นนท์ไม่ได้ตอบทันที
เขาหันไปมองประตูห้องตรวจ
ก่อนพูดว่า
“เพราะมินตราต้องการผมครับ”
สมชายยังไม่เข้าใจ
“แล้วเงินล่ะ?”
นนท์ตอบอย่างสงบ
“ผมจะหาทางเองครับ”
ความจริงที่พ่อตาไม่เคยเห็น
หลังจากนั้น สมชายเริ่มสังเกตลูกเขยมากขึ้น
เขาเห็นนนท์ตื่นตั้งแต่เช้า
ทำอาหารให้ลูกสาว
จัดยา
ทำงานบ้าน
พาเธอไปโรงพยาบาล
และกลับมาดูแลเธอจนดึก
บางคืน…
สมชายเห็นนนท์นั่งหลับอยู่ข้างเตียงของมินตรา
มือข้างหนึ่งยังจับมือภรรยาเอาไว้
เช้าวันต่อมา เขายังคงตื่นขึ้นมาทำทุกอย่างเหมือนเดิม
ไม่มีคำบ่น
ไม่มีการเรียกร้อง
ไม่มีคำพูดว่าเขาเสียสละมากแค่ไหน
วันหนึ่ง สมชายถามลูกสาวตรง ๆ
“ทำไมนนท์ถึงยอมทำขนาดนี้?”
มินตรามองพ่อ
แล้วตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย
“เพราะเขารักหนูค่ะ”
สมชายเงียบ
มินตราพูดต่อ
“พ่อเคยถามว่าทำไมหนูต้องเป็นคนหาเงิน”
“แต่พ่อไม่เคยถามเลยว่า…”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง
“ตอนที่หนูไม่มีแรงทำอะไร ใครเป็นคนดูแลหนู”
สมชายไม่ตอบ
เพราะเขาเริ่มรู้คำตอบแล้ว
สิ่งที่ทำให้พ่อตาต้องหลั่งน้ำตา
เย็นวันหนึ่ง สมชายเดินเข้าไปในห้องเก็บของ
เขาพบกล่องเอกสารเก่าใบหนึ่ง
ข้างในมีเอกสารเกี่ยวกับรถของนนท์
สมชายเปิดดู
แล้วพบว่า…
รถคันนั้นถูกขายไปหลายเดือนก่อน
เงินที่ได้จากการขายถูกนำไปใช้เป็นค่าใช้จ่ายของมินตรา
เขานั่งนิ่งอยู่บนพื้น
มือสั่นเล็กน้อย
ผู้ชายที่เขาเคยพูดว่า
“เกาะลูกสาวพ่อกิน”
กลับเป็นคนที่ยอมขายทรัพย์สินของตัวเองเพื่อรักษาลูกสาวของเขา
คืนนั้น สมชายกลับไปที่ห้องอาหาร
เขาเห็นนนท์กำลังจัดยาให้มินตรา
สมชายยืนมองอยู่นาน
ก่อนพูดว่า
“นนท์”
นนท์หันกลับมา
“ครับพ่อ”
สมชายสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“พ่อมีเรื่องจะถาม”
“ครับ”
“แกยังเสียใจไหมที่ต้องลาออกจากงาน?”
นนท์นิ่งไปเล็กน้อย
ก่อนตอบ
“บางครั้งก็เสียดายครับ”
สมชายมองหน้าเขา
“แล้วทำไมแกถึงยังทำแบบนี้?”
นนท์หันไปมองภรรยา
แล้วตอบสั้น ๆ
“เพราะเธอคือครอบครัวของผมครับ”
คำขอโทษที่ลูกเขยไม่เคยคิดว่าจะได้ยิน
สมชายก้มหน้าลง
ชายวัย 63 ปีที่เคยมั่นใจว่าตัวเองมองคนออก…
วันนี้กลับรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดมาตลอด
เขาเดินเข้าไปหานนท์
แล้วพูดช้า ๆ
“พ่อขอโทษ”
นนท์ชะงัก
สมชายพูดต่อ
“พ่อเคยคิดว่าแกเป็นผู้ชายที่ให้ลูกสาวเลี้ยง”
“พ่อมองว่าแกไม่มีงานทำ”
“พ่อคิดว่าแกไม่มีอนาคต”
เขาหยุด น้ำเสียงเริ่มสั่น
“แต่พ่อไม่เคยรู้เลยว่า แกยอมทิ้งอนาคตของตัวเองเพื่อดูแลลูกสาวพ่อ”
นนท์เงียบไป
สมชายตบไหล่ลูกเขยเบา ๆ
“จากวันนี้ไป…”
“ถ้าใครถามว่าแกทำงานอะไร”
สมชายมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
“พ่อจะบอกว่า ลูกเขยของพ่อกำลังทำหน้าที่ของสามีที่ดีที่สุด”
มินตราที่ได้ยินทุกอย่างถึงกับน้ำตาไหล
เธอเดินเข้าไปกอดพ่อ
สมชายกอดลูกสาวแน่น
ก่อนหันไปมองนนท์
“ขอบใจนะ”
นนท์ยิ้ม
“ไม่เป็นไรครับพ่อ”
ตั้งแต่วันนั้น…
สมชายไม่เคยพูดประโยคเดิมอีกเลย
ประโยคที่เคยพูดว่า
“ผู้ชายอะไรให้เมียหาเงินเลี้ยง”
กลับกลายเป็นประโยคที่เขาไม่กล้าพูดอีก
เพราะเขาได้เรียนรู้แล้วว่า…
ผู้ชายคนหนึ่งอาจไม่มีงานประจำในช่วงเวลาหนึ่ง
แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีคุณค่า
บางคนเลือกหยุดงาน…
เพื่อดูแลคนที่กำลังล้มลง
บางคนยอมขายสิ่งของที่รัก…
เพื่อให้คนในครอบครัวได้มีโอกาส khỏe mạnhขึ้น
และบางคนยอมให้คนอื่นเข้าใจผิด…
เพียงเพราะไม่อยากพูดถึงความเสียสละของตัวเอง
วันนั้น สมชายจึงเข้าใจความจริงที่เขามองข้ามมาตลอดว่า
“การหาเงินเลี้ยงครอบครัวไม่ใช่สิ่งเดียวที่พิสูจน์ว่าผู้ชายคนหนึ่งรักครอบครัวมากแค่ไหน”
เพราะบางครั้ง…
คนที่ดูเหมือนไม่ได้ทำอะไรเลย อาจกำลังทำสิ่งที่สำคัญที่สุดอยู่เงียบ ๆ
และสำหรับสมชาย…
ลูกเขยที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียง “คนเกาะลูกสาวกิน”
วันนี้กลับกลายเป็นผู้ชายที่เขาภูมิใจที่สุดที่จะเรียกว่า…
“ลูกเขยของพ่อ”