ในสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่มีการแข่งขันสูงในปัจจุบัน นักเรียนหลายคนต้องดิ้นรนเพื่อประสบความสำเร็จโดยไม่ทำให้ผู้ปกครองผิดหวัง เรื่องราวเกี่ยวกับแรงกดดันทางวิชาการและความคาดหวังที่มากเกินไปบางครั้งไม่เพียงแต่ทำให้เด็กๆ เหนื่อยล้า แต่ยังนำไปสู่ผลลัพธ์อันน่าปวดใจอีกด้วย ซึ่งช่วยเตือนใจผู้ปกครองให้ตระหนักถึงความสำคัญของการรับฟังและเข้าใจความรู้สึกของลูกๆ
เรื่องราวหนึ่งที่สร้างความปั่นป่วนในความคิดเห็นของสาธารณชนคือกรณีของโฮ ฮัม วู อายุ 15 ปี นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนมัธยมศึกษาตรีเวียน อำเภอเทียนเซิน มณฑลเจียงซี ประเทศจีน
นักเรียนดีเด่นหายตัวไปอย่างกะทันหัน
ดังนั้น ในเย็นวันเรียนตามกำหนด คุณครูเจื่องบิ่ญ ครูประจำชั้น ป.5 ชั้น ป.1 จึงพบว่า โฮ ฮัม หวู่ ไม่ได้มาเรียน เด็กชายคนนี้มักจะเชื่อฟัง เป็นเด็กดี และมาโรงเรียนสม่ำเสมอ การที่เขาไม่อยู่จึงทำให้เธอเป็นกังวล
นักเรียนบางคนเล่าว่าบ่ายวันนั้น พวกเขาเห็นหูซินอู่ออกจากหอพัก และดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปยังสวนจู่หยวน เนื่องจากเขาดูไม่มีความสุข พวกเขาจึงปล่อยให้เขาไปคนเดียวโดยไม่ถามอะไรเพิ่มเติม เมื่อคุณจางตรวจสอบกล้องวงจรปิด ทุกอย่างตรงกัน แต่จากสวนจู่หยวนเป็นต้นไป กลับไม่มีร่องรอยใดๆ เด็กชายดูเหมือนจะหายตัวไปในอากาศ
นักเรียนชายออกไปแล้วไม่กลับมาอีก
ทางโรงเรียนได้แจ้งผู้ปกครองและเจ้าหน้าที่ตำรวจทันที ทีมค้นหาได้ค้นหาทั่วทั้งโรงเรียน หอพัก และพื้นที่โดยรอบ รวมถึงใช้สุนัขดมกลิ่น แต่ก็ยังไม่พบตัวนายฮู ฮัม วู การหายตัวไปของนายวูถูกแชร์ออกไปอย่างรวดเร็วบนโซเชียลมีเดีย ทำให้ชาวเน็ตและผู้ปกครองทั่วประเทศติดตามทุกความเคลื่อนไหวด้วยความหวังว่าเด็กชายจะกลับมาอย่างปลอดภัย
หลังจากการค้นหานาน 106 วัน ศพของโฮ ฮัม วู ก็ถูกค้นพบในโรงนาร้างใกล้โรงเรียน เขาผูกคอตาย และผลการตรวจสอบทางนิติวิทยาศาสตร์ไม่พบร่องรอยการถูกกระทบกระแทกหรือพิษจากภายนอก เด็กชายผู้เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาได้เสียชีวิตลง ทิ้งความเจ็บปวดที่ไม่อาจเยียวยาไว้ให้กับครอบครัวของเขา
การที่นักเรียนชายเดินผ่านไปทำให้ทุกคนประหลาดใจ
เป็นที่ทราบกันดีว่า โฮ ฮัม วู เกิดในครอบครัวชนชั้นแรงงาน เป็นบุตรคนเล็กที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม เมื่อพี่ชายของเขาเรียนไม่เก่งและต้องเข้าโรงเรียนอาชีวศึกษา ครอบครัวจึงฝากความหวังทั้งหมดไว้กับฮัม วู เขาเป็นนักเรียนดี ฉลาดหลักแหลม เรียนเก่งที่สุดในบรรดานักเรียนทั้งหมด เข้ากับเพื่อนฝูงได้ดีเสมอ เป็นแบบอย่างของ "ลูกคนอื่น" ที่พ่อแม่ทุกคนต้องภาคภูมิใจ
อย่างไรก็ตาม การแข่งขันที่ดุเดือดในชั้นเรียนหลักๆ ทำให้ความสำเร็จอันยอดเยี่ยมในอดีตของเขากลายเป็นเรื่องปกติ แรงกดดันจากความคาดหวังของพ่อแม่และสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ทำให้โฮ ฮัม วู ค่อยๆ เงียบและเก็บตัว คำพูดให้กำลังใจอันอ่อนโยนของแม่บางครั้งก็กลายเป็นโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นในแววตาของเขา: "ไม่เป็นไรนะ ครั้งหน้าลูกจะทำได้ดีขึ้น"


