คืนนั้น ลลิตา กลับถึงบ้านเร็วกว่าปกติ

เธอเพิ่งเลิกงานและตั้งใจจะกลับมาทำอาหารเย็นให้สามี แต่ทันทีที่เดินผ่านห้องนั่งเล่น เธอกลับได้ยินเสียงพูดคุยเบา ๆ ดังมาจากหลังบ้าน

เสียงนั้นเป็นเสียงของแม่สามี

ลลิตาชะงัก

เพราะเวลานี้แม่สามีน่าจะอยู่ในห้องของตัวเอง

เธอเดินเข้าไปใกล้ประตูอย่างเงียบ ๆ

แล้วเสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น

“คุณยังคิดถึงผมอยู่ใช่ไหม?”

ลลิตาหยุดหายใจไปชั่วขณะ

ผู้ชายคนนี้เป็นใคร?

เธอค่อย ๆ แง้มประตูออก

ภาพตรงหน้าทำให้เธอตกตะลึง

แม่สามีของเธอกำลังยืนอยู่กับชายสูงวัยคนหนึ่ง

ทั้งสองคนอยู่ใกล้ชิดกัน และแม่สามีกำลังถือรูปถ่ายเก่าใบหนึ่งไว้ในมือ

“คุณไม่ควรมาที่นี่”

แม่สามีพูดด้วยเสียงสั่น

ชายคนนั้นกลับยิ้มบาง ๆ

“แต่ผมรอคุณมาหลายปีแล้ว”

ลลิตารีบถอยออกจากประตู

หัวใจของเธอเต้นแรง

เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

แม่สามีของเธอเป็นหญิงม่ายมาหลายปี และทุกคนในครอบครัวต่างคิดว่าเธอใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังหลังจากสามีเสียชีวิต

แล้วชายคนนี้เป็นใคร?

และทำไมเขาถึงพูดเหมือนรู้จักแม่สามีมานานหลายปี?

ลลิตาตัดสินใจกลับเข้าไปในบ้านและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่คืนนั้น เธอนอนไม่หลับ

คำพูดของชายปริศนายังคงวนเวียนอยู่ในหัว

“ผมรอคุณมาหลายปีแล้ว”

เช้าวันรุ่งขึ้น ลลิตาสังเกตเห็นว่าแม่สามีมีสีหน้าผิดปกติ

“เมื่อคืนแม่นอนหลับดีไหมคะ?”

แม่สามีชะงักไปเล็กน้อย

“หลับดีสิ”

ลลิตามองเธออยู่ครู่หนึ่ง

แต่ไม่ได้ถามต่อ

เธอตัดสินใจเก็บเรื่องเมื่อคืนไว้ก่อน

หลายวันต่อมา ชายคนนั้นกลับมาที่บ้านอีกครั้ง