เย็นวันหนึ่งในบ้านหลังใหญ่ของครอบครัว “กิตติ” เสียงร้องไห้ของเด็กสาวดังขึ้นจากชั้นบน
“พ่อคะ…ช่วยหนูด้วย!”
กิตติรีบวิ่งขึ้นบันไดไปทันที
เมื่อเปิดประตูห้องนอน เขาเห็น “พิม” ลูกสาววัย 17 ปี นั่งร้องไห้อยู่บนพื้น มือกุมข้อมือของตัวเองแน่น ส่วน “ริน” ภรรยาของเขายืนอยู่ตรงมุมห้องด้วยสีหน้าตกใจ
“พิม! เกิดอะไรขึ้น?”
เด็กสาวเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลอาบแก้ม
“แม่เลี้ยงผลักหนูค่ะ…”
กิตติหันไปมองภรรยาทันที
“ริน…เธอทำอะไรลูก?”
รินส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว
“ฉันไม่ได้ผลักพิมนะ ฉันแค่เข้ามาคุยกับเธอ”
“แต่หนูไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ!” พิมร้องไห้ “แม่เลี้ยงบอกว่าหนูไม่มีสิทธิ์อยู่บ้านหลังนี้ แล้วก็ผลักหนู!”
รินถึงกับนิ่ง
เธอไม่เคยพูดแบบนั้น
“พิม อย่าโกหก”
“ฉันไม่ได้โกหก!”
เสียงของเด็กสาวดังขึ้นทันที
กิตติก้าวเข้าไปหาลูกสาวและประคองเธอลุกขึ้น ก่อนหันกลับมามองภรรยาด้วยสีหน้าเย็นชา
“ริน ฉันเคยบอกแล้วว่าอย่ามีปัญหากับพิม”
“ฉันไม่ได้ทำจริง ๆ”
“แต่ฉันเห็นลูกของฉันร้องไห้อยู่ตรงหน้า!”
คำพูดนั้นทำให้รินเจ็บจนพูดไม่ออก
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้พิมยอมรับเธอ
เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถแทนที่แม่แท้ ๆ ของเด็กสาวได้
เธอเพียงอยากเป็นคนหนึ่งที่ดูแลพิมในวันที่กิตติต้องทำงานหนัก
แต่วันนี้ คนที่เธอพยายามรักกลับกลายเป็นคนที่ทำให้สามีไม่เชื่อใจเธอ
คืนนั้น กิตติบอกให้รินย้ายไปนอนอีกห้อง
“ช่วงนี้อย่าเพิ่งเข้าไปยุ่งกับพิม”
รินมองสามีอยู่นาน
“คุณเชื่อเธอมากกว่าฉันจริง ๆ เหรอ?”
กิตติไม่ตอบ
รินจึงพูดเบา ๆ
“ถ้าวันหนึ่งคุณรู้ว่าฉันไม่ได้ทำ คุณจะเสียใจไหม?”
กิตติยังคงเงียบ
รินเดินกลับห้องไปพร้อมน้ำตา
เช้าวันต่อมา พิมทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เธอลงมาทานอาหารเช้า ก่อนพูดกับพ่ออย่างอ่อนโยน
“พ่อคะ หนูไม่อยากให้พ่อทะเลาะกับแม่เลี้ยงเพราะหนูนะคะ”
กิตติถอนหายใจ
“พ่อจะจัดการเอง”
พิมก้มหน้า ก่อนพูดต่อ
“หนูแค่กลัว…”
“กลัวอะไร?”
พิมเงยหน้าขึ้น
“กลัวว่าสักวันแม่เลี้ยงจะทำให้พ่อไม่รักหนู”
คำพูดนั้นทำให้กิตติรู้สึกสงสารลูกสาวทันที
เขาจับมือพิมแน่น
“ไม่มีวันนั้น”
แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ พิมกำลังมองขึ้นไปที่ชั้นสอง
และรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ
หลายวันผ่านไป ความสัมพันธ์ระหว่างกิตติกับรินเริ่มแย่ลง
ทุกครั้งที่มีปัญหา พิมมักเป็นฝ่ายร้องไห้ก่อน
แก้วน้ำแตก — เธอบอกว่ารินเป็นคนปัด
เสื้อผ้าหาย — เธอบอกว่ารินไม่ชอบเธอ
โทรศัพท์เสีย — เธอบอกว่ารินเคยขู่จะเอาโทรศัพท์ไปทิ้ง
ทุกครั้ง กิตติจะหันไปถามภรรยา
และทุกครั้ง รินต้องเป็นฝ่ายอธิบายตัวเอง
จนวันหนึ่ง พิมพูดประโยคที่ทำให้กิตติถึงกับตัดสินใจ
“พ่อคะ ถ้าแม่เลี้ยงยังอยู่ หนูจะย้ายออกจากบ้าน”
กิตติมองลูกสาวด้วยความตกใจ
“พิม…”
“หนูอยู่กับเธอไม่ได้จริง ๆ”
คืนนั้น กิตติเดินเข้าไปหาริน
“ฉันคิดว่าเธอควรออกไปอยู่ที่อื่นสักพัก”
รินมองเขาเหมือนหัวใจแตกสลาย
“คุณกำลังไล่ฉันออกจากบ้าน เพราะคำพูดของพิม?”
“ฉันไม่ได้อยากทำแบบนี้”
“แต่คุณทำไปแล้ว”
น้ำตาของรินไหลลงมา