แต่ในแววตาของแพรวกลับมีบางอย่างที่มินตรารู้สึกได้ทันที
มันไม่ใช่ความกลัว
แต่มันคือความมั่นใจ
ราวกับแพรวรู้ว่าธนาจะไม่มีวันเชื่อภรรยาของตัวเอง
คืนนั้น มินตราตัดสินใจออกจากบ้าน
ก่อนเดินออกไป เธอวางซองเอกสารหนึ่งซองไว้บนโต๊ะ
“ถ้าวันหนึ่งคุณรู้ว่าฉันพูดความจริง… อย่ามาขอโทษฉันเลย”
ธนามองเธอเดินจากไป แต่ไม่ได้ตาม
หลายชั่วโมงต่อมา แม่ของธนาตื่นขึ้นและถามหากล่องเอกสารเก่า
“แพรว… กล่องเอกสารของแม่อยู่ไหน?”
แพรวหน้าซีด
“หนูไม่รู้ค่ะ”
แม่ของธนาขมวดคิ้ว
“แต่แม่จำได้ว่าเมื่อวานหนูเป็นคนเอากล่องนั้นออกมาจากห้อง”
แพรวนิ่งทันที
ธนาหันไปมองน้องสาว
“แพรว…เธอบอกฉันว่าเมื่อคืนมินตราเข้าไปค้นเอกสารไม่ใช่เหรอ?”
แพรวเริ่มพูดไม่ออก
ธนารีบเปิดซองที่มินตราทิ้งไว้บนโต๊ะ
ข้างในไม่ใช่เอกสารของบ้าน
แต่เป็นภาพจากกล้องวงจรปิด
ภาพแรกแสดงให้เห็นมินตรานำยาเข้าไปให้แม่จริง ๆ
ภาพที่สอง…
แพรวกำลังเปิดตู้เอกสารเพียงลำพัง
และภาพสุดท้ายทำให้ธนาถึงกับหน้าซีด
แพรวกำลังซ่อนเอกสารสำคัญของครอบครัวไว้ในกระเป๋าของตัวเอง
ธนามองน้องสาวด้วยความผิดหวัง
“ทำไม…เธอต้องโกหกพี่?”
แพรวร้องไห้ออกมา
“เพราะหนูกลัวว่าพี่จะเลือกพี่สะใภ้แทนหนู…”
ธนานิ่งไป
ในวินาทีนั้นเขาเพิ่งเข้าใจว่า คนที่เขาปกป้องมาตลอดไม่ใช่คนที่พูดความจริงเสมอไป
ส่วนคนที่เขาบอกว่าไม่เชื่อใจ…
กลับเป็นคนเดียวที่พยายามปกป้องครอบครัวของเขา
ธนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหามินตราทันที
แต่ปลายสายกลับไม่มีคนรับ
เขามองประตูบ้านที่เธอเดินออกไปในคืนก่อน
แล้วพูดเบา ๆ
“มินตรา…ครั้งนี้พี่เป็นคนผิดเอง”
แต่เขาไม่รู้เลยว่า…
มินตราไม่ได้กลับบ้านของตัวเอง
และในคืนนั้น เธอกำลังนั่งอยู่ต่อหน้าทนาย พร้อมเอกสารอีกชุดหนึ่งที่สามารถเปลี่ยนความจริงทั้งหมดของครอบครัวนี้ได้