พ่ออดทนเลี้ยงฉันเพียงลำพังมาหลายปี หลังจากแม่ทอดทิ้งครอบครัวไปถึง 5 ปี วันหนึ่งแม่กลับมาและเริ่มค้าขายอยู่ที่ตลาดใกล้บ้าน

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พ่อกับแม่มองหน้ากันราวกับเป็นศัตรู พ่อไม่ต้องการให้ฉันติดต่อหรือไปหาแม่ และสั่งห้ามฉันไปมาหาสู่กับแม่อีก

แต่สำหรับฉัน ฉันยังคิดถึงแม่อยู่เสมอ

บางครั้งฉันจึงแอบออกจากโรงเรียนเพื่อไปหาแม่ที่ตลาด ฉันชอบช่วงเวลาตอนเที่ยงที่สุด เพราะแม่มักจะพาฉันขึ้นไปนอนบนเปลญวนเล็ก ๆ ข้างแผงขายของ แล้วกอดฉันจนหลับ

แม่มักซื้อขนมและของกินเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ฉัน แต่ไม่กล้าซื้อเสื้อผ้าให้ เพราะรู้ว่าถ้าพ่อรู้เรื่อง พ่ออาจฉีกเสื้อผ้าเหล่านั้นทิ้งทันที

ตอนนั้นฉันยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจว่าเหตุใดพ่อกับแม่ถึงเกลียดชังกันมากขนาดนั้น

ฉันยังคงผูกพันกับแม่เสมอ

เมื่อฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ทุกเดือนแม่ก็ยังคอยส่งเงินมาให้ฉันใช้เป็นค่าอาหารและค่าเล่าเรียน

หลายครั้ง ฉันได้แต่คิดอยู่ในใจว่า หากพ่อกับแม่กลับมาอยู่ด้วยกันได้อีกครั้งก็คงดี

ฉันเพียงอยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์เหมือนคนอื่น ๆ

จนกระทั่งวันที่ฉันกำลังเตรียมงานแต่งงาน

ครอบครัวของฝ่ายชายเดินทางมาที่บ้านเพื่อพูดคุยเรื่องงานแต่งงานและทำความรู้จักกับครอบครัวของฉัน

ฉันจึงแอบเชิญแม่มาที่บ้านโดยไม่บอกพ่อ

เมื่อพ่อเห็นแม่ปรากฏตัวขึ้น แม้จะโกรธมาก แต่เพราะไม่อยากทำลายหน้าตาของฉันต่อหน้าครอบครัวฝ่ายชาย พ่อจึงยอมให้แม่นั่งอยู่ด้วยและต้อนรับครอบครัวของว่าที่สามีของฉัน

ทุกอย่างดูเหมือนจะผ่านไปได้ด้วยดี

จนกระทั่งครอบครัวฝ่ายชายเดินทางกลับไป

ทันทีที่ประตูบ้านปิดลง สีหน้าของพ่อก็เปลี่ยนไป

พ่อทั้งต่อว่าแม่และไล่แม่ออกจากบ้าน

ก่อนจะพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ฉันแทบใจสลาย

“วันแต่งงานของลูก แม่ของลูกห้ามมาที่นี่เด็ดขาด!”