่กี่คำเพราะหมดแรง

เธออยากขึ้นไปพัก แต่ทุกคนยังนั่งรับประทานและพูดคุยกันอย่างออกรส

เมื่อถึงเวลาจัดเก็บ ทุกคนต่างแยกย้าย เหลือเพียงมะลิคนเดียว แม่สามีชี้ไปที่กองจานชามและถาดอาหารจำนวนมากที่กองอยู่ข้างก๊อกน้ำ แล้วบอกให้เธอสวมหมวกออกไปล้าง

ตอนนั้นมะลิเหนื่อยจนแทบร้องไห้ แต่ต่อหน้าญาติผู้ใหญ่ของสามี เธอทำได้เพียงอดทน ก้มหน้าล้างจานอยู่กลางแดดร้อนเพียงลำพัง

แต่ระหว่างที่เธอกำลังล้างจาน ก้องเดินมาเห็นเข้า เขารีบตรงเข้าไป ดึงภรรยาเข้ามาในบ้าน พาไปนั่งหน้าพัดลมให้พัก

ทุกคนหันมามองทันที

ก้องยืนขึ้นแล้วพูดอย่างหนักแน่นว่า

"ทุกคนปฏิบัติกับภรรยาผมแบบนี้ไม่ถูกครับ เธอใกล้คลอดแล้ว เดินก็ลำบาก แต่ยังต้องทำอาหารทั้งงาน พอเสร็จก็กินแทบไม่ได้ แล้วยังต้องมาล้างจานทั้งหมดคนเดียวอีก"

"น้องเมย์กับน้องฝน ลูกก็โตพอช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว น่าจะเข้ามาช่วยพี่สะใภ้บ้าง เมื่อก่อนตอนพวกเธอยังเด็ก พี่มะลิก็คอยช่วยทุกอย่าง ตอนนี้ต่างก็มีครอบครัวแล้ว ก็ควรช่วยงานบ้าง ที่บ้านสามีของตัวเองไม่ต้องทำงานบ้านเลยหรือครับ"

จากนั้นเขาหันไปหาแม่

"ส่วนแม่ครับ การที่ภรรยาผมเป็นสะใภ้คนโต ไม่ได้แปลว่าทุกอย่างต้องตกอยู่ที่เธอ หลายปีที่ผ่านมา เธอพิสูจน์ตัวเองมากพอแล้วว่าเป็นคนขยันและรับผิดชอบ แม่จะให้เธอเหนื่อยไปถึงเมื่อไหร่ ตอนนี้เธอกำลังอุ้มหลานของแม่นะครับ"

"ถ้าวันหนึ่งน้องแนนแต่งงาน แล้วต้องถูกใช้งานหนักแบบนี้ แม่จะไม่สงสารหรือครับ"

"วันนี้ผมก็ขอพูดต่อหน้าทุกคนเลยว่า ภรรยาผมใกล้คลอดแล้ว คงดูแลงานของตระกูลได้ไม่เหมือนเดิม หวังว่าทุกคนจะเข้าใจ และครั้งหน้าผมคงไม่พาเธอกลับมาทำงานหนักแบบนี้อีก"

พูดจบ ก้องก็หยิบหมวกแล้วเดินออกไปล้างจานแทนภรรยา

ทุกคนเงียบไปพักใหญ่ ก่อนที่ลุงผู้สูงอายุที่สุดของตระกูลจะพูดขึ้นว่า

"ก้องพูดถูก มะลิท้องโตขนาดนี้แล้ว ก็ควรให้พักได้แล้ว พวกหลาน ๆ ออกไปช่วยพี่สะใภ้กัน ส่วนสมศรีก็อย่าเข้มงวดกับลูกสะใภ้มากนัก เด็กคนนี้ทั้งขยัน ทั้งมีน้ำใจ บ้านนี้โชคดีแล้ว"

"แล้วพวกเราจะยืนดูกันอีกทำไม ออกไปช่วยกันสิ"

เพราะครอบครัวนี้ ผู้ชายไม่เคยล้างจานมาก่อน พอเห็นก้องลงมือเอง บรรดาป้า น้า และญาติผู้หญิงต่างก็รีบเดินออกไปช่วย ส่วนลูกพี่ลูกน้องก็เข้ามาช่วยกันคนละไม้ละมือ

เมื่อได้ยินสามีพูดปกป้องเธอต่อหน้าทุกคน มะลิก็น้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้ง

เธอรู้สึกโชคดีที่มีสามีคอยเข้าใจและยืนเคียงข้าง

หลังจากวันนั้น แม่สามีก็ไม่เข้มงวดกับมะลิเหมือนเดิมอีก และไม่ได้บังคับให้เธอต้องกลับมาร่วมทุกงานของตระกูลเสมอไป