บริษัทตรวจพบว่าบัญชีสำคัญหลายบัญชีไม่สามารถดำเนินการได้
ธนกฤตรีบโทรหาฝ่ายการเงิน
“เกิดอะไรขึ้น?”
เสียงปลายสายตอบอย่างกังวล
“มีการยกเลิกสิทธิ์บางอย่างครับ”
“ใครเป็นคนยกเลิก?”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบว่า
“คุณแพรครับ”
ธนกฤตหน้าซีด
“แพร?”
“ครับ”
“เป็นไปไม่ได้”
เขารีบค้นเอกสารบริษัททั้งหมด
และในที่สุดก็พบความจริงที่ครอบครัวไม่เคยรู้
หุ้นจำนวนมากที่พวกเขาคิดว่าเป็นทรัพย์สินของครอบครัว…
แท้จริงแล้วอยู่ภายใต้ชื่อของแพร
รวมถึงเงินทุนก้อนสำคัญที่ใช้ประคองบริษัทมาตลอดหลายปี
คุณหญิงวรรณาถึงกับพูดไม่ออก
“นี่มัน…”
ธนกฤตนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้
ในหัวของเขาปรากฏภาพผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนร้องไห้อยู่กลางงานแต่ง
ผู้หญิงที่เขาเพิ่งบอกว่าไม่สามารถกลับไปเป็นครอบครัวเดียวกันได้อีก
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาแพรทันที
ครั้งแรก…
เธอไม่รับ
ครั้งที่สอง…
เธอไม่รับ
ครั้งที่สาม…
เสียงของแพรดังขึ้น
“มีอะไรคะ?”
ธนกฤตพยายามกลั้นเสียงสั่น
“แพร เราคุยกันได้ไหม?”
“เรื่องอะไรคะ?”
“เรื่องบริษัท”
ปลายสายเงียบ
“คุณต้องการให้ฉันช่วยอะไร?”
“ผมอยากให้คุณกลับมา”
แพรหัวเราะเบา ๆ
แต่ไม่มีความสุขอยู่ในเสียงนั้นเลย
“กลับไปในฐานะอะไรคะ?”
ธนกฤตพูดไม่ออก
“ภรรยา?”
“หรือผู้หญิงที่ถูกไล่ออกจากงานแต่งของสามีตัวเอง?”
ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง
ก่อนแพรจะพูดว่า
“วันที่คุณเลือกเธอ คุณไม่ได้คิดถึงฉัน”
“วันนี้บริษัทมีปัญหา คุณถึงคิดถึงฉัน”
“มันไม่สายเกินไปเหรอคะ?”
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
แพรได้รับเชิญให้เข้าร่วมประชุมกับคณะกรรมการบริษัท
เมื่อประตูห้องประชุมเปิดออก ทุกคนต่างหันมามองเธอ
ธนกฤตนั่งอยู่หัวโต๊ะ
คุณหญิงวรรณานั่งข้างเขา
ส่วนมินตรานั่งอยู่อีกฝั่ง
ทันทีที่แพรเดินเข้ามา คุณหญิงวรรณาพูดขึ้น
“เธอมาที่นี่ทำไม?”
แพรวางแฟ้มลงบนโต๊ะ
“มาตามสิทธิ์ของผู้ถือหุ้นค่ะ”
ทุกคนเงียบ
จากนั้นเธอหยิบเอกสารอีกชุดออกมา
“และฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกทุกคน”
ธนกฤตมองเธอด้วยความหวาดหวั่น
แพรหันไปมองมินตรา
“ก่อนที่คุณจะเข้ามาในครอบครัวนี้ คุณรู้หรือไม่ว่าบริษัทกำลังมีหนี้จำนวนมาก?”
มินตราหน้าซีด
“ฉันไม่รู้ค่ะ”
แพรเปิดเอกสาร
“แต่คนที่แนะนำให้คุณเข้ามาในบริษัท…”
เธอหยุด
ทุกสายตาจับจ้องไปที่เธอ
“คือคนที่อยู่ในห้องนี้”
คุณหญิงวรรณาขยับตัวทันที
“เธอหมายความว่าอะไร?”
แพรหยิบหลักฐานขึ้นมา
“ฉันหมายความว่า งานแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องความรักตั้งแต่แรก”
“มันคือการแต่งงานเพื่อเข้าถึงทรัพย์สินบางอย่าง”
ห้องประชุมเงียบสนิท
ธนกฤตหันไปมองมินตรา
“มินตรา… จริงหรือ?”
หญิงสาวเริ่มร้องไห้
แต่เธอกลับไม่ตอบ
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของกรรมการคนหนึ่งก็ดังขึ้น
เขารับสายเพียงไม่กี่วินาที ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป
“มีข่าวออกมาแล้วครับ”
“บริษัทคู่แข่งเพิ่งยื่นหลักฐานว่ามีการปลอมแปลงเอกสารทางการเงิน”
ทุกคนหันไปมองหน้ากัน
แพรนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า
“นั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องเก็บหลักฐานทุกอย่างไว้”
ธนกฤตมองเธอด้วยแววตาสำนึกผิด
“แพร…”
เธอส่ายหน้า
“ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ”
“ฉันเคยรักคุณมาก”
“มากพอที่จะช่วยคุณสร้างทุกอย่างขึ้นมา”
“แต่วันนี้ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว”
แพรลุกขึ้น
ก่อนเดินออกจากห้องประชุม
ธนกฤตรีบลุกตาม
“แพร!”
เธอหยุดที่หน้าประตู
แต่ไม่ได้หันกลับมา
“ครั้งหนึ่งคุณเคยถามฉันว่า ถ้าไม่มีเงิน ไม่มีบ้าน ไม่มีบริษัท ฉันจะยังอยู่กับคุณไหม”
เธอสูดลมหายใจลึก
“วันนี้ฉันอยากถามคุณกลับบ้าง”
“ถ้าคุณไม่มีบริษัท ไม่มีเงิน และไม่มีชื่อเสียง…”
“คุณยังจะเลือกผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหม?”
ธนกฤตยืนนิ่ง
เขาไม่มีคำตอบ
แพรเปิดประตูแล้วเดินออกไป
ครั้งนี้…
ไม่มีใครไล่เธอ
เพราะทุกคนเพิ่งรู้ว่า
ผู้หญิงที่พวกเขาเคยคิดว่าเป็นเพียง “ลูกสะใภ้ธรรมดา”
คือคนที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของครอบครัวมานานหลายปี
และสิ่งที่เธอเสียไปในวันนั้น…
ไม่ใช่สามี
แต่คือภาพลวงตาว่า ผู้ชายคนหนึ่งเคยรักเธอจริง
ส่วนธนกฤต…
ต้องใช้ชีวิตอยู่กับคำถามหนึ่งไปตลอดชีวิตว่า
ถ้าวันนั้นเขาไม่เลือกเงินและคำสั่งของแม่…
เขาจะยังมีผู้หญิงที่รักเขาที่สุดอยู่ข้างกายหรือไม่?