“เซ็นใบหย่าซะ วันนี้เป็นวันเกิดลูกชายฉัน ฉันไม่อยากเห็นเธออยู่ในบ้านนี้อีก!”
เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นกลางห้องอาหาร ท่ามกลางโต๊ะอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างสวยงามสำหรับงานวันเกิดของลูกชาย
แขกหลายคนที่มาร่วมงานต่างหันมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะด้วยสายตาสงสาร บางคนถึงกับกระซิบถามกันว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่คนที่ถูกบังคับให้เซ็นใบหย่ากลับไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้โวยวาย และไม่ได้ขอร้องสามีแม้แต่คำเดียว
เธอเพียงมองเอกสารตรงหน้าอยู่นาน ก่อนหยิบปากกาขึ้นมาอย่างช้าๆ
แล้วเซ็นชื่อของตัวเองลงไป
ท่ามกลางความเงียบที่ไม่มีใครคาดคิด
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อ “พิม” หญิงสาววัย 29 ปี แต่งงานกับ “ธันวา” ลูกชายคนเดียวของครอบครัวที่มีฐานะดี
ตลอดระยะเวลา 4 ปีของการแต่งงาน พิมพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เข้ากับครอบครัวของสามี
เธอตื่นแต่เช้า ช่วยดูแลบ้าน ทำอาหารให้แม่สามี และพยายามไม่โต้เถียงแม้จะถูกตำหนิอยู่บ่อยครั้ง
แต่สำหรับ “คุณหญิงวรรณา” แม่ของธันวา พิมไม่เคยเป็นลูกสะใภ้ที่ดีพอ
ในสายตาของเธอ พิมเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีครอบครัวร่ำรวย ไม่มีเส้นสาย และไม่มีทรัพย์สินติดตัวมาเลย
หลายครั้งที่วรรณาพูดต่อหน้าญาติว่า
“ผู้หญิงแต่งเข้าบ้าน ถ้าไม่มีอะไรติดตัวมาเลย ก็ต้องรู้จักวางตัวให้ดี”
พิมได้ยินทุกคำ
แต่เธอเลือกที่จะเงียบ
เพราะเธอคิดเสมอว่า หากวันหนึ่งแม่สามีเห็นความจริงใจของเธอ ทุกอย่างอาจดีขึ้น
ทว่าเธอคิดผิด
คืนวันเกิดของธันวา วรรณาจัดงานเลี้ยงใหญ่ที่บ้าน
ญาติพี่น้องและเพื่อนสนิทของครอบครัวถูกเชิญมาร่วมงานเป็นจำนวนมาก
ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นงานฉลองวันเกิดธรรมดา
จนกระทั่งหลังรับประทานอาหารเสร็จ วรรณากลับลุกขึ้นถือซองเอกสารเดินมาหาพิม
เธอวางซองนั้นลงบนโต๊ะเสียงดัง
“เปิดดู”
พิมเปิดซองอย่างช้าๆ
ใบหย่า
เธอเงยหน้าขึ้นมองแม่สามีด้วยความตกใจ
“นี่หมายความว่าอะไรคะ?”
วรรณาตอบอย่างเย็นชา
“หมายความว่า เธอต้องหย่ากับลูกชายฉัน”
ทั้งห้องเงียบลงทันที
ธันวานั่งอยู่ตรงข้ามพิม สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอึดอัด
พิมมองสามีของตัวเอง
“ธันวา... คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนหรือเปล่า?”
ชายหนุ่มหลบสายตา
และความเงียบนั้นก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด
เขารู้
วรรณาพูดต่อหน้าทุกคนว่า เธอไม่ต้องการให้พิมอยู่ในครอบครัวอีกต่อไป
เหตุผลของเธอมีเพียงข้อเดียว
“ลูกชายฉันควรได้ผู้หญิงที่เหมาะสมกว่านี้”
จากนั้นเธอก็พูดประโยคที่ทำให้พิมเจ็บที่สุด
“สี่ปีที่ผ่านมา เธอได้ทุกอย่างจากบ้านนี้มากพอแล้ว ถึงเวลาคืนลูกชายให้ฉัน”
ญาติบางคนเริ่มมองพิมด้วยสายตาเห็นใจ
บางคนคิดว่าเธอคงร้องไห้
บางคนรอให้เธออ้อนวอนสามี
แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า พิมกลับนั่งนิ่ง
เธอมองใบหย่าอีกครั้ง
ก่อนถามเพียงว่า
“ถ้าฉันเซ็น วันนี้ทุกอย่างจะจบใช่ไหมคะ?”
วรรณายิ้ม
“ใช่”
พิมพยักหน้า
“ตกลงค่ะ”
เธอหยิบปากกาขึ้นมา
และเซ็นชื่อ
โดยไม่ถามสามีอีกแม้แต่คำเดียว
หลังจากเซ็นเอกสาร พิมถอดแหวนแต่งงานออกจากนิ้ว
เธอวางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าธันวา
“สุขสันต์วันเกิดนะคะ”
ธันวาเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ
พิมยิ้มบางๆ
“นี่คงเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากฉัน”
จากนั้นเธอก็ลุกขึ้น
หยิบกระเป๋าเพียงใบเดียว
แล้วเดินออกจากบ้าน
ไม่มีน้ำตา
ไม่มีคำด่า
ไม่มีการหันกลับมา
ทิ้งให้คนทั้งโต๊ะนั่งนิ่งอยู่กับความเงียบ
หลายคนคิดว่าเรื่องจบลงแล้ว
แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้คือ ก่อนออกจากบ้าน พิมได้รับโทรศัพท์จากทนายส่วนตัว