“พี่ขายบ้านแม่ไปแล้ว…”
ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น น้องสาวถึงกับนิ่งไป
บ้านหลังเล็ก ๆ กลางสวนที่แม่ใช้ชีวิตอยู่มานานกว่า 30 ปี ไม่ใช่แค่บ้านธรรมดา
มันคือสถานที่ที่พี่น้องสองคนเติบโตมาด้วยกัน
แต่วันนี้…
พี่สาวกลับตัดสินใจขายมันโดยไม่บอกเธอแม้แต่คำเดียว
และสิ่งที่ทำให้น้องเจ็บที่สุดไม่ใช่การเสียบ้าน
แต่คือความรู้สึกว่า…
“พี่ไม่เห็นหนูเป็นครอบครัวอีกแล้ว”
บ้านหลังสุดท้ายของแม่
หลังจากแม่เสียชีวิต บ้านหลังเก่ากลายเป็นสิ่งเดียวที่ยังเชื่อมโยงพี่น้องสองคนเอาไว้
พิม พี่สาววัย 38 ปี เป็นคนอยู่ดูแลแม่ในช่วงปีสุดท้าย
ส่วน พลอย น้องสาววัย 30 ปี ทำงานอยู่ต่างจังหวัดและกลับบ้านได้ไม่บ่อย
ก่อนแม่จากไป เธอเคยจับมือของลูกสาวทั้งสองคนไว้ แล้วพูดว่า
“บ้านหลังนี้…อย่าขายเลยนะลูก”
“ถ้าวันหนึ่งแม่ไม่อยู่แล้ว พี่น้องก็ยังกลับมาเจอกันที่บ้านหลังนี้”
พิมรับปาก
พลอยก็รับปากเช่นกัน
ไม่มีใครคิดเลยว่า…
คำพูดนั้นจะกลายเป็นสัญญาที่ทำให้พวกเธอต้องทะเลาะกันอย่างหนักในเวลาต่อมา
วันที่พลอยกลับมาบ้าน
หลายเดือนหลังจากแม่เสียชีวิต พลอยเดินทางกลับบ้านโดยไม่บอกพี่สาวล่วงหน้า
เธอคิดว่าจะกลับมาเก็บของของแม่
และตั้งใจว่าจะทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่
แต่ทันทีที่เดินมาถึงหน้าบ้าน…
พลอยกลับเห็นชายแปลกหน้ากำลังขนเฟอร์นิเจอร์ออกจากบ้าน
เธอยืนมองด้วยความตกใจ
ก่อนถามว่า
“พวกคุณกำลังทำอะไรคะ?”
ชายคนนั้นตอบว่า
“บ้านหลังนี้ขายแล้วครับ”
พลอยชะงัก
“ขายแล้ว?”
“ใครขาย?”
ชายคนนั้นตอบอย่างไม่รู้เรื่อง
“เจ้าของบ้านครับ”
หัวใจของพลอยเริ่มเต้นแรง
เธอรีบโทรหาพี่สาวทันที
เมื่อพิมรับสาย พลอยถามด้วยเสียงสั่น
“พี่ขายบ้านแม่เหรอ?”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนพิมจะตอบสั้น ๆ
“ใช่”
พลอยแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
“พี่ขายโดยไม่บอกหนูเนี่ยนะ?”
พิมตอบกลับเพียงว่า
“พี่มีเหตุผลของพี่”
คำตอบนั้นยิ่งทำให้พลอยโกรธ
“เหตุผลอะไรถึงทำกับหนูแบบนี้?”
พี่น้องทะเลาะกัน
เย็นวันนั้น ทั้งสองคนกลับมาเจอกันที่บ้าน
พลอยมองพี่สาวด้วยน้ำตาคลอ
“แม่บอกว่าอย่าขายบ้าน”
“พี่ก็รับปากแม่แล้ว”
พิมเงียบ
พลอยจึงพูดต่อ
“แล้วทำไมพี่ถึงขาย?”
พิมตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า
“มันจำเป็น”
“จำเป็นอะไร?”
“พี่บอกไม่ได้”
คำตอบนั้นทำให้พลอยยิ่งโมโห
“พี่ไม่ไว้ใจหนูแล้วใช่ไหม?”
“หรือพี่คิดว่าบ้านนี้เป็นของพี่คนเดียว?”
พิมไม่ได้ตอบ
พลอยจึงพูดทั้งน้ำตา
“ตั้งแต่แม่ไม่อยู่ พี่ก็เปลี่ยนไป”
“พี่ไม่เคยถามหนูเลยว่าหนูรู้สึกยังไง”
“พี่ขายบ้านแม่โดยไม่บอกหนู”
“พี่เคยคิดถึงหนูบ้างไหม?”
พิมก้มหน้า
แต่ยังคงไม่พูดความจริง
เงินที่หายไป
หลังจากนั้น พลอยยิ่งคิดว่าพี่สาวเห็นแก่ตัว
เธอเชื่อว่าพิมขายบ้านเพราะต้องการเงิน
และอาจตั้งใจเก็บเงินทั้งหมดไว้คนเดียว
หลายวันต่อมา พลอยจึงถามตรง ๆ
“ได้เงินจากการขายบ้านเท่าไหร่?”
พิมนิ่ง
“เงินอยู่ไหน?”
พิมตอบเพียงว่า
“พี่จัดการเอง”
พลอยถึงกับน้ำตาไหล
“นี่คือเงินของแม่”
“มันเป็นของเราสองคน”
“พี่ไม่มีสิทธิ์เอาไปคนเดียว!”
พิมมองหน้าน้องสาว
แต่กลับพูดเพียงว่า
“ถ้าวันหนึ่งพลอยรู้เหตุผลทั้งหมด พลอยจะเข้าใจพี่เอง”
พลอยส่ายหน้า
“หนูไม่อยากเข้าใจแล้ว”
“หนูแค่เสียใจที่พี่เป็นพี่ของหนูแท้ ๆ แต่กลับทำเหมือนหนูเป็นคนอื่น”
คืนนั้น…
พลอยเก็บของและเดินออกจากบ้านไปทั้งน้ำตา
สามเดือนต่อมา
เวลาผ่านไปสามเดือน
พลอยยังคงไม่ติดต่อพี่สาว
เธอยังโกรธ
และยังเชื่อว่าพิมขายบ้านเพื่อเงิน
จนกระทั่งวันหนึ่ง…
พลอยได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาล
“คุณพลอยใช่ไหมคะ?”
“ค่ะ”
“เราติดต่อเรื่องเอกสารของคุณแม่ค่ะ”
พลอยขมวดคิ้ว
“แม่เสียไปแล้วนะคะ”
ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย
ก่อนตอบว่า
“ไม่ใช่เรื่องคุณแม่ค่ะ”
“เป็นเอกสารการรักษาของพี่สาวคุณ”