เด็กทุกคนมีชะตากรรมของตัวเองเมื่อเกิดมา และไม่มีใครอยากมีชีวิตที่ถูกทอดทิ้ง
แต่ถึงแม้เด็กคนหนึ่งจะ “โชคร้าย” พอที่จะกลายเป็นเด็กกำพร้า ถูกทอดทิ้งตั้งแต่แรกเกิด แต่ “พระเจ้า” ก็คงจะต้องชดเชยให้พวกเขาด้วยพ่อแม่ที่แสนดี มอบชีวิตในฝันให้กับพวกเขา
เด็กหญิงพิการถูกทิ้งโดยหญิงชราผู้ยากไร้
เรื่องราวของเด็กหญิงที่ถูกทอดทิ้ง Cao Lo An เคยสร้างความฮือฮาในสื่อจีน เนื่องจากเธอตั้งแต่ยังเป็นเด็กที่ดูเหมือนจะเป็นคนที่โชคร้ายที่สุดในโลก แต่ด้วยความมุ่งมั่นของตัวเองและหัวใจอันยิ่งใหญ่ของ "แม่บุญธรรม" เธอได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ใช่ใครๆ ก็ทำได้
ประมาณปี พ.ศ. 2538 เฉาโหลอันถูกพบครั้งแรกในกล่องกระดาษแข็งที่กองขยะ คนแรกที่พบเธอคือนางสาวเฉาเจียมเทียม หญิงโสดผู้หาเลี้ยงชีพด้วยการเก็บขยะ

ภาพประกอบ
ตามคำบอกเล่าของนางเทียม ในเวลานั้นเธอรู้สึกตกใจมากเมื่อพบว่าหล่ออันไม่มีแขน แต่มีใบหน้าที่สวยงามราวกับนางฟ้า
แม้ทุกคนจะคัดค้านมากมาย แต่หญิงชราผู้น่าสงสารก็ตัดสินใจรับเด็กหญิงเป็นบุตรบุญธรรมและตั้งชื่อให้ว่า เฉาโหลอัน เธอบอกว่าเธอก็มีลูกสาวเช่นกัน แต่เป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด เธอพยายามหาทางรักษาทุกทางแต่ก็ไม่สามารถช่วยชีวิตเธอไว้ได้ การรับบุตรบุญธรรมโหลอันเท่านั้นจึงจะช่วยบรรเทาความปรารถนาที่มีต่อลูกของเธอได้
ชีวิตอันแสนทุกข์ของแม่และลูก
คุณนายเถียมเล่าว่าตอนเด็กๆ หล่ออันเป็นเด็กดี ไม่ค่อยร้องไห้ และไม่เคยขออะไรที่ไม่สมเหตุสมผลจากแม่เลย เธอมักจะเรียกตัวเองว่า "แม่" เสมอ แม้ว่าคุณนายเถียมอยากจะถูกเรียกว่า "ยาย" เพราะอายุที่ต่างกัน
ทุกวันเธอมักจะพาลูกน้อยไปรอบๆ หมู่บ้านเพื่อขอร้องคุณแม่มือใหม่ให้ให้ Lo An “ให้นมลูก”

เนื่องจากแม่และเด็กอยู่ในสภาวะที่ยากลำบาก พวกเขาจึงได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานท้องถิ่น ถือเป็นครัวเรือนที่มีรายได้น้อย และได้รับเงินอุดหนุนและค่าเล่าเรียนที่ลดลงเมื่อไปโรงเรียน
ทุกวัน คุณนายเทียมจะออกไปเก็บขยะเพื่อหาเงินมาเลี้ยงชีพและเลี้ยงดูโหลอัน เด็กหญิงตัวน้อยจึงเข้าใจและอาสาช่วยแม่ทำงานบ้านทุกอย่าง โหลอันยังช่วยแม่เก็บขยะเพื่อหารายได้เสริมอีกด้วย

สมัยเรียนมัธยมต้น ลู่อันต้องวิ่งไปโรงเรียนทุกวันแทนที่จะขึ้นรถบัสเพราะครอบครัวลำบาก นิสัยนี้ช่วยให้เธอฝึกฝนตัวเองได้ดีขึ้น และได้เข้าร่วมทีมกรีฑาของโรงเรียน และต่อมาก็ได้เป็นทีมชาติ
ภายใต้การชี้นำของแม่ของเธอ ลู่อันยังคงมุ่งมั่นในการเล่นกีฬาแต่ไม่ละเลยการเรียนของเธอ
เธอเอาชนะความไม่สะดวกสบายของความพิการของเธอได้ด้วยการใช้เท้าจับปากกา และลายมือของเธอก็ค่อยๆ สวยงามอย่างประหลาด
เพิ่งได้รับปริญญาเอกและได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งขันกรีฑา
ในปี 2013 เฉาโลอันสอบเข้าคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยซอนเตย์ ด้วยคะแนนที่สูงมาก เมื่อเห็นลูกสาวตั้งใจเรียน คุณแม่ของเธอ นางเจียม เทียม ก็รู้สึกสับสน เพราะค่าเล่าเรียนไม่น้อย
โชคดีที่ด้วยความช่วยเหลือจากโรงเรียนและกลุ่มอาสาสมัคร หล่ออันได้เข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการ หลังจากนั้น เธอจึงทำงานพาร์ทไทม์เพื่อหาเงินมาใช้จ่ายในชีวิตประจำวันและทุ่มเทให้กับการเรียน
เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ลูกสาวของนางสาว Cao ได้รับทุนการศึกษา ดังนั้นภาระทางการเงินจึงลดลง

ในที่สุด เฉา ลู่ อัน ก็สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท ศึกษาต่อและทำงานเพื่อศึกษาต่อในระดับปริญญาเอก เธอได้เป็นที่ปรึกษามหาวิทยาลัย ไม่เพียงเท่านั้น ลู่ อัน ยังประสบความสำเร็จในการคว้ารางวัลมากมายจากการแข่งขันกีฬา เช่น รางวัลเหรียญเงินในการแข่งขันพาราลิมปิกแห่งชาติ ปี 2021
“ฉันมีคุณยายที่วิเศษที่สุดในโลก”
นอกจากจะประสบความสำเร็จในการเรียนแล้ว Cao Lo An ยังได้รับการยกย่องว่าเป็นเด็กที่เชื่อฟังและกตัญญูอย่างยิ่งอีกด้วย
ระหว่างที่เรียนและทำงาน โหลอันไม่เคยลืมหน้าที่หลักในการดูแลแม่ของเธอ


เพราะคุณนายเถียมแก่ชราและสุขภาพทรุดโทรม หล่ออันจึงกลับบ้านมาดูแลแม่ทุกครั้งที่มีเวลาว่าง เธออวดเหรียญรางวัล ปริญญาโท และปริญญาเอกให้แม่ดูอย่างภาคภูมิใจ ทำให้คุณนายเถียมดีใจจนตัวสั่น เธอร้องไห้เหมือนเด็ก เพราะในที่สุดความพยายามและความพยายามของเธอก็ได้ผลสำเร็จอย่างงดงาม

โลอันปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์ ขณะนั้นอายุ 29 ปี และนางเทียมอายุ 77 ปี ทำให้ทุกคนที่มาร่วมงานรู้สึกประทับใจ
โล อัน แบ่งปันอย่างใจเย็นว่า “ฉันไม่เคยพบพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของฉันเลย และฉันไม่จำเป็นต้องรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร เพราะฉันมีคุณย่าที่วิเศษที่สุดในโลก”
นักกีฬาพิการสำลักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปหาแม่แล้วพูดต่อ “คุณยายคะ คุณคือแม่ของหนู ไม่ว่าใครจะมาหาหนู หนูก็จำพวกเขาไม่ได้ คุณคือแม่คนเดียวในชีวิตหนู”
เมื่อได้ยินคำสารภาพของลูกสาว คุณนายเฉาเจียมเทียมก็เงียบไป อย่างไรก็ตาม ทุกคนรู้ดีว่าในใจเธอมีความสุขอย่างที่สุด ไม่ใช่เพราะความสำเร็จและความมั่งคั่งของลูกสาวบุญธรรมคนปัจจุบัน แต่เป็นเพราะความกตัญญูกตเวทีของหล่อน
