ลูกส่งเงินให้พ่อเดือนละหมื่นนาน 15 ปี จู่ๆ พ่อโทรบอกไม่ต้องส่งแล้ว พอกลับบ้านเจอความจริงสุดช็อก

Chapter 2

ธีม:
ขนาดตัวอักษร:
24px

การเดินทางกลับบ้านและความจริงอันน่าตกใจ เมื่อเดินทางมาถึงบ้านเกิด ภาพของบ้านไม้หลังเดิมที่เคยคุ้นเคยกลับดูเงียบเหงามากกว่าปกติ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปในบ้านด้วยความระมัดระวัง สิ่งแรกที่เขาสังเกตเห็นคือ ความว่างเปล่าของห้องรับแขก ข้าวของเครื่องใช้หลายอย่างที่เคยตั้งวางอยู่กลับถูกจัดเก็บใส่กล่อง carton อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ราวกับกำลังเตรียมตัวสำหรับการย้ายบ้าน

เมื่อเดินลึกเข้าไปในห้องนอน เขาได้พบกับพ่อวัย 83 ปี ในสภาพที่ซูบผอมและทรุดโทรมลงไปมากเมื่อเทียบกับครั้งล่าสุดที่ได้พบกัน ร่างกายที่เคยแข็งแรงดูโรยราอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นลูกชายปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ผู้เป็นพ่อถึงกับชะงักและมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยความจำนน

ลูกชายไม่รอช้า เข้าไปจับมือพ่อและเค้นถามถึงสาเหตุที่แท้จริงของการสั่งให้หยุดส่งเงิน รวมถึงสภาพความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดภายในบ้าน ในที่สุด เมื่อไม่อาจปกปิดความจริงได้อีกต่อไป ผู้เป็นพ่อจึงยอมเปิดเผยความจริงทั้งหมดออกมาพร้อมกับน้ำตา ความจริงที่ทำเอาลูกชายถึงกับเข่าอ่อนและหัวใจสลายลงในทันที

หัวอกของผู้เป็นพ่อและการเตรียมตัวครั้งสุดท้าย ผู้เป็นพ่อสะอื้นไห้พร้อมกับยอมรับว่า ตนเองได้รับการตรวจวินิจฉัยจากแพทย์เมื่อไม่กี่เดือนก่อน และพบว่ากำลังป่วยเป็นโรคร้ายแรงระยะสุดท้าย แพทย์ประเมินว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกเพียงแค่ประมาณครึ่งปีเท่านั้น เมื่อได้รับรู้ถึงเวลาที่เหลืออยู่อย่างจำกัด พ่อจึงตัดสินใจว่าจะไม่เข้ารับการรักษาที่ยืดเยื้อหรือเจ็บปวด แต่เลือกที่จะใช้วิธีการดูแลแบบประคบประคองตามอาการเพื่อสงบจิตใจ

เหตุผลสำคัญที่พ่อโทรไปบอกให้ลูกชายหยุดส่งเงินมาให้ ก็เพราะเขาไม่อยากให้ลูกต้องเสียสละเงินทองที่หามาด้วยความยากลำบากเพื่อคนกำลังจะจากไปอีกแล้ว เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ลูกส่งมาตลอด 15 ปี พ่อไม่ได้นำไปใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเก็บหอมรอมริบไว้อย่างดี เพื่อคืนกลับให้ลูกในวันที่เขาไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว

นอกจากนี้ การที่บ้านเต็มไปด้วยกล่องบรรจุข้าวของ ก็เพราะพ่อใช้เวลาในช่วงที่ยังมีแรง ค่อยๆ จัดเก็บ จัดระเบียบ และทิ้งสิ่งของที่ไม่จำเป็นออกไปล่วงหน้า พ่อทำทั้งหมดนี้เพียงเพราะเหตุผลเดียวคือ “ไม่อยากให้สิ่งของของตนกลายเป็นภาระความยุ่งยากให้ลูกชายต้องมาตามเก็บกวาดหลังจากที่เขาเสียชีวิตไปแล้ว” ความรัก ความเสียสละ และความห่วงใยที่พ่อมีต่อลูกจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต ช่างยิ่งใหญ่เกินกว่าจะหาคำใดมาเปรียบปาน

ช่วงเวลาที่เหลืออยู่และการทำหน้าที่ครั้งสุดท้าย หลังจากได้รับรู้ความจริงอันเจ็บปวด ชายวัย 55 ปี สะอื้นไห้และโอบกอดผู้เป็นพ่อไว้แน่น เขาเสียใจอย่างมากที่ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของพ่อให้เร็วกว่านี้ แต่เขาก็รู้ดีว่า การจมอยู่กับความเศร้าโศกไม่อาจเปลี่ยนความจริงได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการใช้เวลาที่เหลืออยู่อย่างมีค่าที่สุดร่วมกับพ่อ

เขาตัดสินใจปรับเปลี่ยนตารางการทำงานและการใช้ชีวิตใหม่ทั้งหมด ยื่นขอใช้สิทธิลาพักร้อนยาว และลางานแบบไม่รับค่าจ้าง เพื่อย้ายกลับมาอยู่ดูแลพ่อที่บ้านเกิดอย่างใกล้ชิดตลอดเวลา ในช่วงเวลา 7 เดือนสุดท้ายที่พ่อมีชีวิตอยู่ ลูกชายได้ทำหน้าที่ดูแลเรื่องอาหารการกิน การพาไปพบแพทย์ และพาพ่อไปเที่ยวในสถานที่ต่างๆ ที่พ่อเคยอยากไป

พวกเขาได้ใช้เวลาพูดคุย ทบทวนความทรงจำในอดีต และสร้างความทรงจำดีๆ ร่วมกันเป็นครั้งสุดท้าย จนกระทั่งเมื่อเวลาผ่านไปประมาณ 7 เดือน ผู้เป็นพ่อก็ได้จากไปอย่างสงบ ท่ามกลางความรักและการดูแลอย่างอบอุ่นของครอบครัว แม้ว่าลูกชายจะรู้สึกเสียดายที่น่าจะรู้เรื่องราวให้ไวกว่านี้ แต่เขาก็ภาคภูมิใจที่ได้ตอบแทนบุญคุณและเคียงข้างพ่อจนถึงลมหายใจสุดท้ายของชีวิต

บทเรียนเรื่องความกตัญญูและการใส่ใจคนในครอบครัว เรื่องราวสะเทือนใจนี้ได้กลายเป็นข้อคิดและบทเรียนราคาแพงให้กับผู้คนในสังคมปัจจุบันอย่างยิ่ง หลายครั้งที่เรามักจะคิดว่าการส่งเงินทองหรือสิ่งของกลับไปให้พ่อแม่ที่บ้าน คือการทำหน้าที่ลูกที่ดีและเพียงพอแล้ว แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่พ่อแม่ต้องการมากที่สุดอาจไม่ใช่จำนวนเงินในบัญชี หากแต่เป็นเวลา ความรัก การใส่ใจ และการได้พูดคุยพบหน้ากัน

พ่อแม่หลายคนมักจะเลือกที่จะปกปิดความทุกข์ ความเจ็บป่วย หรือความลำบากของตนเองไว้ เพราะไม่อยากให้ลูกๆ ที่กำลังทำงานหนักในเมืองใหญ่ต้องมาเป็นกังวล ดังนั้น ในฐานะลูก การหมั่นสังเกตความเปลี่ยนแปลง คอยไต่ถามสารทุกข์สุขดิบอย่างสม่ำเสมอ และกลับไปเยี่ยมเยียนพ่อแม่เมื่อมีโอกาส จึงเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ไม่ควรมองข้าม

บทความในหมวดหมู่เดียวกัน

ลูกส่งเงินให้พ่อเดือนละหมื่นนาน 15 ปี จู่ๆ พ่อโทรบอกไม่ต้องส่งแล้ว พอกลับบ้านเจอความจริงสุดช็อก

2 Part