เย็นวันหนึ่งในบ้านหลังใหญ่ของครอบครัว “ธนา” เสียงร้องไห้ของน้องสาวดังขึ้นกลางห้องรับแขก
“พี่ธนา… หนูไม่ได้ทำค่ะ พี่สะใภ้เป็นคนผลักหนู!”
ธนาชะงักทันทีเมื่อเห็นน้องสาวของตัวเอง “แพรว” นั่งร้องไห้อยู่กับพื้น มือกุมแขนตัวเองแน่น ส่วนภรรยาของเขา “มินตรา” ยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าตกใจและสับสน
“มินตรา…เกิดอะไรขึ้น?”
“ฉันไม่ได้ผลักแพรวนะ ฉันแค่เข้าไปห้ามเธอ…”
มินตรารีบอธิบาย แต่แพรวกลับร้องไห้หนักกว่าเดิม
“หนูแค่เอาของของแม่ไปเก็บ พี่สะใภ้ก็เข้ามาห้าม แล้วบอกว่าหนูไม่มีสิทธิ์แตะของในบ้าน!”
ธนามองภรรยาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“มินตรา เธอทำแบบนั้นจริงเหรอ?”
“ไม่ใช่แบบที่แพรวพูด ฉันไม่ได้ทำร้ายเธอเลย”
มินตราพยายามจับมือสามี แต่ธนากลับถอยออก
“พอเถอะ”
คำพูดสั้น ๆ ทำให้มินตรานิ่งไป
“เธอเป็นภรรยาของฉัน ฉันควรเชื่อเธอ… แต่แพรวเป็นน้องสาวของฉัน ฉันก็รู้จักเธอมาตั้งแต่เด็ก”
มินตราน้ำตาคลอ
“แล้วคุณเลือกเชื่อเธอ โดยไม่ฟังฉันเลยเหรอ?”
ธนาไม่ตอบ
คืนนั้นเขาให้มินตรากลับไปอยู่ห้องของตัวเอง และบอกว่าอย่าเพิ่งเข้าไปยุ่งกับแพรว
มินตรานั่งร้องไห้อยู่คนเดียว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เธอรักที่สุดถึงไม่เชื่อคำพูดของเธอ
วันรุ่งขึ้น แพรวกลับพูดกับธนาอีกครั้ง
“พี่คะ หนูไม่อยากให้พี่ทะเลาะกับพี่สะใภ้เพราะหนู แต่หนูคิดว่าพี่ควรระวัง…”
“ระวังอะไร?”
แพรวมองไปรอบ ๆ ก่อนกระซิบ
“เมื่อคืนหนูเห็นพี่สะใภ้กำลังค้นเอกสารของแม่ค่ะ”
ธนาหน้านิ่งทันที
“เอกสารอะไร?”
“หนูไม่รู้ค่ะ แต่หนูเห็นเธอถือแฟ้มเอกสารของบ้านอยู่”
คำพูดนั้นทำให้ความสงสัยในใจของธนาเพิ่มขึ้น
เขาเดินเข้าไปถามมินตราทันที
“เมื่อคืนเธอเข้าไปในห้องแม่ทำไม?”
มินตราตกใจ
“ฉันไม่ได้เข้าไปค้นอะไร ฉันแค่เอายาไปให้แม่”
“แพรวบอกว่าเห็นเธอถือแฟ้มเอกสาร”
มินตราเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยเสียงสั่น
“ถ้าฉันบอกความจริง คุณจะเชื่อฉันไหม?”
ธนามองเธอโดยไม่ตอบ
มินตราจึงพูดออกมา
“ฉันเจอเอกสารบางอย่างที่ผิดปกติ แต่ฉันยังไม่ได้บอกคุณ เพราะฉันอยากตรวจสอบให้แน่ใจก่อน”
“เอกสารอะไร?”
มินตราไม่ทันตอบ แพรวก็เดินเข้ามา
“พี่ธนา อย่าถามเธอเลยค่ะ ถ้าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด เธอก็คงไม่ต้องปิดบัง”
มินตราหันไปมองแพรว
สายตาของทั้งสองคนสบกันเพียงไม่กี่วินาที