ในคืนหนึ่ง โทรศัพท์ของ มินตรา ดังขึ้นขณะที่เธอกำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่ในบ้าน

ปลายสายคือสามีของเธอ

“มิน…แม่ไม่สบายหนัก เราต้องไปหาแม่เดี๋ยวนี้”

หัวใจของมินตราตกลงทันที

“แม่เป็นอะไรคะ?”

“แม่บอกว่าลุกจากเตียงไม่ไหว”

หลังจากวางสาย มินตรารีบหยิบกระเป๋าและออกจากบ้านทันที

เธอไม่รู้เลยว่า…

สิ่งที่กำลังรอเธออยู่ที่บ้านแม่สามี ไม่ใช่เพียงคนป่วยคนหนึ่ง

แต่เป็น บททดสอบที่ถูกเตรียมเอาไว้แล้ว

เมื่อมินตราไปถึง เธอเห็นแม่สามีนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดและดูอ่อนแรง

“แม่คะ…”

มินตรารีบเดินเข้าไปหา

“แม่เป็นยังไงบ้างคะ?”

หญิงสูงวัยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

“แม่คงอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว…”

มินตราตกใจ

“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ เดี๋ยวหนูพาแม่ไปโรงพยาบาล”

แต่แม่สามีกลับส่ายหน้า

“ไม่ต้องหรอก…แม่ไม่อยากไป”

มินตรานั่งลงข้างเตียงและจับมือแม่สามีเอาไว้

คืนนั้นเธอไม่ได้นอน

เธอคอยเช็ดตัว เตรียมน้ำ และดูแลแม่สามีตลอดทั้งคืน

แต่สิ่งที่มินตราไม่รู้คือ…

อีกห้องหนึ่ง สามีของเธอกำลังคุยกับแม่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“แม่คิดว่าเธอจะทำยังไง?”

แม่สามีมองผ่านช่องประตูที่เปิดอยู่เล็กน้อย

“รอดูต่อไป”

“แม่อยากรู้ว่า ถ้าวันหนึ่งแม่ไม่มีอะไรให้เธอแล้ว เธอยังจะดูแลแม่อยู่ไหม”

ใช่แล้ว

อาการป่วยทั้งหมดเป็นเรื่องที่ถูกจัดฉากขึ้น

แม่สามีไม่ได้ป่วยหนักอย่างที่บอก

เธอเพียงต้องการรู้ว่า ลูกสะใภ้ที่เธอไม่เคยไว้ใจจะดูแลเธอเพราะรักจริง ๆ หรือเพียงเพราะต้องการทรัพย์สินของครอบครัว

หลายวันผ่านไป

มินตรายังคงมาที่บ้านทุกวัน

เธอทำอาหารให้แม่สามี

ซักเสื้อผ้า