หากสุนัขเริ่มกระโดด พยายามงับเสื้อผ้า หรือแสดงท่าทีก้าวร้าว ควรให้ความสำคัญกับการเว้นระยะและขอความช่วยเหลือจากเจ้าของ ไม่ควรพยายามจับหรือกอดสุนัขที่ไม่คุ้นเคยโดยไม่จำเป็น
2. ฝึกคำสั่งพื้นฐานให้สุนัข
สำหรับเจ้าของสุนัข การฝึกคำสั่งง่าย ๆ เช่น “นั่ง” “รอ” และ “มานี่” ช่วยให้ควบคุมสถานการณ์ได้ดีขึ้น เมื่อสุนัขเริ่มเข้าใกล้ผู้อื่นมากเกินไป เจ้าของสามารถเรียกกลับและให้รางวัลเมื่อมันทำตามคำสั่ง
การฝึกควรทำอย่างสม่ำเสมอในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม โดยใช้คำชม ของเล่น หรือขนมสำหรับสุนัขเป็นแรงเสริมเชิงบวก แทนการลงโทษด้วยความรุนแรง
เป้าหมายไม่ใช่การห้ามสุนัขใช้ประสาทสัมผัสด้านกลิ่นทั้งหมด แต่เป็นการสอนให้มันรู้จักขอบเขตและตอบสนองต่อคำสั่งของเจ้าของ
3. ให้สุนัขทักทายคนอย่างเหมาะสม
เมื่อพาสุนัขออกไปเดินเล่น ควรใช้สายจูงตามความเหมาะสมและกฎของสถานที่ ก่อนให้สุนัขเข้าใกล้ผู้อื่น ควรสอบถามความสมัครใจของบุคคลนั้น โดยเฉพาะเด็ก ผู้สูงอายุ หรือผู้ที่มีความกลัวสุนัข
หากอีกฝ่ายไม่ต้องการสัมผัสสัตว์ ควรเคารพการตัดสินใจและพาสุนัขออกห่างทันที การฝึกให้สุนัขนั่งรอแทนการพุ่งเข้าไปดมจะช่วยให้การพบปะเป็นไปอย่างราบรื่นมากขึ้น
4. รักษาความสะอาดหลังการสัมผัส
หากสุนัขเลียผิวหนังหรือสัมผัสบริเวณร่างกายใกล้ชิด ควรล้างผิวหนังด้วยน้ำและสบู่อย่างเหมาะสม หลีกเลี่ยงการให้สัตว์เลียบริเวณแผลเปิด เยื่อบุ หรือบริเวณจุดซ่อนเร้น
หากถูกกัดหรือข่วนจนผิวหนังแตก ควรล้างแผลทันทีและขอคำแนะนำจากบุคลากรทางการแพทย์เกี่ยวกับความเสี่ยงต่อการติดเชื้อ รวมถึงการประเมินความจำเป็นในการป้องกันโรคพิษสุนัขบ้า โดยเฉพาะเมื่อไม่ทราบประวัติการฉีดวัคซีนของสัตว์
5. เข้าใจภาษากายของสุนัข
สุนัขใช้ท่าทางหลายอย่างในการสื่อสาร เช่น การหันหน้าออก การถอยหนี การเลียริมฝีปาก หรือการเกร็งตัว พฤติกรรมเหล่านี้อาจเกิดขึ้นในหลายบริบท จึงควรพิจารณาร่วมกับท่าทางโดยรวมและสถานการณ์รอบตัว
หากสุนัขดูเครียดหรือไม่ต้องการให้เข้าใกล้ ควรให้พื้นที่กับมันเช่นเดียวกับที่เราคาดหวังให้ผู้อื่นเคารพพื้นที่ส่วนตัวของเรา
การอยู่ร่วมกับสุนัขอย่างมีความสุขเริ่มจากการเข้าใจธรรมชาติของสัตว์ พร้อมกับกำหนดขอบเขตที่เหมาะสม การฝึกอย่างใจเย็นและการเคารพซึ่งกันและกันช่วยลดปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้ในชีวิตประจำวัน
Chapter 5: เข้าใจพฤติกรรมสุนัขอย่างถูกต้อง เพื่ออยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข
เมื่อเข้าใจเหตุผลที่สุนัขใช้จมูกสำรวจโลกมากขึ้น เราจะเห็นว่าพฤติกรรมที่ดูแปลกในสายตามนุษย์อาจเป็นเพียงวิธีสื่อสารและเรียนรู้สิ่งแวดล้อมของสัตว์เท่านั้น อย่างไรก็ตาม การทำความเข้าใจพฤติกรรมเหล่านี้ควรอยู่บนพื้นฐานของข้อเท็จจริง ไม่ใช่ความเชื่อที่ไม่มีหลักฐานรองรับ
พฤติกรรมตามธรรมชาติไม่ได้มีความหมายเพียงอย่างเดียว
การที่สุนัขเดินเข้ามาดมบริเวณขา เสื้อผ้า หรือจุดซ่อนเร้นของมนุษย์อาจเกิดจากความอยากรู้อยากเห็น กลิ่นที่แปลกใหม่ ความคุ้นเคย หรือโอกาสในการสำรวจสิ่งแวดล้อม สุนัขแต่ละตัวอาจมีพฤติกรรมแตกต่างกันตามนิสัยและประสบการณ์ที่ได้รับ