เธอคิดว่าลูกชายที่หายไปเมื่อ 20 ปีก่อน คงไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว… แต่ในวันที่เธอกำลังจะขายบ้านหลังเก่า ชายแปลกหน้าคนหนึ่งกลับยืนอยู่หน้าประตู พร้อมพูดประโยคที่ทำให้เธอแทบล้มทั้งยืน
“แม่ครับ…”
เสียงนั้นดังขึ้นเบา ๆ
หญิงชราที่กำลังเก็บของอยู่ในบ้านหยุดมือทันที
เธอค่อย ๆ หันกลับไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตู
ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปตามกาลเวลา
แต่ดวงตาคู่นั้น…
กลับทำให้หัวใจของเธอสั่นอย่างประหลาด
“คุณเป็นใครคะ?”
ชายหนุ่มไม่ได้ตอบทันที
เขาก้มมองพื้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบของบางอย่างออกจากกระเป๋า
มันคือรถของเล่นคันเล็ก ๆ ที่เก่าและมีรอยขีดข่วนเต็มไปหมด
มือของหญิงชราสั่นทันที
เพราะเธอจำมันได้
เธอเป็นคนซื้อของเล่นชิ้นนี้ให้ลูกชายในวันเกิดครบ 6 ขวบ
วันที่ลูกชายของเธอหายตัวไป…
เมื่อ 20 ปีก่อน
วันที่ลูกชายหายไป
เมื่อ 20 ปีก่อน สุดา เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่อาศัยอยู่กับลูกชายเพียงคนเดียวชื่อ ภาคิน
ภาคินเป็นเด็กชายร่าเริง ชอบวิ่งเล่นอยู่หน้าบ้าน และมักจะช่วยแม่ทำงานบ้าน
ทุกครั้งที่แม่กลับจากทำงาน เขาจะวิ่งออกมารอหน้าประตู
“แม่กลับมาแล้วเหรอครับ!”
คำพูดธรรมดา ๆ ของเด็กชาย กลายเป็นความทรงจำที่สุดาไม่มีวันลืม
วันนั้นเป็นวันหยุด
สุดาต้องออกไปซื้อของที่ตลาดใกล้บ้าน
เธอบอกลูกชายว่า
“อยู่บ้านนะลูก เดี๋ยวแม่กลับมา”
ภาคินพยักหน้า
“ครับแม่”
แต่เมื่อสุดากลับมาถึงบ้าน…
ประตูบ้านเปิดอยู่
ของเล่นของลูกชายกระจัดกระจายอยู่หน้าบ้าน
แต่ไม่มีภาคิน
“ภาคิน!”
สุดาวิ่งออกไปตามหาเขาทั่วบริเวณ
เธอถามเพื่อนบ้าน
ถามคนในตลาด
ถามทุกคนที่อาจเห็นลูกชายของเธอ
แต่ไม่มีใครรู้ว่าเด็กชายหายไปไหน
คืนนั้น สุดานั่งอยู่หน้าบ้านจนถึงเช้า
เธอยังคงเชื่อว่า…
ลูกชายจะกลับมา
20 ปีแห่งการรอคอย
วันแล้ววันเล่า
เดือนแล้วเดือนเล่า
สุดายังคงรอ
เธอติดรูปภาคินไว้บนผนังบ้าน
ทุกปีในวันเกิดของเขา เธอจะซื้อขนมชิ้นเล็ก ๆ มาวางไว้บนโต๊ะ
แม้จะไม่มีใครนั่งกินด้วย
เพื่อนบ้านหลายคนบอกให้เธอยอมรับความจริง
“ผ่านมาตั้ง 20 ปีแล้วนะสุดา”
“บางทีเขาอาจจะไม่กลับมาแล้ว”
สุดาไม่เคยตอบ
เธอเพียงพูดว่า
“ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะรอ”
แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน…
เธอก็ไม่เคยย้ายออกจากบ้านหลังเดิม
เพราะเธอเชื่อว่า
ถ้าวันหนึ่งภาคินกลับมา
เขาจะต้องรู้ว่าบ้านของเขายังอยู่ที่เดิม
วันที่แม่ตัดสินใจขายบ้าน
เมื่อสุดาอายุมากขึ้น สุขภาพและกำลังก็ไม่เหมือนเดิม
บ้านหลังเก่าต้องซ่อมหลายจุด
ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นทุกปี
ในที่สุด เธอตัดสินใจขายบ้าน
วันนั้น เธอนั่งเก็บของเก่าอยู่ในห้องของภาคิน
บนชั้นวางยังมีรูปถ่ายของเด็กชายวัย 6 ขวบ
สุดาหยิบรูปขึ้นมากอด
น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมา
“แม่รอหนูมานานแล้วนะภาคิน…”
เธอวางรูปลงในกล่อง
แล้วเตรียมจะปิดกล่องใบสุดท้าย
แต่ทันใดนั้น…
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…
สุดาเดินไปเปิดประตู
และพบชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่หน้าบ้าน
“แม่ครับ…”
ชายหนุ่มคนนั้นดูอายุประมาณ 26 ปี
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเรียบ กางเกงขายาวธรรมดา และถือกระเป๋าใบหนึ่ง
เขามองบ้านหลังนี้อยู่นาน
ก่อนจะหันกลับมามองสุดา
“ขอโทษนะครับ…”
สุดามองเขาอย่างสงสัย
“คุณมาหาใครคะ?”
ชายหนุ่มสูดหายใจลึก
จากนั้นพูดคำที่ทำให้สุดาตัวแข็ง
“ผมมาหาแม่ครับ”
หัวใจของสุดาเต้นแรง
“แม่คุณอยู่ที่ไหนคะ?”
ชายหนุ่มส่ายหน้า
“ผมไม่รู้ว่าแม่ของผมอยู่ที่ไหน”
“แต่ผมคิดว่า…แม่ของผมน่าจะเป็นคุณ”
สุดาจ้องหน้าเขา
“คุณเป็นใคร?”
ชายหนุ่มค่อย ๆ หยิบรถของเล่นเก่า ๆ ออกจากกระเป๋า
ทันทีที่เห็นมัน…
มือของสุดาก็สั่น
“ของเล่นคันนี้…”