นักศึกษาหญิงสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด อยู่บ้านพึ่งพาพ่อแม่มานาน 7 ปี จนวันที่เธอจากไป พ่อแ

ธีม:
ขนาดตัวอักษร:
24px

ซองจดหมาย 7 ซองที่เก็บไว้ในห้องเด็กผู้หญิงเปิดเผยความจริงอันน่าตกตะลึง

พ่อแม่ทุกคนต่างปรารถนาให้ลูกประสบความสำเร็จ และฝากความหวังไว้กับปริญญาและผลการเรียนที่น่าภาคภูมิใจ แต่บางครั้งความรักนั้นกลับกลายเป็นภาระโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ลูกไม่กล้าที่จะใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์ ไม่กล้าที่จะล้มเหลว และสุดท้ายเลือกที่จะจากชีวิตนี้ไปอย่างเงียบๆ เรื่องราวของหญิงสาววัย 25 ปี ชื่อ ตรัน ทู กี ในมณฑลเจียงซี (จีน) ด้านล่างนี้ก็เป็นโศกนาฏกรรมอันน่าเศร้าใจที่คล้ายคลึงกัน

ตรัน ทู กี เกิดในปี พ.ศ. 2543 และเติบโตในครอบครัวชนชั้นแรงงานธรรมดาในมณฑลเจียงซี บิดาของเธอคือนายตรัน วัน ฮวา ทำงานในโรงงานด้วยเงินเดือน 4,000 หยวน (ประมาณ 15 ล้านดอง) ต่อเดือน ส่วนมารดาคือนางเวือง ทู หลาน เป็นแม่บ้านและดูแลอาหารทุกมื้อ แม้ชีวิตจะยากลำบาก แต่ครอบครัวก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเสมอ และตู กี คือความภาคภูมิใจสูงสุดของพ่อแม่ ด้วยผลการเรียนที่ยอดเยี่ยมตั้งแต่วัยเด็ก

ในปี 2018 ตู กี สอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยความหวังอันยิ่งใหญ่ เด็กสาววัย 18 ปีบอกกับพ่อแม่อย่างมั่นใจว่า  "หนูจะสอบผ่านเข้าโรงเรียนดีๆ ให้ได้ เพื่อทำให้ลูกภูมิใจ" อย่างไรก็ตาม เมื่อผลสอบประกาศออกมา เธอเดินเข้าบ้านอย่างเงียบๆ เสียงสั่นเครือ  "พ่อคะ หนู... คงสอบตก"

คุณตรัน วัน ฮวา รีบปิดทีวีและปลอบใจ  “ไม่เป็นไร แค่พยายามให้เต็มที่ ถ้าจำเป็นก็ทบทวนดูสักปีก็ได้” คุณนายเวือง ทู หลาน เดินออกจากครัว เช็ดมือด้วยผ้ากันเปื้อน  “ใช่ ครอบครัวเราจ่ายไหว ” ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าแววตาของทู กีในขณะนั้นฉายแววลังเลอย่างไม่อาจบรรยายได้

นักศึกษาสาวประกาศว่าสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ผ่าน

ที่จริงแล้ว ตู่ กี๋ ไม่เพียงแต่สอบผ่านมหาวิทยาลัยชื่อดังเพียงแห่งเดียว แต่ถึงเจ็ดแห่งภายในเจ็ดปี ซึ่งรวมถึงมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศด้วย แต่เธอไม่กล้าพูดออกมา เธอกลัวเลือกสาขาวิชาผิด กลัวต้องจากพ่อแม่ไป กลัวต้องเผชิญชีวิตอิสระในเมืองใหญ่ คำโกหกที่ว่า “สอบตก” ค่อยๆ ผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว และค่อยๆ กลายเป็นภาระที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

คุณตรัน วัน ฮวา รีบลงทะเบียนลูกของเขาเข้าชั้นเรียนเตรียมสอบที่ดีที่สุดในเมืองทันที โดยมีค่าเล่าเรียนมากกว่า 20,000 หยวน (ประมาณ 74 ล้านดอง) ต่อปี ซึ่งเท่ากับครึ่งหนึ่งของเงินเดือนทั้งปีของเขา  “ไม่ต้องห่วงนะลูก พ่อแม่จะจัดการเอง” เขากล่าวขณะพาลูกไปเรียน ตู่ กี พยักหน้า แต่หลังของเธอที่หายไปหลังประตูห้องเรียนนั้นเต็มไปด้วยความเสียใจที่มองไม่เห็น

ในปีแรกของการสอบ ตู่ กี ยังคงกลับบ้านมากินข้าว ยิ้มแย้ม และพูดคุยกับพ่อแม่ แต่เธอก็ค่อยๆ พูดน้อยลง พ่อแม่คิดว่าเธอตั้งใจเรียนมากขึ้น พอขึ้นปีสอง เธอเริ่มหงุดหงิดและโกรธง่ายเพียงเพราะถูกแม่ถาม  “เรียนเป็นยังไงบ้าง”คุณนายตู่ หลานถาม และถูกตะโกนกลับมาทันทีว่า  “มีอะไรอีกไหม”คุณวัน ฮวาปลอบภรรยาว่า  “เธอกำลังเครียดมาก พวกเธอสองคนต้องอดทน” พวกเขาไม่รู้ว่าทุกคืนลูกสาวไม่ได้เรียนหนังสือ แต่กลับนั่งเงียบๆ ในห้อง จ้องมองผนัง สงสัยว่าเมื่อไหร่เธอจะกล้าพูดความจริง

พอขึ้นชั้นปีที่สี่ ตู่ กี ก็อายุ 22 ปี เพื่อนๆ ของเธอเรียนจบ ไปทำงาน และแต่งงานกันแล้ว แต่เธอเป็นคนเดียวที่ยัง "เรียน" อยู่ที่บ้าน คำพูดซุบซิบจากเพื่อนบ้านและญาติๆ ทำให้พ่อแม่ของเธอรู้สึกไม่สบายใจ แต่พวกเขาก็ยังให้กำลังใจเธอว่า  "ถ้าอยากเรียนโรงเรียนดีๆ พ่อแม่ก็สนับสนุน" ตู่ กี พยักหน้ารับ ดวงตาพร่ามัวเพราะนอนไม่หลับ เธอเริ่มใช้ชีวิตสองแบบ คือ แกล้งทำเป็นอ่านหนังสือที่ห้องสมุดตอนกลางวัน และแก้โจทย์คณิตศาสตร์ให้พ่อแม่ทำตอนกลางคืน ก่อนจะจมอยู่กับความคิดตำหนิตัวเอง

ตอนอายุ 25 ปี เธอแทบจะไม่ได้ออกจากห้องเลย พ่อแม่คิดว่าเธอ "ซ้อมหนัก" แต่ความจริงแล้ว ตู กี กำลังตกอยู่ในภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรง เธอนอนไม่หลับ กินไม่ได้ และไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป เธอเขียนโน้ตว่า  "พ่อกับแม่ หนูขอโทษ หนูเหนื่อย อย่าเสียใจไปเลย หนูแค่เลือกวิถีชีวิตที่แตกต่าง" แล้วก็กินยานอนหลับจนหมดขวด

เช้าวันนั้น คุณนายหว่อง ตูหลาน เรียกลูกสาวให้ตื่นมาทานอาหารเช้า แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ เธอผลักประตูเปิดออก เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังก้องไปทั่วละแวกบ้าน  “ตู่ กี๋! ตู่ กี๋!”คุณตรัน วัน ฮวา รีบวิ่งเข้ามา เห็นลูกสาวนอนนิ่งอยู่ มีขวดยาเปล่าอยู่ข้างๆ เขาทรุดลงคุกเข่า กุมศีรษะไว้ แล้วกรีดร้องว่า  “ทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดขึ้น... ทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดขึ้น...”จดหมายที่ทิ้งไว้มีเพียงไม่กี่บรรทัดสั้นๆ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจของทั้งคู่แตกสลาย

พ่อแม่นักเรียนสาวหมดสติเพราะลูกสาวเสียชีวิต

หนึ่งเดือนต่อมา เมื่อเธอกล้าที่จะทำความสะอาดห้องลูกสาว คุณนายตู้หลานก็พบถุงกระดาษที่ปิดผนึกอย่างดีในตู้เสื้อผ้า ข้างในมีซองจดหมายเจ็ดซอง จดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยเจ็ดฉบับจากเจ็ดปีก่อน ฉบับละหนึ่งฉบับ ซึ่งล้วนเป็นของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง จดหมายยาวเหยียดที่แนบมากับจดหมายอธิบายทุกอย่างว่า  "ฉันสอบผ่านปีแรก แต่ฉันกลัว... กลัวเลือกผิด กลัวอยู่ไกลบ้าน กลัวจะทำให้พ่อแม่ไม่ภูมิใจ คำโกหกยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ฉันไม่กล้าหยุด ฉันเสียเวลาเจ็ดปีในชีวิตไปเปล่าๆ กลายเป็นคนล้มเหลวในสายตาตัวเอง"

คุณตรัน วัน ฮวา กอดจดหมายไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม  “ลูกสาวของฉัน ลูกของฉันเก่งมาก...” คุณนายตูหลานมองสามี เสียงสะอื้น  “เราคิดว่าการให้แรงบันดาลใจแก่ลูกคือความรัก แต่ใครจะไปคิดว่ามันจะพาเธอไปสู่ทางตัน”

เรื่องราวของครอบครัวของตรัน วัน ฮวา ไม่เพียงแต่เป็นความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกเท่านั้น แต่ยังเป็นสัญญาณเตือนให้พ่อแม่ทุกคนตระหนักถึงเส้นแบ่งระหว่างความรักกับแรงกดดันที่มองไม่เห็น การรักลูกไม่ได้หมายถึงแค่การสร้างเงื่อนไขทางวัตถุ ไม่ใช่แค่การให้กำลังใจให้ "พยายามต่อไป" เท่านั้น แต่ยังรวมถึงการรับฟัง ใส่ใจความรู้สึก และยอมรับตัวตนที่แท้จริงของลูก ไม่ใช่แค่ความสำเร็จที่เขียนไว้บนกระดาษ

แรงกดดันจากความคาดหวัง แม้จะมาจากความรัก ก็อาจกลายเป็นภาระอันหนักอึ้ง ผลักดันให้เด็กๆ ต้องเผชิญกับความเหงา ภาวะซึมเศร้า และแม้กระทั่งความสิ้นหวัง จำไว้ว่า ลูกที่มีสุขภาพจิตดีคือความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพ่อแม่ ไม่ใช่ปริญญาหรือสถานะทางสังคม ตอนนี้ ตรัน วัน ฮวา และ เวือง ตู่ หลาน ใช้ชีวิตอยู่กับความเสียใจที่ยังคงฝังใจ แต่พวกเขาหวังว่าเรื่องราวของพวกเขาจะช่วยให้ครอบครัวอื่นๆ หลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมที่คล้ายคลึงกันได้ จงรักลูกด้วยความเข้าใจ ไม่ใช่เป้าหมายที่เลื่อนลอย

วันที่ 27 ตุลาคม 2568 หนังสือพิมพ์ Law and Life ตีพิมพ์บทความเรื่อง "นักศึกษาหญิงคนหนึ่งชวนเพื่อนไปกินข้าวและใช้เงินไป 74 ล้าน พอพ่อมาถึงก็ร้องไห้โฮออกมา "นี่คือค่าเล่าเรียน 1 ปีของน้องชายฉัน!" เนื้อหามีดังนี้:

เมื่อเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย นักศึกษาหลายคนต้องอยู่ห่างบ้านเป็นครั้งแรก ใช้จ่ายอย่างอิสระโดยปราศจากการดูแลอย่างใกล้ชิดจากพ่อแม่ พวกเขามักจะติดอยู่ในวังวนของ "การเล่นสนุก" เพื่อปรับตัวเข้ากับกลุ่มเพื่อน พิสูจน์ตัวเอง หรือสร้าง "ความสัมพันธ์" เพื่ออนาคต อย่างไรก็ตาม การจัดการการเงินส่วนบุคคลไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อ "แหล่งรายได้" ของคนหนุ่มสาวจำนวนมากยังคงขึ้นอยู่กับพ่อแม่เพียงอย่างเดียว ซึ่งกำลังดิ้นรนหาเลี้ยงชีพในบ้านเกิด การตัดสินใจอย่างหุนหันพลันแล่นอาจผลักดันให้ทั้งครอบครัวตกอยู่ในความยากจน ดังเช่นเรื่องราวอันน่าปวดใจด้านล่างนี้

ด้วยเหตุนี้ เมื่อไม่นานมานี้ คลิปวิดีโอจึงถูกแชร์กันในโซเชียลมีเดียจีน ในคลิปดังกล่าว คุณพ่อคนหนึ่งแต่งกายด้วยเสื้อผ้าขาดวิ่น ใบหน้าซีดเซียว รีบวิ่งไปที่ประตูหน้าร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งเพื่อตามหาลูกสาว สาเหตุคืออะไร? ลูกสาววัยเรียนมหาวิทยาลัยของเขาชวนเพื่อนๆ มาทานอาหารที่ร้าน แต่บิลกลับสูงถึง 20,000 หยวน (ประมาณ 74 ล้านดอง) เนื่องจากเธอไม่มีเงินพอจ่าย เธอจึงต้องโทรหาพ่อเพื่อขอความช่วยเหลือ

นักศึกษาหญิงคนหนึ่งชวนเพื่อนไปกินข้าวและใช้เงินไป 74 ล้าน พอพ่อของเธอมาถึง เขาก็ร้องไห้โฮออกมา “นี่คือค่าเล่าเรียน 1 ปีของพี่ชายฉัน!” - ภาพที่ 1

พ่อรู้สึกหมดหนทางต่อความ “สิ้นเปลือง” ของลูกสาว

เป็นที่รู้กันว่าพ่อเป็นคนงานก่อสร้าง มีรายได้เพียงเดือนละ 2,000-3,000 หยวน (ประมาณ 7.4-11 ล้านดอง) เมื่อได้ยินลูกสาวใช้เงินมหาศาลเพียงเพื่อชวนเพื่อน เขาก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก เขาเข้าใจว่าลูกสาวกำลังจะเรียนจบ การชวนเพื่อนมาสานสัมพันธ์เป็นเรื่องปกติ และอาจช่วยหางานทำในภายหลังได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากมีเพื่อนในกลุ่มนั้นรวย แต่ค่าอาหารมื้อละ 70 ล้านนี่คุ้มค่าหรือไม่?

เด็กสาวคนนี้ยังไม่สามารถพึ่งพาตัวเองได้ ยังคงต้องพึ่งพาพ่อแม่อย่างเต็มที่ เธอเป็นนักเรียนธรรมดาๆ ที่พยายาม "ทำตัวดี" เพื่อให้เข้ากับเพื่อนรวยๆ แต่มันจะคุ้มค่าจริงหรือ?

เด็กหญิงไม่พอใจอย่างมากต่อคำตำหนิของพ่อ โดยกล่าวว่าเธอยังคงเป็นนักเรียน และการใช้เงินเป็นความรับผิดชอบของพ่อแม่ พ่อยอมรับว่าเขาไม่เคยออมเงินให้ลูกๆ เลย แต่ครอบครัวก็ยังมีน้องชายเรียนอยู่ และค่าเล่าเรียนต่อปีก็เกือบ 20,000 หยวน (74 ล้านดอง) สำหรับครอบครัวชนบทที่มีรายได้น้อยเช่นนี้ ถือเป็นภาระหนักมาก

นักศึกษาหญิงคนหนึ่งชวนเพื่อนไปกินข้าวและใช้เงินไป 74 ล้าน พอพ่อของเธอมาถึง เขาก็ร้องไห้โฮออกมา “นี่คือค่าเล่าเรียน 1 ปีของพี่ชายฉัน!” - ภาพที่ 2

เงินค่าอาหาร 1 มื้อ เท่ากับค่าเล่าเรียนของน้องชายผม 1 ปี ครับ

หลังจากวิดีโอนี้ถูกโพสต์ลงโซเชียลมีเดีย ก็มียอดวิวหลายล้านครั้งและเกิดการถกเถียงกันอย่างดุเดือด ส่วนใหญ่วิพากษ์วิจารณ์นักศึกษาหญิงคนนี้ว่าไม่เข้าใจความพยายามของพ่อแม่ และไม่รู้จักวิธีสร้างความสัมพันธ์ที่ดี

ในฐานะนักเรียน ทุกคนรู้ดีว่าค่าเล่าเรียนนั้นมาจากหยาดเหงื่อและน้ำตาของพ่อแม่ แล้วทำไมกลุ่มเพื่อนจึงไม่เสนอให้หารค่าใช้จ่ายเท่าๆ กัน? ทำไมพวกเขาถึงปล่อยให้เพื่อนที่ปกติทั่วไปรับผิดชอบทั้งหมด? หลายคนแนะนำให้พ่อไปพบกลุ่มเพื่อนโดยตรงเพื่อ "ตรวจสอบ" ว่า พวกเขาเป็นใคร? พวกเขากินอะไรถึงได้ค่าเล่าเรียน "มหาศาล" ขนาดนั้น? หรือว่าพวกเขาไม่เคารพ หรือจงใจ "แกล้ง" เด็กผู้หญิงคนนั้น?

แม้ว่าทุกคนจะมีความคิดเห็นเป็นของตัวเอง แต่โดยทั่วไปแล้ว เรื่องนี้ถือเป็นคำเตือนสำหรับคนหนุ่มสาวจำนวนมากที่กำลังสับสนระหว่างการใช้เงินเพื่อ "ปรับตัว" กับการเรียนรู้ที่จะเคารพคุณค่าแรงงานของพ่อแม่

การจัดการทางการเงิน: ทักษะชีวิตที่ต้องเรียนรู้ตั้งแต่เนิ่นๆ

นักเรียนหลายคนเมื่อต้องพลัดพรากจากพ่อแม่เป็นครั้งแรก มักจะจมอยู่กับวังวนของการบริโภค กินอาหารหรูหรา ใช้สินค้าแบรนด์เนม และไปงานปาร์ตี้ทั้งวันเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเอง... ตกยุค แต่ถ้าคุณไม่รู้จักควบคุมตัวเอง การตัดสินใจเล็กๆ น้อยๆ อาจทำให้คุณกลายเป็นหนี้ หรือที่แย่กว่านั้นคือสูญเสียความไว้วางใจจากครอบครัว ดังนั้น จึงมีข้อสังเกตบางประการที่เยาวชนควรจดจำไว้:

1. เข้าใจสถานการณ์ของคุณก่อนที่จะใช้จ่าย

ทุกคนมีจุดเริ่มต้นที่แตกต่างกัน อย่าเปรียบเทียบงบประมาณของคุณกับคนอื่น การรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนจะช่วยให้คุณใช้จ่ายตามกำลังทรัพย์และไม่สร้างภาระให้ใคร

2. อย่าใช้เงินเพื่อ “ซื้อ” ความสัมพันธ์

มิตรภาพที่แท้จริงไม่จำเป็นต้องมีมื้อค่ำสุดหรู คนที่ควรค่าแก่การสานสัมพันธ์คือคนที่เคารพคุณค่าของคุณ ไม่ใช่กระเป๋าเงินของคุณ

3. เรียนรู้ที่จะปฏิเสธเกมที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของคุณ

การปฏิเสธไม่ใช่สัญญาณของความอับอาย หากแต่เป็นสัญญาณของความกล้าหาญ คนที่รู้จักควบคุมงบประมาณของตัวเองจะได้รับความเคารพมากกว่าคนที่พยายามอวดอ้าง

นักศึกษาหญิงคนหนึ่งชวนเพื่อนไปกินข้าวและใช้เงินไป 74 ล้าน พอพ่อของเธอมาถึง เขาก็ร้องไห้โฮออกมา “นี่คือค่าเล่าเรียน 1 ปีของพี่ชายฉัน!” - ภาพที่ 3

การจัดการทางการเงินถือเป็นทักษะสำคัญอย่างหนึ่งที่คนรุ่นใหม่จำเป็นต้องเรียนรู้ให้เร็วที่สุด

4. ฝึกวางแผนการใช้จ่ายของคุณ

แบ่งงบประมาณรายเดือนของคุณออกเป็นสามส่วน: ของจำเป็น - การศึกษา - เงินสำรอง การรู้ว่าคุณมีเงินเท่าไหร่และใช้จ่ายไปกับอะไรได้บ้าง จะช่วยให้คุณหลีกเลี่ยงการใช้จ่ายเกินตัว

5. จำไว้ว่าเงินที่พ่อแม่ส่งมาให้นั้นเป็นเงินที่คุณหามาด้วยความยากลำบาก

บิลแต่ละใบแทนการถูกแดดเผาหนึ่งวัน การทำงานล่วงเวลาหนึ่งคืน หรือการนอนหลับดึกของพ่อแม่ เมื่อรู้เช่นนี้ คุณจะไม่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายอีกต่อไป

6. ประสบการณ์ไม่จำเป็นต้องหรูหราเพื่อให้น่าจดจำ

กาแฟหรือมื้ออาหารง่ายๆ อาจเป็นความทรงจำที่สวยงามได้ สิ่งสำคัญคือคุณนั่งกับใคร ไม่ใช่นั่งที่ไหน

7. การสร้างนิสัยทางการเงินตั้งแต่เนิ่นๆ ถือเป็นการลงทุนเพื่ออนาคต

คนที่รู้จักบริหารเงินจะรู้จักบริหารชีวิต ทักษะนี้ไม่เพียงแต่ช่วยให้คุณหลีกเลี่ยงหนี้สิน แต่ยังสร้างรากฐานสู่อิสรภาพที่แท้จริงอีกด้วย

บทความในหมวดหมู่เดียวกัน