ในความเป็นจริง เธอได้รับการตอบรับจากมหาวิทยาลัยหลายแห่ง และมีโอกาสก้าวเข้าสู่ชีวิตใหม่เหมือนคนวัยเดียวกัน
อย่างไรก็ตาม ความกลัวกลับเข้ามามีบทบาทเหนือเหตุผล
เธอกังวลว่าตัวเองอาจเลือกสาขาไม่เหมาะสม กลัวไม่สามารถปรับตัวกับชีวิตในเมืองใหญ่ กลัวการอยู่ห่างจากครอบครัว และกลัวว่าจะไม่สามารถประสบความสำเร็จตามที่ทุกคนคาดหวัง
ความรู้สึกเหล่านี้ค่อย ๆ สะสมจนกลายเป็นความเครียดที่ยากจะอธิบาย
แทนที่จะบอกความจริง เธอกลับเลือกเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว
ในปีต่อมา เธอบอกว่าจะเตรียมตัวสอบใหม่อีกครั้ง พ่อแม่เชื่อในคำพูดของลูกและคอยสนับสนุนอย่างเต็มที่ ทั้งค่าเรียนพิเศษ ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ และกำลังใจที่มอบให้ทุกวัน
แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ซือฉีกลับยิ่งปิดตัวเองมากขึ้น
เธอใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ภายในห้อง ไม่ค่อยพบปะผู้คน และเริ่มหลีกเลี่ยงการพูดคุยเกี่ยวกับอนาคต
ภายนอกดูเหมือนทุกอย่างยังเป็นปกติ แต่ภายในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
คำโกหกเพียงครั้งเดียว กลายเป็นภาระที่หนักขึ้นทุกปี
เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า เธอไม่รู้จะเริ่มต้นพูดความจริงอย่างไร เพราะกลัวว่าคนที่รักเธอที่สุดจะรู้สึกเสียใจ
กำแพงที่สร้างขึ้นจากความกลัว จึงสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบไม่มีทางออก
Chapter 3: เจ็ดปีแห่งความเงียบ
หลายคนอาจคิดว่าเวลาเป็นสิ่งที่ช่วยเยียวยาทุกอย่าง แต่สำหรับซือฉี เวลากลับทำให้ความกดดันเพิ่มขึ้น