เสียงประตูบ้านปิดดังสนั่นในคืนนั้น

“ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้!”

แม่สามีตะโกนใส่หญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะโยนกระเป๋าเดินทางของเธอออกไปที่หน้าประตู

หญิงสาววัย 29 ปีชื่อ พิมพ์ดาว ยืนนิ่ง น้ำตาคลออยู่ในดวงตา เธอเพิ่งแต่งงานกับ ธนกร ลูกชายคนเดียวของบ้านได้เพียงสองปี

แต่คืนนี้ ทุกอย่างกำลังพังลงต่อหน้าต่อตา

“คุณแม่…หนูไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ”

“ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่!”

หญิงสูงวัยตอบกลับทันที

“ตั้งแต่เธอเข้ามาในบ้านนี้ ลูกชายฉันก็เปลี่ยนไป เธอไม่มีอะไรเหมาะสมกับครอบครัวของเราเลย!”

พิมพ์ดาวก้มหน้าลง

เธออยากบอกความจริงบางอย่าง

ความจริงที่เธอเพิ่งรู้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

แต่เธอยังไม่ทันได้พูด แม่สามีก็ยื่นเอกสารบางอย่างมาตรงหน้า

“เซ็นใบหย่าซะ แล้วออกไปจากชีวิตลูกชายฉัน”

พิมพ์ดาวมองเอกสารนั้นด้วยมือที่สั่นเทา

ธนกรยืนอยู่ข้างแม่ของเขา

และสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือ…เขาไม่ได้ปกป้องเธอเลย

“ธนกร…”

เธอเรียกชื่อสามีเบา ๆ

“คุณจะให้ฉันไปจริง ๆ เหรอ?”

ชายหนุ่มหลบสายตา

“พิมพ์…ผมคิดว่าคุณควรกลับไปอยู่กับครอบครัวของคุณก่อน”

หัวใจของเธอเหมือนแตกสลาย

เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมาอย่างช้า ๆ

ก่อนเดินออกจากบ้าน เธอหันกลับไปมองสามีเป็นครั้งสุดท้าย

“ถ้าวันหนึ่งคุณรู้ความจริง…อย่าเสียใจที่คุณเลือกแบบนี้นะ”

ไม่มีใครเข้าใจคำพูดของเธอ

และไม่มีใครถามว่าความจริงนั้นคืออะไร

คืนนั้น พิมพ์ดาวเดินออกจากบ้านพร้อมกระเป๋าเพียงใบเดียว

แต่ในมือของเธอมีสิ่งหนึ่งที่สำคัญยิ่งกว่าสิ่งของทั้งหมด

ผลตรวจจากโรงพยาบาล

บนกระดาษแผ่นนั้นมีคำเพียงไม่กี่คำ

“ตั้งครรภ์ 8 สัปดาห์”

พิมพ์ดาวยืนอยู่ริมถนน น้ำตาไหลลงบนใบหน้า

เธอลูบท้องของตัวเองเบา ๆ

“ไม่เป็นไรนะลูก…”

“แม่จะดูแลหนูเอง”