ภายหลังเกิดอุบัติเหตุ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการรถไฟของอินเดีย อัศวินี ไวษณาว์ (Ashwini Vaishnaw) เปิดเผยว่า ได้สั่งให้มีการสอบสวนระดับสูงเพื่อค้นหาสาเหตุที่แท้จริงของเหตุรถไฟตกรางและชนกันครั้งนี้ โดยย้ำว่าจำเป็นต้องตรวจสอบให้ชัดเจนว่าอะไรเป็นต้นเหตุของโศกนาฏกรรมที่ทำให้มีผู้เสียชีวิตและผู้บาดเจ็บจำนวนมาก
รัฐมนตรีกล่าวกับสำนักข่าว NDTV เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 2566 ว่า ได้สั่งให้ดำเนินการสอบสวนระดับสูงเพื่อค้นหาสาเหตุของการตกราง พร้อมระบุว่าการค้นหาต้นตอของอุบัติเหตุเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง
การสอบสวนดังกล่าวมีความสำคัญ เพราะอุบัติเหตุครั้งนี้เกี่ยวข้องกับรถไฟหลายขบวนและเกิดความเสียหายต่อเนื่องในพื้นที่เดียวกัน การทำความเข้าใจลำดับเหตุการณ์จึงต้องอาศัยการตรวจสอบข้อมูลและหลักฐานที่เกี่ยวข้องอย่างละเอียด เพื่อให้สามารถระบุปัจจัยที่นำไปสู่เหตุการณ์ได้อย่างถูกต้อง
อย่างไรก็ตาม ในช่วงแรกหลังเกิดเหตุ ยังไม่มีข้อสรุปที่ยืนยันได้อย่างชัดเจนว่าสาเหตุเกิดจากอะไร การระบุความรับผิดชอบหรือสรุปว่าเป็นความผิดพลาดของบุคคลใดบุคคลหนึ่งจึงจำเป็นต้องรอผลการสอบสวนอย่างเป็นทางการ การตรวจสอบอย่างรอบคอบจะช่วยให้ข้อสรุปที่ออกมามีพื้นฐานจากหลักฐานมากกว่าการคาดเดา
นอกจากการสอบสวนแล้ว รัฐบาลอินเดียยังประกาศเงินช่วยเหลือสำหรับครอบครัวของผู้เสียชีวิตและผู้ได้รับบาดเจ็บ ตามข้อมูลที่รายงานในวันที่ 3 มิถุนายน 2566 ครอบครัวของผู้เสียชีวิตจะได้รับเงินช่วยเหลือจำนวน 100,000 รูปีอินเดีย ซึ่งในรายงานขณะนั้นระบุว่ามีมูลค่าประมาณ 285 ล้านบาทเวียดนาม ส่วนผู้ได้รับบาดเจ็บจะได้รับเงินช่วยเหลือจำนวน 20,000 รูปีอินเดีย หรือประมาณ 56 ล้านบาทเวียดนาม โดยจำนวนเงินสำหรับผู้บาดเจ็บขึ้นอยู่กับระดับความรุนแรงของอาการตามที่รายงานระบุ
เงินช่วยเหลือดังกล่าวมีเป้าหมายเพื่อบรรเทาภาระเบื้องต้นของครอบครัวที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ แม้จะไม่สามารถชดเชยความสูญเสียของชีวิตหรือความเจ็บปวดจากอุบัติเหตุได้ แต่ก็เป็นส่วนหนึ่งของมาตรการช่วยเหลือผู้ประสบเหตุและญาติในช่วงเวลาที่ยากลำบาก
สำหรับผู้รอดชีวิต การฟื้นตัวอาจไม่ได้สิ้นสุดลงเมื่อออกจากโรงพยาบาล เพราะผู้ที่ได้รับบาดเจ็บรุนแรงอาจต้องใช้เวลาในการรักษาและฟื้นฟูร่างกาย ส่วนครอบครัวของผู้เสียชีวิตต้องเผชิญกับความสูญเสียที่เปลี่ยนแปลงชีวิตไปอย่างสิ้นเชิง การช่วยเหลือจึงควรครอบคลุมทั้งการรักษาพยาบาล การให้ข้อมูลแก่ญาติ และการสนับสนุนที่จำเป็นหลังเกิดเหตุ
โศกนาฏกรรมรถไฟในอินเดียครั้งนี้จึงมีทั้งภารกิจเร่งด่วนในการช่วยเหลือผู้ประสบเหตุ และภารกิจระยะยาวในการค้นหาสาเหตุเพื่อป้องกันเหตุการณ์ซ้ำรอย คำบอกเล่าของผู้รอดชีวิตทำให้ผู้คนได้เห็นผลกระทบที่เกิดขึ้นจริง ขณะที่การสอบสวนอย่างเป็นทางการจะเป็นส่วนสำคัญในการอธิบายว่าเหตุการณ์เกิดขึ้นได้อย่างไร
แม้ตัวเลขผู้เสียชีวิตและผู้บาดเจ็บจะสะท้อนขนาดของภัยพิบัติได้ แต่เบื้องหลังตัวเลขเหล่านั้นคือชีวิตของผู้คนและครอบครัวจำนวนมาก การช่วยเหลือผู้ประสบเหตุอย่างเต็มที่ การให้ข้อมูลที่ถูกต้อง และการตรวจสอบสาเหตุโดยอาศัยหลักฐาน จึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยให้สังคมเข้าใจโศกนาฏกรรมครั้งนี้และนำบทเรียนไปใช้พัฒนาความปลอดภัยในการเดินทางด้วยรถไฟต่อไป