เพื่อนรุ่นเดียวกับฉันแต่งงานและมีครอบครัวกันเกือบหมดแล้ว แต่ฉันกลับใช้เวลาส่วนใหญ่กับการเรียนและการทำงาน กว่าจะเริ่มมีความรักจริงจังก็อายุไม่น้อย พ่อกับแม่ไม่เคยเร่งรัด แค่พูดอยู่เสมอว่า ขอเพียงลูกมีความสุข พวกท่านก็พร้อมสนับสนุนทุกการตัดสินใจ

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงมั่นใจว่า วันที่พาแฟนกลับบ้าน ทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี

แฟนของฉันอายุมากกว่าฉันถึง 20 ปี เขาเป็นผู้บริหารของบริษัทต่างชาติ ทุ่มเทให้กับการทำงานมาตลอดจนไม่เคยแต่งงาน เรารู้จักกันจากการประสานงานระหว่างสองบริษัท จากเรื่องงานค่อย ๆ กลายเป็นความผูกพัน

แม้จะมีช่องว่างเรื่องอายุ แต่เวลาที่อยู่กับเขา ฉันรู้สึกอบอุ่น ได้รับการดูแล และมั่นใจว่าเขาคือคนที่อยากใช้ชีวิตด้วย

เมื่อเราตัดสินใจแต่งงาน ฉันจึงชวนเขาไปพบพ่อแม่

เช้าวันอาทิตย์ ฉันเตรียมอาหาร ผลไม้ และของฝากอย่างตั้งใจ ระหว่างทางยังแอบตื่นเต้น แต่ก็เชื่อว่าพ่อแม่จะยินดี เพราะในที่สุดลูกสาวที่เคยครองโสดมานานก็มีคนรักเสียที

ทันทีที่เราเดินเข้าไปในบ้าน ฉันยิ้มแล้วพูดว่า

"แม่คะ นี่แฟนของหนูค่ะ"

แม่มองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ที่บ้านเราลำบากเรื่องเงินหรือ ลูกถึงต้องเลือกผู้ชายที่อายุมากกว่าตั้งยี่สิบปี"

เพียงประโยคนั้น ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบ น้ำตาเอ่อขึ้นทันที

แฟนของฉันยืนนิ่ง สีหน้าตกใจ ไม่รู้จะตอบอย่างไร

ฉันรีบอธิบายว่า

"หนูรักเขาจริง ๆ ค่ะ อายุไม่ใช่สิ่งสำคัญ เขาเป็นคนดี ดูแลหนูมาตลอด"

แต่แม่กลับส่ายหน้า ก่อนจะเดินออกจากบ้านโดยไม่พูดอะไรต่อ

พ่อยังคงนั่งต้อนรับแฟนของฉันอย่างสุภาพ ทั้งสองพูดคุยกันระหว่างรับประทานอาหาร แต่เมื่อถึงช่วงท้าย พ่อก็พูดตรง ๆ

"ผมไม่ได้มองว่าคุณเป็นคนไม่ดี แต่ผมรับไม่ได้ที่ลูกเขยจะอายุไล่เลี่ยกับผม เราคงใช้ชีวิตเป็นครอบครัวเดียวกันได้ยาก"

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงทันที

หลังกลับออกจากบ้าน แฟนของฉันถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูดว่า

"ถ้าความสัมพันธ์นี้ทำให้เธอต้องลำบากใจ เราอาจควรหยุดไว้แค่นี้"

ฉันรีบส่ายหน้า

"ไม่...ฉันไม่อยากเสียคุณไป"

แต่เขาเพียงยิ้มบาง ๆ แล้วบอกว่า

"ฉันไม่อยากให้เธอต้องเลือกระหว่างคนที่รักกับครอบครัว"

คืนนั้น ฉันร้องไห้ทั้งคืน พยายามถามพ่อกับแม่ว่าทำไมถึงปฏิเสธคนที่ยังไม่ทันได้รู้จัก

แม่ตอบเพียงสั้น ๆ

"พ่อกับแม่ไม่ได้เกลียดเขา แต่กลัวว่าวันหนึ่งลูกจะต้องเสียใจ"

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันกับแฟนยังคงติดต่อกัน แต่ไม่มีใครกล้าพูดถึงเรื่องแต่งงานอีก เขาดูซูบผอมลง ส่วนฉันก็เอาแต่คิดวนซ้ำว่า

ความรักที่จริงใจ...จะเพียงพอไหม หากคนในครอบครัวไม่อาจยอมรับเพราะเรื่องอายุ

จนถึงวันนี้ ฉันก็ยังไม่รู้ว่า ควรเดินหน้าตามเสียงหัวใจ หรือยอมถอยเพื่อไม่ให้พ่อแม่ต้องเป็นทุกข์