Chapter 1: เรือเฟอร์รีออกเดินทางพร้อมนักเรียนและครู ก่อนเกิดเหตุไม่คาดฝันกลางทะเล
วันที่ 16 เมษายน 2557 กลายเป็นหนึ่งในวันที่มืดมนที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลีใต้ เมื่อเรือเฟอร์รีเซวอลประสบเหตุอับปางระหว่างเดินทางจากเมืองอินชอนไปยังเกาะเชจู ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตและสูญหายรวม 304 ราย โดยผู้โดยสารส่วนใหญ่เป็นนักเรียนและครูที่กำลังเดินทางไปทัศนศึกษา โศกนาฏกรรมครั้งนี้ไม่เพียงคร่าชีวิตผู้คนจำนวนมาก แต่ยังเปิดโปงปัญหาด้านความปลอดภัย การบริหารจัดการ และความรับผิดชอบของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง จนกลายเป็นบาดแผลสำคัญในสังคมเกาหลีใต้ที่ยังคงถูกกล่าวถึงมาจนถึงปัจจุบัน

เช้าวันที่ 16 เมษายน 2557 เรือเฟอร์รีเซวอล (Sewol) ซึ่งมีระวางขับน้ำประมาณ 6,825 ตัน ออกเดินทางจากท่าเรืออินชอน มุ่งหน้าไปยังเกาะเชจู ประเทศเกาหลีใต้ บนเรือมีผู้โดยสารและลูกเรือรวม 476 คน โดยในจำนวนนี้มีนักเรียนและครูจากโรงเรียนมัธยมปลายดันวอน (Danwon High School) เป็นกลุ่มใหญ่ ซึ่งกำลังเดินทางไปทัศนศึกษา นอกจากนี้ เรือยังบรรทุกสินค้าอีกเป็นจำนวนมาก ทำให้การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยผู้คนและสัมภาระที่ต้องได้รับการดูแลอย่างปลอดภัยตลอดเส้นทาง
ในช่วงแรก การเดินทางดำเนินไปตามปกติ ผู้โดยสารจำนวนมากเป็นนักเรียนที่กำลังตื่นเต้นกับการเดินทางไปทัศนศึกษากับเพื่อนและครู ไม่มีใครคาดคิดว่าการเดินทางครั้งนี้จะกลายเป็นโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ เมื่อเรือแล่นเข้าสู่บริเวณนอกชายฝั่งเขตจินโด จังหวัดช็อลลาใต้ สถานการณ์บนเรือก็เริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
เรือเกิดการเอียงอย่างรุนแรงหลังจากมีการเปลี่ยนทิศทางการเดินเรือ ขณะที่สินค้าภายในเรือเคลื่อนตัวและเสียสมดุล ส่งผลให้เรือไม่สามารถรักษาการทรงตัวได้ตามปกติ เมื่อเรือเอียงมากขึ้น น้ำทะเลก็เริ่มไหลเข้าสู่ตัวเรือ ทำให้สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงในเวลาอันสั้น ผู้โดยสารจำนวนมากต้องเผชิญกับความหวาดกลัวและความสับสน ขณะที่น้ำทะเลค่อย ๆ เข้าท่วมพื้นที่ภายในเรือ
เหตุการณ์ดังกล่าวกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการช่วยเหลือครั้งใหญ่ แต่การอพยพผู้โดยสารกลับเป็นไปอย่างยากลำบาก เพราะเรือเอียงมากขึ้นเรื่อย ๆ และผู้โดยสารจำนวนมากยังอยู่ภายในห้องพักหรือบริเวณต่าง ๆ ของเรือ โดยเฉพาะนักเรียนที่เดินทางมาเป็นกลุ่มและอาจไม่ทราบว่าควรปฏิบัติตัวอย่างไรเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน
ในที่สุด เรือเซวอลก็จมลงสู่ทะเล ทิ้งไว้ซึ่งความสูญเสียครั้งใหญ่ มีผู้เสียชีวิตและสูญหายรวม 304 ราย ขณะที่ผู้รอดชีวิตต้องเผชิญกับความทรงจำอันเจ็บปวดไปตลอดชีวิต เหตุการณ์นี้สร้างความสะเทือนใจให้แก่ครอบครัวผู้ประสบภัยและประชาชนทั่วประเทศ พร้อมก่อให้เกิดคำถามสำคัญว่า เหตุใดเรือโดยสารที่บรรทุกนักเรียนและครูจำนวนมากจึงประสบอุบัติเหตุร้ายแรงเช่นนี้ และเหตุใดการช่วยเหลือจึงไม่สามารถลดความสูญเสียได้มากกว่าที่เกิดขึ้น