ย้อนเหตุการณ์ เจมส์ เรืองศักดิ์ หนึ่งในผู้รอดชีวิตเครื่องบินตกสุราษฎร์ธานีปาฏิหาริย์ แต่ต้องอยู่กับความทรมานเป็นสิบปี ขณะมีผู้สูญเสียชีวิตครั้งนั้นนับร้อย เมื่อวันศุกร์ที่11ธ.ค.2541

ประเทศไทยเคยพบเจอโศกนาฏกรรมใหญ่เครื่องบินตก เมื่อวันศุกร์ที่ 11 ธันวาคม 2541 (1998) กับเหตุการณ์เครื่องบินแอร์บัส เอ 310-300 ของสายการบินไทย บินจากกรุงเทพฯ ไปยังสุราษฎร์ธานี

อ่านข่าว – ขนลุก เจมส์ เรืองศักดิ์ โพสต์ถึง1ผู้รอดชีวิตเครื่องบินตกที่อินเดีย ที่นั่งหมายเลขเดียวกับตัวเอง
โดยเครื่องบินเสียหลักกระแทกหอบังคับการบางส่วน สูญเสียการทรงตัว พุ่งตกลงในป่ายาง เหตุการณ์ครั้งนี้มีผู้เสียชีวิตถึง 101 คน ได้รับบาดเจ็บ 45 คน

หนึ่งในผู้บาดเจ็บจากเหตุการณ์ดังกล่าว คือ นักร้องนักแสดงหนุ่ม เจมส์ เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์ เจ้าตัวเคยเล่าถึงเหตุการณ์นั้นว่า

ตอนนั้นมีพายุ “จิว” รวมถึงความไม่สมบูรณ์ของรันเวย์ ทำให้นักบินพยายามเชิดหัวขึ้น ทำให้เกิดแรงต้าน หางของเครื่องกระแทกกับพื้น และปีกไปกระแทกกับหอบังคับการบิน แล้วตัวเครื่องไถลไปตกที่ห่างจากสนามบินประมาณ 2 กิโลเมตร เป็นป่าที่มีน้ำทำให้มีผู้รอดชีวิตบ้าง

เครื่องมีการบินวนอยู่ 2 รอบ ทุกคนก็ยังไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไร พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินก็ปกติ แต่พอบินวนรอบ 2 ก็มีเสียงคนร้อง มีเสียงโทรศัพท์ แต่พอเริ่มไถลก็มีเสียงกรี๊ด เสียงโหยหวนเหมือนกับเสียงเด็ก

ในแง่ความเชื่อ เจมส์ เชื่อว่ามีสิ่งที่มาช่วย ด้วยความเคารพและบูชาพระพิฆเณศ เป็นสิ่งที่ตอบไม่ได้ว่าบังเอิญหรืออะไร ตอนมีคนมาช่วยชีวิตตอนนั้นเหมือนเราจะไปแล้ว แต่มีคนมาเรียก ให้ตื่น เราเลยลืมตา



เจมส์ บอกด้วยว่า 10 ปีแรก อยู่ด้วยความทรมานทุกครั้งที่มีเหตุต้องขึ้นเครื่องบิน เหงื่อจะออกเต็ม 2 ฝ่ามือ หัวใจจะเต้นไม่เป็นปกติ การหายใจก็ไม่สะดวกสบาย ทั้งๆที่อากาศในเครื่องบินสะดวกสบาย เวลาขึ้นเครื่องบิน ตลอดเวลาบนเครื่อง จะไม่คุยกับใครเลย หน้าต้องจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ห้ามใครมาปิดหน้าต่าง และต้องนั่งติดหน้าต่างเสมอ จ้องมองตลอดทั้งชั่วโมงที่ต้องบิน

ถ้าเกิดฟ้าฝนระหว่างที่เครื่องบินอยู่ นั่นคือนรก ผมจะอยู่ไม่สุข มันจะรู้สึกเเย่มากๆ เกินจะบรรยายออกมาเป็นตัวหนังสือ เพราะภาพเดิม เสียงเดิมๆ กลิ่นเดิมๆ หรือเเม้แต่รสชาติเดิมของน้ำในบึงที่เกิดเหตุคืนนั้น มันจะกลับมาหมด หลายครั้งที่ผมอยากร้องไห้ออกมาดังๆบนเครื่องบิน แต่ก็ต้องอดทน

โดยมี ครูก้อย ภรรยาที่อยู่เคียงข้างและให้กำลังใจ คอยบีบมือ ปลอบใจ โอบกอด เวลาที่มีอาการ จนถึงวันนี้ที่คิดว่าผมหายเป็นคนเกือบปกติ ผมคิดว่าน่าจะ 97-98% แล้วนะ อีก 2% มันจะมีอาการเมื่อเครื่องลดระดับอย่างรวดรวดเเละเป็นเวลานานเกิน 10วิ และขออุทิศส่วนกุศลและรำลึกถึง 101 ชีวิต ที่กลับไปไม่ถึงบ้านในวันนั้นด้วย