เขาถูกดูถูกว่าเป็นผู้ชายที่ให้ภรรยาเลี้ยง จนวันที่พ่อตารู้ว่า…ลูกเขยยอมทิ้งอนาคตของตัวเองเพื่อดูแลลูกสาวของเขา
เสียงช้อนกระทบจานดังขึ้นเบา ๆ ในห้องอาหารของบ้านหลังใหญ่
ชายวัย 63 ปีชื่อ สมชาย นั่งอยู่หัวโต๊ะ เขามองลูกเขยที่กำลังยกอาหารมาวางให้ลูกสาว ก่อนจะถอนหายใจอย่างไม่พอใจ
เขามองผู้ชายคนนี้มานานหลายปีแล้ว
ในสายตาของเขา…
นนท์ เป็นเพียงผู้ชายที่ไม่มีอนาคต
ไม่ทำงานประจำ
ไม่มีรายได้แน่นอน
และปล่อยให้ภรรยาเป็นคนหาเงินเลี้ยงครอบครัว
สมชายวางช้อนลงบนโต๊ะ ก่อนพูดออกมาตรง ๆ
“ผู้ชายอะไรให้เมียหาเงินเลี้ยง”
ทั้งโต๊ะเงียบลงทันที
มินตรา ลูกสาวของเขาเงยหน้าขึ้นมองพ่อ
“พ่อ…”
แต่สมชายยังไม่หยุด
“แต่งงานกันแล้ว ผู้ชายก็ควรเป็นคนดูแลครอบครัว ไม่ใช่นั่งอยู่บ้านแล้วให้เมียออกไปทำงาน”
นนท์ยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร
เขาไม่ได้โต้เถียง
ไม่ได้แสดงความโกรธ
เพียงวางชามอาหารลงตรงหน้าภรรยาแล้วพูดเบา ๆ
“กินก่อนนะมิน”
มินตรามองสามีด้วยสายตาเป็นห่วง
เธอรู้ดีว่า…
คำพูดเหล่านั้นไม่ใช่ความจริง
แต่พ่อของเธอไม่เคยรู้เลยว่า…
ผู้ชายที่เขาคิดว่าเกาะลูกสาวกิน กลับเป็นคนที่เสียสละมากที่สุดในครอบครัว
ก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
หลายปีก่อน นนท์ไม่ได้เป็นผู้ชายที่ไม่มีงานทำอย่างที่สมชายคิด
เขาเคยทำงานเป็นผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการของบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง
เงินเดือนดี
มีโบนัส
มีรถของตัวเอง
และกำลังได้รับการพิจารณาให้เลื่อนตำแหน่ง
หลังจากแต่งงานกับมินตรา ชีวิตของทั้งคู่ก็เป็นไปอย่างเรียบง่าย
นนท์ทำงาน
มินตราก็ทำงาน
ทั้งสองช่วยกันสร้างครอบครัว
แต่วันหนึ่ง…
มินตราเริ่มมีอาการผิดปกติ
ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นเพียงความเหนื่อยจากการทำงาน
แต่เมื่ออาการหนักขึ้น เธอจึงไปพบแพทย์
ผลตรวจทำให้ทั้งคู่ต้องกลับบ้านด้วยความเงียบ
มินตราจำเป็นต้องรักษาตัวและพักงานเป็นเวลานาน
ค่าใช้จ่ายในการรักษาเริ่มเพิ่มขึ้น
ขณะที่รายได้ของครอบครัวกลับลดลงอย่างรวดเร็ว
นนท์จึงตัดสินใจครั้งใหญ่
เขาลาออกจากงาน
มินตราตกใจมาก
“นนท์ ลาออกทำไม?”
เขายิ้มแล้วตอบเพียงว่า
“ตอนนี้เธอต้องการฉันมากกว่าที่บริษัทต้องการ”
มินตราส่ายหน้า
“แต่เราต้องใช้เงินนะ”
นนท์จับมือภรรยา
“เงินหาใหม่ได้”
“แต่เวลาที่อยู่ข้างเธอ ถ้าปล่อยให้ผ่านไปแล้ว มันเอากลับคืนมาไม่ได้”
ตั้งแต่วันนั้น…
ชีวิตของนนท์ก็เปลี่ยนไป
ทุกเช้าเขาตื่นมาทำอาหาร
เตรียมยา
พาภรรยาไปพบแพทย์
จัดการเอกสารต่าง ๆ
และอยู่ข้างเธอในวันที่เธอรู้สึกหมดกำลังใจ
เขาขายรถที่ตัวเองรัก
นำเงินส่วนหนึ่งไปใช้เป็นค่าใช้จ่ายของครอบครัว
แต่สิ่งที่เขาไม่เคยทำคือ…
บอกเรื่องทั้งหมดให้สมชายรู้
เพราะเขารู้ว่าพ่อตาไม่ชอบเขาอยู่แล้ว
และเขาไม่อยากให้พ่อตาคิดว่าเขากำลังใช้ความเจ็บป่วยของมินตราเป็นข้ออ้าง
ในสายตาของพ่อตา เขากลายเป็น “ผู้ชายเกาะเมียกิน”
สมชายเห็นเพียงว่า…
ลูกเขยไม่ไปทำงาน
อยู่บ้านทุกวัน
ขณะที่มินตรายังคงออกไปทำงานในวันที่สุขภาพยังพอไหว
เขาจึงเริ่มพูดประชดอยู่บ่อยครั้ง
“ถ้าไม่มีลูกสาวพ่อ แกจะอยู่ยังไง?”
นนท์เพียงยิ้ม
“ผมดูแลมินตราได้ครับ”
สมชายหัวเราะ
“ดูแลอะไร? คนหาเงินคือผู้หญิง แล้วแกทำอะไร?”
นนท์เงียบ
มินตราจึงพูดแทนสามี
“พ่อไม่รู้หรอกค่ะว่าพี่นนท์ทำอะไรให้หนูบ้าง”
สมชายตอบทันที
“พ่อเห็นทุกวันว่าใครเป็นคนหาเงิน”
ประโยคนั้นทำให้นนท์ก้มหน้าลง
แต่เขายังคงไม่พูดอะไร
เพราะสำหรับเขา…
การอธิบายตัวเองไม่สำคัญเท่าการดูแลภรรยา
วันที่ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยน
วันหนึ่ง มินตราเกิดอาการไม่สบายอย่างกะทันหัน
นนท์รีบพาเธอไปโรงพยาบาล
สมชายเพิ่งรู้เรื่องในภายหลัง
เขารีบตามไปทันที
เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องตรวจ…
เขากลับเห็นภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
นนท์นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าห้อง
เสื้อผ้าของเขาดูยับเล็กน้อย
ใบหน้าดูอ่อนล้า
แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ประตูห้องตรวจ
ในมือของเขาถือถุงยาและเอกสารของมินตราเต็มไปหมด
สมชายเดินเข้าไปหา
“มินตราเป็นอะไร?”
นนท์ลุกขึ้นทันที
“หมอกำลังตรวจอยู่ครับพ่อ”
“แล้วแกมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ตั้งแต่เช้าครับ”
สมชายขมวดคิ้ว
“แล้วแกไม่ไปทำงานหรือ?”
นนท์เงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบเบา ๆ
“ผมลาออกแล้วครับ”
สมชายมองหน้าเขา
“ลาออก?”
นนท์พยักหน้า
“ครับ”
“ทำไม?”