30 สายที่ไม่ได้รับในคืนวันที่ 20 ต.ค. และข้อความสุดท้ายจากภรรยา: "พี่... หนูเจ็บมาก... ช่วยด้วย..."

ธีม:
ขนาดตัวอักษร:
24px

สายที่ไม่ได้รับถึง 30 สายในคืนเดียว

ช่อดอกไม้ถูกมอบให้ด้วยถ้อยคำอันเปี่ยมด้วยความรัก ของขวัญถูกห่อด้วยความเคารพอย่างสูง ดูเหมือนทั้งเมืองจะร่วมใจกันให้เกียรติชาวโลกผู้แสนอ่อนโยนอีกซีกโลกหนึ่ง

มีเพียงฮวงเท่านั้น เธอนั่งเงียบๆ อยู่ในบ้านหลังเล็กๆ เพียงลำพังในบรรยากาศที่คุ้นเคยและเย็นยะเยือก อาหารเย็นเย็นลงนานแล้ว ชามซุปหน่อไม้ราดด้วยตีนหมูที่เคลือบด้วยไขมันบางๆ ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานที่เขาชอบที่สุดก็จืดจางลง คืนนี้เธอส่งปี้น้อย ลูกชายจอมซนของพวกเขา ไปบ้านปู่ย่าตายายฝ่ายแม่ เธอจินตนาการถึงค่ำคืนส่วนตัว ท่ามกลางดอกไม้ เทียนไข และความโรแมนติกเล็กๆ น้อยๆ ที่ช่วยเติมความอบอุ่นให้กับความรู้สึกที่ค่อยๆ เย็นลงระหว่างพวกเขา

เฮืองสวมชุดผ้าไหมสีเบอร์กันดีที่เขาให้เธอในทริปธุรกิจครั้งแรก แต่งหน้าเบาๆ ฉีดน้ำหอมดอกมะลิที่เขาบอกว่าเป็น “กลิ่นแห่งความสงบสุข” เธอรอคอยเขา ราวกับภรรยาที่ยังรักเขาอย่างสุดหัวใจ และยังเชื่อว่าชีวิตสมรสจะคงอยู่ได้ด้วยความเอาใจใส่และความปรารถนาเล็กๆ น้อยๆ

แต่พอถึงเวลาเจ็ดโมงเย็น เมื่อโต๊ะถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“สวัสดีครับ? ผมขอโทษนะครับ คืนนี้ผมมีประชุมด่วนกับคู่หู คงกลับไม่ได้แล้ว คุณทานข้าวก่อนนะครับ ไม่ต้องรอผม”

น้ำเสียงของฮวงเร่งรีบและเย็นชา ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องงาน ไม่ใช่พูดถึงภรรยาที่กำลังรอเขาอยู่ในวันพิเศษ

หัวใจของฮวงเจ็บปวด เธอพยายามฝืนยิ้ม แม้รู้ว่าเขามองไม่เห็นก็ตาม

“ครับ ทำงานอย่างระมัดระวัง… อย่าลืมกลับมาเร็วนะครับ”

“ครับ ผมรู้”

แล้วโทรศัพท์ก็ดับไป ไม่มีคำทักทาย ไม่มีคำถามใดๆ

หัวใจของผู้หญิงที่เคยเจ็บปวดทำให้ฮวงรู้สึกไม่สบายใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขา “ยุ่งกะทันหัน” ในโอกาสที่น่าจดจำ เธอเปิดโทรศัพท์ มองดูรูปถ่ายแต่งงานของทั้งคู่ รอยยิ้มในปีนั้นสดใสไร้กังวล ตอนนี้เหลือเพียงความเงียบงันจนแทบหยุดหายใจ

แปดโมง เก้าโมง ไม่มีดอกไม้ ไม่มีของขวัญ ไม่มีคำอวยพร บ้านยังคงเหมือนเดิม แต่กลับว่างเปล่าอย่างน่าประหลาด ฮวงยังจำวันแรกๆ ของความรักได้ เมื่อเขาขับรถฝ่าสายฝนมามากกว่ายี่สิบกิโลเมตร เพียงเพื่อนำชานมมาให้เธอ เขาเคยพูดว่า:

“โลกของฉันอาจขาดทุกสิ่งทุกอย่างได้ แต่ขาดคุณไม่ได้”

ตอนนี้โลกใบนั้นดูเหมือนจะมีสิ่งต่างๆ ที่สำคัญกว่าเธออยู่มากมาย

โทรศัพท์สั่น มีข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก

สามีฉันพักที่โมเต็ลกับฉัน เขาบอกว่าเบื่ออยู่บ้านแล้ว คืนนี้คงไม่ได้กลับบ้านหรอก ถ้าไม่เชื่อ ลองไปดูที่ร้าน Huong Sen ต้นถนน X ดูสิ

มีรูปถ่ายแนบมา

ด้วย ชัดเจนและโหดร้าย

ฮวง สามีของเธอ โอบกอดเอวหญิงสาว ใบหน้าของเขาเปล่งประกายด้วยแอลกอฮอล์ ด้านหลังมีแสงสีชมพูสลัวๆ เขากำลังยิ้ม รอยยิ้มที่ฮวงไม่ได้เห็นมานานแล้ว

โทรศัพท์ในมือสั่นเทา น้ำตาเอ่อคลอ หัวใจราวกับถูกบีบรัด เธอโทรหาเขา หนึ่งสาย สองสาย... สามสิบสาย

ไม่มีใครรับสาย

และสุดท้ายก็มีเพียงเสียงเย็นชาของโอเปอเรเตอร์:

“ผู้สมัครสมาชิกที่คุณโทรไปไม่พร้อมให้บริการในขณะนี้…”

เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ความเจ็บปวด ความอิจฉา และความอับอาย ผสมปนเปกันจนแทบสิ้นหวัง เธอรีบสวมเสื้อโค้ท คว้ากุญแจ แล้ววิ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง

ข้างนอก ถนนยังคงสว่างไสว ผู้คนยังคงยิ้มแย้ม มอบดอกไม้ และกอดกันอย่างมีความสุข แต่เธอ – ภรรยาที่ถูกทรยศ – กำลังขับรถและร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ฮวง… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน… ฉันทำอะไรผิด…”

ความทรงจำหลั่งไหลกลับมาอีกครั้ง – วันแต่งงาน วันที่เขาหลั่งน้ำตาเมื่อรู้ว่าเธอตั้งครรภ์ คืนที่เขาต้องอดนอนดูแลลูกที่ป่วย... ทั้งหมดนี้ตอนนี้ราวกับมีดกรีดลึกเข้าไปในหัวใจ ความรักทั้งหมดจะจืดจางลงในที่สุดหรือ? การเสียสละของผู้หญิงจะนำมาซึ่งการทรยศในท้ายที่สุดหรือ?

ไฟหน้ารถที่พร่ามัว

ช่วงเวลาแห่งความว้าวุ่นใจ

แอ่งน้ำหลังฝนตก

“บูม!”

เสียงโครมครามดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วราตรี

ชุดสีแดงเปื้อนเลือด

เฮืองนอนแผ่หลาอยู่กลางถนน ยังคงกำโทรศัพท์ไว้แน่น ราวกับว่ามันเป็นสายใยสุดท้ายระหว่างเธอกับชายผู้เป็นที่รัก

ท่ามกลางความเจ็บปวดที่ค่อยๆ จางลง เธอเปิดโทรศัพท์และส่งข้อความสุดท้าย:

“พี่ชาย… ฉันเจ็บปวด… ช่วยฉันด้วย…”

แล้วหน้าจอก็ดับลง

เหมือนแสงสุดท้ายในดวงตาของเธอ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ในห้องพักของโมเต็ลเฮืองเซิน ฮวงตื่นขึ้นมา อาการเมาค้างยังไม่หายดี ข้างๆ เขาคือคนรักของเขา ผมของเธอยุ่งเหยิง หลับสนิท เขาขมวดคิ้ว ความรู้สึกผิดแวบหนึ่งแวบผ่านไป ก่อนจะหายไป “ผู้ชายทุกคนก็มีช่วงเวลาแบบนี้” เขาคิดในใจ

เขาเปิดโทรศัพท์ มีการแจ้งเตือนเข้ามาเป็นชุด

สายที่ไม่ได้รับสามสิบสายจาก "เมียที่รัก"

สองสามสายจากพ่อแม่สามี

และข้อความสุดท้าย...

“พี่ชาย... ผมเจ็บมาก... ช่วยผมด้วย...”

ด้านล่างมีข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จักส่งมา

“เจ้าของเบอร์นี้ประสบอุบัติเหตุร้ายแรง กำลังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล X อาการสาหัส กรุณาให้ครอบครัวมารับตัวเขาทันที”

ฮวงตกตะลึง เขากระโดดขึ้น ใบหน้าซีดเซียว อาการเมาค้างหายไปแล้ว มีเพียงความกลัวและความเสียใจเต็มหัวใจ เขาเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่มีใครรับสาย จากนั้นเขาก็รีบขับรถออกไปอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับพึมพำว่า

“ฮวง… ได้โปรดอย่า… ฉันขอร้องคุณ…”

เมื่อเขามาถึงโรงพยาบาล เขาเห็นพ่อแม่ของภรรยายืนอยู่ตรงนั้นด้วยความตกตะลึง ทันทีที่เขาเห็นเขา พ่อตาซึ่งเป็นคนพูดน้อยก็รีบวิ่งเข้ามาหาเขา

“ปัง!”

ตบหน้า

“นับจากนี้ไป ฉันไม่มีลูกเขยอย่างเธออีกแล้ว! ดูสิ ใครกันที่ทำให้ลูกสาวฉันตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้? คืนเดียวโทรมาตั้งสามสิบครั้ง! เธอโทรมาด้วยความสิ้นหวัง แต่เธออยู่ไหน?”

ฮวงไม่สามารถตอบได้ ข้อแก้ตัวทั้งหมดล้วนไร้ความหมาย เขามองผ่านกระจกหน้าต่าง ฮวงนอนนิ่งอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ศีรษะพันผ้าพันแผล ใบหน้าซีดเผือด เสียงเครื่องจักรเย็นเยียบ

Có thể là hình ảnh về một hoặc nhiều người và thuốc

หมอออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า:

ผู้ป่วยได้รับบาดเจ็บที่สมองอย่างรุนแรงและบาดเจ็บหลายแห่ง เราทำการผ่าตัดแล้ว แต่การพยากรณ์โรคยังคงย่ำแย่ ครอบครัวควรเตรียมความพร้อมทางจิตใจให้ดี

คำพูดนั้นกระทบกระเทือนจิตใจราวกับถูกทุบด้วยค้อน

“เตรียมตัวให้พร้อม” สองคำที่โหดร้ายที่สุดในโลก

ฮวงคุกเข่าลงในโถงทางเดินอันหนาวเหน็บ เสียงร้องของเขาดังก้อง:

“ฉันขอโทษ… ฮวง… ตื่นได้แล้ว… ฉันผิด… ฉันผิดจริงๆ…”

แต่หญิงสาวที่เขาสัญญาว่าจะรักตลอดไปยังคงเงียบอยู่

เขาหันกลับไปมองทุกสิ่ง: รอยยิ้มของคนรัก ความสนุกสนานชั่วครั้งชั่วคราว ความหลงใหลที่ไร้สาระ... และตระหนักว่าไม่มีสิ่งใดที่คุ้มค่าที่จะแลกครอบครัวของเขาไป ไม่มีอะไรที่คุ้มค่าที่จะสูญเสียผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างเขามาตลอดพายุมากมาย

เขามีทุกอย่างแล้ว ทั้งภรรยาที่ดี ลูกที่ดี บ้านที่อบอุ่น และด้วยความโลภและความประมาท เขาทำลายทุกสิ่งไปหมดแล้ว

อย่ารอจนเสียเธอไป แล้วค่อยตระหนักว่า ผู้หญิงที่ทำงานหนักเคียงข้างคุณคือของขวัญล้ำค่าที่สุดที่ชีวิตมอบให้ได้

สายที่ไม่ได้รับถึง 30 สายในคืนเดียว... เพียงพอที่จะแลกกับความเสียใจไปตลอดชีวิต

บทความในหมวดหมู่เดียวกัน