ในปี 2548 โซเชียลมีเดียของจีนต่าง "สะเทือนขวัญ" เมื่อได้ยินข่าวว่าเด็กชายวัย 10 ขวบคนหนึ่งได้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการ เด็กชายคนนั้นชื่อเจือง ฮั่น ซือง และครั้งหนึ่งเขาเคยได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะระดับชาติ ซึ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงสติปัญญาอันเฉียบแหลมที่ยังมีชีวิตอยู่
แต่ตอนนี้ หลังจากผ่านไป 20 ปี เมื่อผู้คนพบชื่อนั้นอีกครั้ง Truong Han Duong ก็กลายเป็นคนว่างงาน อาศัยอยู่คนเดียว โดยยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่ามีประโยคหนึ่งที่ทำให้หลายคนรู้สึกเศร้าว่า "ฉันไม่ใช่เด็กอัจฉริยะอีกต่อไปแล้ว"

โศกนาฏกรรมของเด็กอัจฉริยะวัย 10 ขวบ
ในเวลานั้น การที่เด็กชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จะได้เข้ามหาวิทยาลัยนั้นเป็นเรื่องที่เหนือจินตนาการ แม้ว่าจะมี "เด็กอัจฉริยะ" เข้าเรียนในโครงการพิเศษสำหรับนักเรียนที่มีพรสวรรค์ทุกปี แต่เจือง ฮั่น ซืองกลับแตกต่างออกไป ไม่เพียงเพราะอายุของเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะทางเลือกของเขาด้วย นั่นคือการเรียนในวิทยาลัยฝึกหัดครูทั่วไป แทนที่จะไปเรียนที่สถาบันที่มีชื่อเสียงอย่างชิงหวาหรือปักกิ่ง
หลายคนถกเถียงกันว่าทำไมอัจฉริยะเช่นนี้จึงเลือกเส้นทางนี้ แต่มีน้อยคนนักที่จะรู้ว่าเบื้องหลังรัศมีของ "เด็กอัจฉริยะ" มีเด็กชายคนหนึ่งที่ถูกผลักดันมากเกินไป มากเกินไป และไม่มีเวลาที่จะเติบโต

เมื่ออายุ 10 ขวบ Truong Han Duong เลือกที่จะเรียนต่อมหาวิทยาลัย
เพื่อนเก่าของหานเซืองเล่าว่า การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่ของเขา แต่เป็นผลจากแรงกดดันจากพ่อแม่ พวกเขาต้องการลูกชายเรียนจบเร็ว ได้ปริญญาเร็ว และ "ประสบความสำเร็จ" เร็ว ราวกับว่าพรสวรรค์ต้องแข่งกับเวลา
ตั้งแต่วัยเด็ก เจือง หาน เซือง ใช้ชีวิตด้วยความคาดหวังที่มากเกินไปเสมอมา เมื่ออายุเพียง 10 ขวบ เขาต้องปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมของมหาวิทยาลัย ผูกมิตรกับผู้คนที่อายุมากกว่าเขาสองเท่า แม้ว่าคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเขาจะค่อนข้างดี ประมาณ 505 คะแนน แต่พ่อแม่ของเขาไม่อนุญาตให้เขาเรียนซ้ำหรือเลือกเรียนวิชาเอกอื่น เขาเคยมีโอกาสไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่ถูกพ่อแม่ปฏิเสธทันที เหตุผลเล่ากันว่าเป็นเพราะพวกท่านกลัว "ควบคุมลูกไม่ได้"

พ่อแม่มีอิทธิพลอย่างมากต่อการพัฒนาของลูกอัจฉริยะ
เมื่อเขาเติบโตขึ้น โศกนาฏกรรมก็ซ้ำรอยอีกครั้ง ขณะที่กำลังศึกษาปริญญาเอก ฮันหยางขู่ว่าหากพ่อแม่ไม่ซื้อบ้านให้เขาที่ปักกิ่ง เขาจะทิ้งปริญญาโทและไม่เรียนต่อปริญญาเอก ด้วยความที่พ่อแม่ไม่มีเงินพอ เขาจึงแสร้งทำเป็นซื้อและเช่าอพาร์ตเมนต์ชั่วคราวเพื่อให้เขาสบายใจ “การซื้อบ้าน หางานดีๆ และมีทะเบียนบ้านปักกิ่งคือความสำเร็จ ” ฮันหยางกล่าวในปีนั้น “พ่อแม่ของผมคาดหวังให้ผมตั้งรกรากในปักกิ่งมากกว่าใครๆ ดังนั้นพ่อแม่ของผมควรพยายามช่วยให้ผมบรรลุเป้าหมายนี้”
สื่อในยุคนั้นเรียกเขาว่า "อัจฉริยะที่ตกต่ำ", "เด็กโต", "หุ่นยนต์เรียนรู้ที่มีข้อผิดพลาดของระบบ"
หลังจากเรียนจบ เจือง หาน เซือง ทำงานเพียง 3 ปีแล้วก็ตกงาน ไม่ได้อยู่ในความสนใจของใครอีกต่อไป ไม่มีใครให้กำลังใจ เขาจึงกลับบ้านไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุข บางครั้งก็ปรากฏตัวในการสัมภาษณ์เล็กๆ น้อยๆ เมื่อถูกถามว่าเขายังคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะอยู่หรือไม่ เขาเพียงยิ้มบางๆ ว่า "ผมไม่ใช่อัจฉริยะอีกต่อไป ผมเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่พยายามมีชีวิตอยู่ต่อไป"

จากเด็กอัจฉริยะตอนนี้กลายเป็นเด็กว่างงานและต้องพึ่งพาครอบครัว
ปัจจุบันนี้ หลังจากผ่านไป 20 ปี Truong Tin Duong ยังคงใช้ชีวิตอย่างสันโดษ แก่ตัวลงก่อนวัยอันควร บางครั้งปรากฏตัวบนโซเชียลเน็ตเวิร์ก แต่ไม่ใช่ในฐานะ "เด็กอัจฉริยะ" แต่เป็นบทเรียนเตือนใจสำหรับพ่อแม่ที่คาดหวังกับลูกมากเกินไป
พรสวรรค์ไม่สามารถพัฒนาได้ในสภาพแวดล้อมที่ขาดความเข้าใจและอิสระ เด็กอาจเรียนเก่งและฉลาด แต่หากถูกบังคับให้ใช้ชีวิตตามความคาดหวังของผู้ใหญ่ ไม่ช้าก็เร็วเขาจะสูญเสียความสุขในการเรียนรู้และความหมายของความสำเร็จ ในยุคสมัยที่ทุกคนต้องการ "จบก่อน" บางครั้งสิ่งที่มีค่าที่สุดคือการก้าวไปในจังหวะของตัวเอง เติบโตอย่างช้าๆ แต่มั่นคง และใช้ชีวิตที่เป็นของตัวเอง