ฉันเคยคิดว่าครอบครัวของฉันจะยอมรับสามีของฉันได้ในที่สุด เพราะเขาเป็นคนดี ขยัน และไม่เคยดูถูกใคร แต่ทุกครั้งที่เขามาที่บ้าน พ่อ แม่ และพี่ชายของฉันกลับมองเขาราวกับว่าเขาไม่คู่ควรกับฉัน เพียงเพราะเขาทำงานเป็นช่างซ่อมรถ

“เธอแน่ใจนะว่าแต่งงานกับคนแบบนี้แล้วจะมีอนาคต?”

แม่เคยถามฉันต่อหน้าสามี

พ่อถึงกับหัวเราะแล้วพูดว่า

“ช่างซ่อมรถธรรมดา ๆ จะดูแลลูกสาวฉันได้อย่างไร?”

สามีของฉันไม่เคยตอบโต้ เขาเพียงยิ้มและบอกฉันเสมอว่าไม่เป็นไร

แต่ฉันรู้ว่าเขาเจ็บ

เขาทำงานตั้งแต่เช้าจนค่ำ กลับบ้านพร้อมกลิ่นน้ำมันและคราบจาระบีบนเสื้อผ้า แต่เขาไม่เคยบ่นเรื่องเงิน ไม่เคยขอความช่วยเหลือจากครอบครัวของฉัน และยังพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ฉันมีชีวิตที่ดี

ฉันเคยถามเขาว่า ทำไมถึงไม่อธิบายให้ครอบครัวฉันรู้ว่าเขาเป็นใครจริง ๆ

เขากลับตอบเพียงว่า

“สักวันหนึ่ง พวกเขาจะรู้เอง”

ฉันไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอย่างไร

จนกระทั่งวันหนึ่ง ครอบครัวของฉันจัดงานเลี้ยงรวมญาติที่บ้าน พ่อเชิญญาติหลายคนมาร่วมงาน และทุกคนแต่งตัวอย่างดี บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุย

แต่ทันทีที่สามีของฉันเดินเข้ามา พี่ชายของฉันกลับพูดขึ้นเสียงดัง

“วันนี้นายคงต้องกลับไปทำงานเร็วหน่อยนะ ช่างซ่อมรถอย่างนายคงไม่คุ้นกับงานแบบนี้”

คนรอบโต๊ะหัวเราะ

ฉันรู้สึกอับอายแทนสามี แต่เขากลับนั่งลงอย่างสงบและจับมือฉันไว้ใต้โต๊ะ

จากนั้นพ่อก็พูดขึ้นว่า

“ลูกสาวฉันน่าจะเลือกคนที่มีอนาคตกว่านี้”

สามีของฉันเงียบ

แต่ครั้งนี้ ฉันเห็นบางอย่างในสายตาของเขา

เขาไม่ได้เสียใจ

เขาเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง

ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น